LOGINShare
Chapter 29
publish date:
2026-11-01 20:33:41ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็น
ระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหม
ไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน
‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’
‘นักเรียนทุนดีเด่น’
‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’
‘ประธานชมรมดนตรีสากล’
‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’
‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’
ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใคร ๆ ต่างก็ให้ความสนใจ เมื่อเจอวันเดย์ในมหาลัย
ออกัสเลื่อนอ่านคอมเมนต์ไปเรื่อย ๆ มีแต่พวกสาว ๆ เข้ามาตามกรี๊ด ว่าทั้งหล่อ มีน้ำใจ ยิ่งอ่าน เขาก็ยิ่งหงุดหงิด เพราะตลอดที่วันเดย์อยู่กับเขา ไม่เคยเห็นอีกคนจะแสดงออกความใจดีมีน้ำใจอย่างที่พวกนักศึกษาพากันชื่นชมเลยสักนิด
ออกัสอ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงคอมเมนต์สุดท้าย ก่อนจะตามมาด้วยช่องทางการติดต่อและติดตามที่อยู่ส่วนล่างสุดของช่องส่งข้อความคอมเมนต์
“มี I* กับเขาด้วยเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ดูไม่สนโลกแบบพี่มันจะเล่นโซเชียลอะไรพวกนี้เป็นด้วย” ออกัสพึมพำออกมาก่อนจะลองกดเข้าไปดู
จะบอกว่าไม่คาดหวังเท่ากับไม่ผิดหวังก็คงจะไม่ผิด เพราะวันเดย์ดูท่าทางคงไม่สนโลกจริง ๆ เพราะทั้งอินสตาแกรมมีรูปที่โพสต์ทั้งสิ้น 10 ภาพถ้วนและอัปเดตล่าสุดเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว เป็นภาพที่เขากำลังเล่นฟุตบอลกับเพื่อน ๆ
แต่ทุกภาพกลับมียอดไลก์ถล่มทลาย แม้จะเป็นแค่รูปฟุตบอลเฉย ๆ จำนวนผู้ติดตามก็หลายแสน ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ดังขนาดนี้ ออกัสกลับไม่เคยรู้จักมาก่อน ตลอดช่วงเวลา 3 ปีที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในมหาวิทยาลัย ถึงขนาดที่อาจารย์ภาคอินเตอร์บางคน ยังติดตามอินสตาแกรมของวันเดย์คนนี้เลยด้วย
“พี่กัส ป๊าให้มาเรียกไปทานข้าวครับ” ธันวาน้องชายสุดที่รักเดินมาตามออกัสที่ห้องรับแขก หลังจากที่เขาเอาแต่เปิดดูนู้น ดูนี่ ส่องชีวิตของคนขับรถจนลืมดูเวลา
จะว่าไปชีวิตคนคนนี้ดูจะวุ่นวายเหมือนกัน ผิดกับบุคลิกภายนอกของวันเดย์มากอยู่เหมือนกัน
“เห็นเดย์เขากลับมาขับรถให้ลูกแล้วเหรอ มันอะไรยังไงกัน” สิงหาเอ่ยถามในขณะที่กำลังทานอาหาร
“ก็ไม่มีอะไรครับป๊า กัสแค่เห็นว่าเรียนที่เดียวกัน มันสะดวกดี” ออกัสตอบออกไปตามความจริง
“อืม ก็จริง คนขับรถคนนี้คงถูกใจแล้วใช่ไหม” สิงหาถามออกัสอีกครั้ง
“คะ...ครับ” ถูกใจเหรอ…
สำหรับออกัสมองว่าเป็นมวยถูกคู่มากกว่า ต่างคนต่างไม่ยอมกันแบบนี้ เอาให้มันรู้ไปว่าคนอย่างเขาจะเอาชนะวันเดย์ไม่ได้
หลังมื้อเย็นจบลงออกัสก็มานั่งรับลมอยู่หน้าบ้านตัวเอง เห็นร่างสูงของใครสักคนก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์กำลังเดินกลับบ้านพัก พอเหลือบดูเวลาเกือบ ๆ จะห้าทุ่มแล้ว
“นี่พี่ต้องเลิกงานดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอครับ” ออกัสลองพูดดี ๆ กับวันเดย์เผื่อจะได้ไม่ทะเลาะกันชั่วคราว
“ก็ตามเวลาห้างปิด ทำไมมีอะไร”
“ก็เปล่าผมแค่ถามดู เห็นกลับดึก ไหนจะต้องตื่นเช้ามารับส่งผมอีก”
“เป็นห่วงผมหรือไงครับคุณหนู” ออกัสถึงกับคิ้วกระตุก เมื่อวันเดย์ถามกลับเขากวน ๆ
“ถามจริง ที่พี่ถามผมเนี่ยคือมั่นใจมากแล้วใช่ไหม คิดว่าตัวเองเป็นหนุ่มฮ็อต เรียนดี กีฬาเด่น เป็นประธานสโมสรนักศึกษาแล้วใคร ๆ เห็นก็จะตามกรี๊ดหรือไง” วันเดย์ถึงกับนิ่งค้างไปทันทีที่ออกัสพูดจบ
“ว้าว แอบไปสืบประวัติมาด้วย คลั่งผมเกินไปแล้วครับคุณหนู เบา ๆ หน่อยก็ได้ผมเขินนะแบบนี้” แล้ววันเดย์ก็ถามออกมาด้วยสายตาล้อ ๆ ที่ออกัสเผลอหลุดปากไปจนทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาแอบไปสืบประวัติคนตรงหน้ามา
“เพ้อเจ้อ” ออกัสตอบกลับกับความกวนประสาท
“ว่าผมเพ้อเจ้อ แล้วที่มานั่งดักรอเจอแบบนี้นี่เขาไม่เรียกว่าตามกรี๊ดผมเหรอครับคุณหนู” วันเดย์ถามกลับมากวน ๆ เหมือนเดิม
“ผมแค่มานั่งรับลมเฉย ๆ นี่มันบ้านผม ผมจะนั่งจะนอนตรงไหนก็ได้” ออกัสตอบกลับตามความจริง แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอากาศหรือตัวเขากันแน่ที่เป็นร้อนเหมือนไฟ
“ลมคงเย็นมากนะครับ เหงื่อแตกเชียว” ว่าจบวันเดย์ก็เดินจากไป
ออกัสทำได้เพียงแค่ยืนมองคนขับรถประจำตัวเดินเข้าโซนบ้านพัก หลังจากที่ศึกต่อปากต่อคำจบลง โดยที่เขารู้สึกว่าตัวเองได้พ่ายแพ้ไปแล้วอีกครั้ง
ติ้ง เสียงแจ้งจากมือถือดังขึ้น
ทำให้ออกัสต้องหยิบมาแล้วกดเข้าไปดู แต่อะไรก็คงไม่น่าตกใจเท่าสิ่งที่เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา ไข่มุกอัปเดตรูปภาพ อันที่จริงมันควรเป็นเรื่องปกติทั่วไปของสาว ๆ แต่ความน่าสนใจคือภาพที่ถูกโพสต์ขึ้นมาต่างหาก
ออกัสจำได้ว่าวันนี้ตอนแยกกันไข่มุกบอกว่าจะกลับบ้าน แต่รูปถ่ายที่เขาเห็นมันคือร้านไอศกรีมที่คุ้นเคยมันเป็นอย่างดี เพราะมันเป็นร้านเดียวกันกับที่คนขับรถของเขาทำงานอยู่
เห็นทีวันพรุ่งนี้คงจะมีเรื่องต้องไปถามเธอเยอะแยะแน่ ๆ รวมถึงคนขับรถของเขาด้วยเช่นกัน
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 25
“ชุดสตรอว์เบอร์รีฟรายเดย์ 100 เซตสั่งกลับบ้านครับ”“ฮะ!!! อะไรนะครับ” วันเดย์เงยหน้ามองลูกค้าที่สั่งทันที“…”“นี่นาย!!!!” วันเดย์ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าที่สั่งออเดอร์นี้เป็นใคร“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยูในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” สำหรับงานบริการที่ลูกค้าคือพระเจ้า วันเดย์จึงเลือกไม่ได้เลยต้องก้มหน้าก้มตาทำไป“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ” ออกัสเร่งวันเดย์“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก” วันเดย์เผลอหลุดปากบ่นใส่ออกัสที่เร่งเขาทันควัน“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน” ออกัสเอียงหูเข้าใกล้วันเดย์แล้วถามเขาซ้ำอีกครั้ง“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่งส่วนออกัสก็ยืนกอดอกพลางหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นท่าทางหงุดหงิดของวันเดย์ผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมง“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอนานนะครับ” ในที่สุดวันเดย์ก็ทำออเดอร์นี้เสร็จสักที ก่อนเสียงสวรรค์ของพนักงานอีกคนจะดังขึ้น มันช่วยชีวิตของเขาเป็นอย่างมาก“เดย์ เดี๋ยวถ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 24
“ว่าไงน้องภาคอินเตอร์ มาหาพี่มีอะไรครับ” วันเดย์เอ่ยถามโดยเน้นคำว่าน้องภาคอินเตอร์เสียงดัง“เมื่อเช้าพี่ทำกระเป๊าสตางค์หล่นไว้ผมเลยเอามาคืน” ที่แท้สาเหตุที่คุณหนูเอาแต่ใจคนนี้มา ดันเป็นเรื่องกระเป๊าเงินของเขาที่ไปทำหล่นไว้เมื่อเช้าตอนเกิดอุบัติเหตุนี้เอง วันเดย์เลยจำใจเอื้อมมือไปรับกระเป๊าเงินคืนอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะก้มทำงานต่อ“ใจคอจะไม่ขอบคุณหน่อยเหรอครับ”“…”ปึง!!“นี่!! ได้ยินที่ผมถามไหม” อยู่ ๆ ออกัสก็เดินมาตบลงบนกระดาษที่วันเดย์กำลังเขียนอยู่จนไม่สามารถเขียนต่อได้ เขาเลยเงยหน้ามองคนอายุน้อยกว่าแล้วตอบคำถามนั้นด้วยความไม่พอใจ“ทำไมต้องขอบคุณ เมื่อเช้าตอนขับรถชนคนอื่น มึงขอโทษหรือยัง”“เฮ้ย ไอ้เดย์มึงก็ใจเย็น ๆ ก่อน ขอโทษทีนะครับน้อง พอดีเพื่อนพี่มันอารมณ์ไม่ค่อยดี” ถ้าหากเพื่อน ๆ ของวันเดย์ไม่เข้ามาห้ามเอาไว้ เขาคงลุกไปต่อยเด็กตรงหน้าสักทีสองทีแล้ว“โมโหเรื่องอื่นแต่เอามาลงกับผมมันก็ไม่ถูกไหมครับ โตแล้วน่าจะแยกแยะอะไรเองได้แล้วนะ” ออกัสพูดแดกดันวันเดย์“ถ้ามึงไม่มีเหี้ยอะไรแล้วก็เชิญครับ นู้น ทางกลับตึกนักศึกษาภาคอินเตอร์ของมึง เชิญ” วันเดย์พยายามกัดฟันทน เพื
You May Also Like
Happy Ghost Day คุณผีที่รัก
Jemust1.8K viewsอาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน
มังกรพ่นไฟ1.2K viewsMerry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ
DILEMMA 281.4K viewsOut of Sync รักคนละตอน
วารินลดา1.3K viewsกับดักประธานสาว
ทรายแมว800 viewsCaptain Vampire กัปตันแวมไพร์
หนูแดงตัวน้อย427 viewsMaid เมดจำเป็น
Storytellers3.7K viewsเสนาบดีที่รัก
ปักหมุดสีเงิน858 views
