Masukเวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ
— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา
“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย
โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง
จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่
สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา
“มึงไม่จบใช่ไหม…”ราล์ฟหันกลับมาจ้องตากับคนที่เพิ่งปล่อยหมัดใส่เขา ร่างแกร่งกำยำไม่ต่างกันส่งยิ้มเยาะกลับมาให้อย่างท้าทาย“ได้”ชายหนุ่มพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะพุ่งกระแทกเอาตัวเองปะทะเข้าใส่หัวหน้าแบรดลีย์ด้วยความรวดเร็ว จนทั้งสองคนล้มกระแทกโต๊ะลงไปซัดกันนัวอยู่ที่พื้น ต่างคนต่างปล่อยหมัดเข้าใส่กันโดย
“มึงไม่พอใจที่ปิดดีลกับบรูสไม่ได้ หรือไม่พอใจที่กูสนใจข้าวหอม?”เซบหมุนเก้าอี้หันข้างไปมองหน้าของคนที่เขาก็ไม่ค่อยจะชอบหน้ามันสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มยกศอกขึ้นเท้ากับเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางสบาย ๆ อย่างรอคำตอบ และสังเกตปฏิกิริยาของใครอีกคนไปด้วยตึง!ราล์ฟกระแทกแก้วของตัวเองลงก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนที่พยา
มาเฟียหนุ่มนั่งเงียบมาตลอดทางเขามองออกไปที่การจราจรแออัดนอกรถส่วนภายในหัวของเขาก็กำลังสับสน และไม่เข้าใจตัวเองว่าอารมณ์หงุดหงิดที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเกิดจากอะไรกันแน่ มือหนายกขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อกั๊กตัวด้านในออกก่อนจะถอดทั้งสูท และกั๊กตัวนั้นออกไปจากตัวพร้อม ๆ กัน เพื่อหวังให้มันคลายความอึดอัดภายในใ
ราล์ฟชิงก้าวเข้าไปเป็นคนแรกแล้วรีบส่งตัวเองเดินตรงเข้าไปทักทายชายวัยเจ็บสิบด้วยท่าทางเป็นมิตร“สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลย สบายดีนะครับท่าน”คนตัวสูงโค้งตัวให้ด้วยความเคารพก่อนจะตั้งตัวตรงแล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกไป“อืม สบายดี ๆ ขอโทษที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าแล้วกันว่าตามแบรดลีย์มาด้วย พอดีเห็นว่าทั้งสอ







