تسجيل الدخول(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายไปหาเพลงทันที! แต่มันไม่รับสายเหมือนรู้ หรือไม่ก็เมาหลับไปแล้วก็ไม่แน่ใจ ยัยเพื่อนตัวดี! เอาไว้ก่อน ไว้ฉันไปจัดการที่มหา’ ลัย ถัดมาคงต้องโทรไปหาเพื่อนอีกสองคน ไม่รู้ว่าเมาหลับไปแล้วหรือยัง ตอนนี้ภายในใจฉันมันว้าวุ่นจนต้องระบายให้ใครสักคนฟัง พิมพ์ข้อความส่งเข้าไปในกลุ่มค
เฟย์ Part 22.30 น. (สี่ทุ่มครึ่ง) “ทำไมเปิดไม่ได้ พังเหรอ อย่านะ จะมาพังตอนนี้ไม่ได้นะ” พยายามจะเตะคีย์การ์ดเปิดประตู แต่ทำไงก็เปิดเข้าไปไม่ได้สักที จนตัวมอนิเตอร์ระบบดิจิตอลดังแจ้งเตือนหลายครั้งมาก แสกนลายนิ้วมือไม่ผ่าน คีย์การ์ดใช้งานไม่ได้ รหัสผ่านก็ผิด แล้วฉันต้องทำไงในเวลาใกล้จะเที่ยงคืนแบบ
“….” อึก ใจฉัน “ไม่ได้คิดอะไรกับพี่แล้วเหรอ” “ทำไมคะ พี่ทำแบบนี้ทำไม ในเมื่อพี่ไม่ได้คิดอะไรกับเฟย์” ฉันไม่เข้าใจการกระทำของพี่โฬมตอนนี้เลยจริงๆ พี่โฬมขมวดคิ้วกันเป็นปม “ใครบอกครับ พี่เคยพูดเหรอ เท่าที่จำได้พี่ไม่เคยพูดนะ เฟย์ไปได้ยินมาจากใครครับ” “ก็ถ้าพี่ชอบเฟย์ แล้วทำไมตอนนั้นถึงปฏิเสธละ” พี่
มุมปากพี่โฬมยกขึ้นสูงเหมือนกำลังอมยิ้ม ในขณะที่ฉันเริ่มอื้ออึงกระพริบตาถี่รัว “เฟย์ไม่ควรมายืนตรงนี้คนเดียวนะรู้ไหมมันอันตราย” เมื่อพี่โฬมพูดแบบนั้นฉันถึงได้ทันกวาดตามองรอบๆ ตรงนี้ไร้ผู้คน เงียบ และค่อนไปในทางที่มืด ก็อันตรายจริงอย่างที่เขาว่า… “พี่เป็นห่วง” O_O ความตกใจมาพร้อมกับความงุนงง







