kabanata 5

Kabanata 5— Sa Gitna ng Tanong at Katahimikan

"Tin, tila ang lalim ng iniisip mo?"

Napalingon si Celestine nang marinig ang pamilyar na tinig ni Regina. Ang kulay kahel na sinag ng papalubog na araw ay tila ginuguhit ang kanyang anino sa gilid ng volleyball court. Kakatapos lang ng ensayo para sa nalalapit na inter-university match, ngunit siya, nananatiling nakaupo sa bleachers, tila naipit sa pagitan ng pagod at pagkalito.

Tahimik na umupo si Regina sa bakanteng silya sa tabi niya. Ramdam nito ang bigat na dinadala ng kaibigan. Hindi man nagsalita si Celestine, kita na agad sa kanyang mga mata ang dami ng tanong na hindi niya masagot, pati na rin ang emosyong pilit niyang kinukubli.

Isang linggo na ang nakalipas mula nang ikasal siya kay Lucas Suarez.

Isang linggo… ngunit para sa kanya, tila isang buwang walang hangganan ang lumipas. Mabagal. Tahimik. Parang nakasakay siya sa isang tren na hindi niya alam kung saan patungo.

Tahimik. Matino. Marespeto.

Tatlong salitang paulit-ulit na umuukit sa isip niya tuwing naiisip si Lucas. Tatlong katangian na hindi niya kailanman inakalang makikita sa isang lalaking ipinamana sa kanya ng kapalaran.

"Tin?" mahinang tawag muli ni Regina, may halong pag-aalala sa tinig. "Okay ka lang ba?"

“Hmm.” Mahina ang tugon ni Celestine, habang muli niyang ibinaling ang tingin sa bakanteng court. “Hindi ko alam, Reg. Parang… parang hindi ko na kilala ang sarili ko.”

Napakunot ang noo ni Regina. “Bakit naman?”

Umiling si Celestine, saka napabuntong-hininga. “Isang linggo na kaming kasal, pero parang wala lang. Parang walang nangyaring kasal. Hindi siya mapilit, hindi siya madaldal, hindi siya nangungulit. Hindi rin siya nagtatanong kung saan ako galing o kung anong ginagawa ko. Parang… wala lang.”

“Eh ‘di ba ‘yan ang gusto mo?” tanong ni Regina, habang pinupunasan ang pawis sa leeg gamit ang puting tuwalya.

“Yun nga eh,” tugon ni Celestine, bumaling sa kaibigan. “Dapat masaya ako. Dapat kampante. Pero hindi ko maintindihan kung bakit naiilang ako.”

Tahimik si Regina. Pinagmasdan siya nito, waring pinipilit basahin ang damdaming pilit itinatago ni Celestine sa likod ng kanyang mga salita.

“Alam mo kung ano tingin ko?” panimula ni Regina. “Sanay kang may hinaharap na laban. Sanay kang may tension, may sigawan, may konfrontasyon. Pero ngayong wala ang lahat ng ‘yon… parang nawawala ka.”

Napaisip si Celestine.

“Hindi naman ako naghahanap ng gulo, Reg,” depensa niya.

“Hindi ko rin sinabi na gusto mo ng gulo,” tugon ng kaibigan. “Pero Tin, kilala kita. Ilang taon na tayong magkaibigan. Alam kong hindi mo rin gusto ‘yung lalaking sumusunod lang sa kung anong gusto mo. Pero mas lalong hindi mo gusto ‘yung hindi mo kayang basahin.”

Napatingin si Celestine sa kanya, bahagyang nakakunot ang noo.

“At si Lucas?” patuloy ni Regina. “Para siyang palaisipan na walang malinaw na pattern. Tahimik pero alam mong may malalim na iniisip. Mabait pero may limitasyon. Hindi siya tipong mapapaniwala mo sa isang tingin. Kaya ka siguro nape-pressure.”

Tahimik si Celestine. Wala siyang maisagot. Pero sa loob-loob niya, tinamaan siya sa sinabi ng kaibigan. Hindi niya maipaliwanag, pero sa bawat araw na lumilipas, mas lalo siyang lumulubog sa isang damdaming hindi niya maipaliwanag.

“Ewan ko,” bulong niya. “Siguro kasi… hindi siya ‘yung tipo ng lalaking madali kong balewalain.”

“Ah-ha!” sabay ngiti ni Regina. “Hindi ba’t ‘yan din ang sinabi mo nung may crush ka pa sa prof natin sa Psych? Yung tahimik pero parang binubuklat ang kaluluwa mo kapag tumingin?”

Napatawa si Celestine, bahagyang umiling. “Hay naku, huwag mo na ngang balikan ‘yon. Hanggang tingin lang ‘yon, hindi ganito.”

“Eh si Lucas?” tanong ni Regina, sabay kindat.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tumayo na lamang siya at tinapik sa balikat ang kaibigan. “Tara na. Baka hinahanap na tayo sa team meeting.”

---

Pagkatapos ng ensayo, tumuloy si Celestine sa locker room. Siya lang ang naiwan doon. Habang nagbibihis, napatitig siya sa sarili sa salamin. Basa ng pawis ang buhok niya, ngunit mas ang bigat sa dibdib niya ang mas nakakapagod.

"Ano na ba talaga, Tin?" bulong niya sa sarili. “Anong nararamdaman mo?"

Hindi man niya aminin, may kakaiba na sa kanya. Para bang unti-unti siyang hinuhubog ng katahimikan ni Lucas. Unti-unti siyang nahuhulog sa isang mundong hindi niya sinasadyang pasukin.

Walang nakakaalam ng kasal nila maliban kina Regina at Mikaela, ang matagal na niyang sekretarya. Ang buong team, pati coaching staff, ay walang kaide-ideya. Ginusto ng pamilya Suarez na panatilihin itong pribado—parang lihim na kasunduan sa pagitan ng dalawang angkan.

Pero kung lihim man ito, bakit tila ramdam niya ang bigat ng bawat tahimik na gabi?

---

Nang gabing iyon, pagkarating niya sa bahay na kanilang tinitirhan ni Lucas, naamoy agad niya ang pamilyar na bango ng pagkaing paborito niya. Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya si Lucas, nakaupo sa sala, may hawak na libro at baso ng tubig.

“Kamusta ang practice?” tanong nito, hindi inaalis ang tingin sa binabasang pahina.

“Pagod, pero ayos lang,” sagot niya, habang inaabot ang bag.

“Dinner is ready. Nagpa-deliver ako ng mga paborito mo.”

Napatingin siya, medyo nagulat. “Paano mo nalaman ang mga gusto ko?”

“Regina,” sagot ni Lucas, sabay ngiti.

Napangiti rin siya, kahit pilit. “Madaldal talaga ‘yon.”

Lucas finally looked up. “Maswerte ako sa mga madaldal. Sila ang nagbibigay sa’kin ng clue sa mga taong ayaw magsalita.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Saglit lang, ngunit sapat upang makuryente ang paligid. May kung anong lalim ang tingin ni Lucas—hindi nag-uusisa, hindi mapanghusga—kundi parang tinatanggap siya nang buo, kahit hindi pa niya lubos na nauunawaan ang sarili.

Tahimik niyang iniwan ang bag sa tabi ng pinto at lumapit sa dining area. Si Lucas naman ay tumayo at sumunod.

“Tin,” mahinang wika nito habang inilalapag ang mga pagkain sa mesa, “ayoko lang na biglain ka. Pero gusto kong malaman mong hindi kita tinitingnan bilang kabayaran. Hindi ka utang ng pamilya ko. Hindi ka rin trophy. Tao ka. Ikaw si Celestine Ramirez Suarez. Ang aking asawa.”

Napatingin siya dito. Ngunit hindi pa tapos si Lucas.

“At kung sakaling dumating ang araw na ayaw mo na sa setup na ‘to…” ngumiti ito, pero may lungkot sa mata, “sabihin mo lang. Mas pipiliin kong maging kaibigan mo kaysa sa lalaking pinilit mong pakisamahan.”

Natigilan siya. Hindi niya alam kung dahil sa mga sinabi ng lalaki o sa paraan ng pagkakabitaw nito ng mga salita—tahimik, tapat, at may timbang.

Napatingin siya sa mga mata nito. At sa tagpong iyon, tila may kung anong humaplos sa kanyang puso. May lambing sa tinig ni Lucas. May pang-unawa sa bawat salita. At higit sa lahat, may respeto.

Nag-iwas siya ng tingin. Hindi niya alam kung bakit tila gusto niyang lumuha sa hindi malamang dahilan.

“Okay,” tanging nasabi niya.