PLAYBOY GUY 5

-LILY-

@The Hospital 

“อ้าวมึง ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้างอ่ะ” 

ระหว่างที่ยืนปอกแอ๊ปเปิ้ลให้น้ำฟ้าอยู่ ฉันก็บังเอิญหันไปเห็นมันรู้สึกตัว เมื่อคืนฉันก็กลับมาหามันแล้วล่ะ แต่อีแฟนต้ามันบอกว่าเดี๋ยวมันเฝ้าเอง ฉันเลยมาวันนี้แทน แล้วให้อีแฟนต้ามันกลับไปพักผ่อนที่บ้าน 

ส่วนเรื่องที่ฉันบอกว่าจะลากคอไอ้ผู้ชายสารเลวมาขอโทษน้ำฟ้า ฉันล้มเลิกความตั้งใจไปแล้วล่ะ ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ขอพบเจอหน้าหมอนั่นอีก ยิ่งนึกถึงสิ่งเลวๆที่มันทำกับฉันเมื่อคืน ฉันก็ยิ่งเกลียดมัน!!!

“ก็ดีขึ้นแล้ว กูขอโทษนะที่ทำให้พวกมึงลำบาก” 

น้ำฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียและรู้สึกผิด อ้อ! แล้วก็รู้สึกว่าเมื่อคืนอีแฟนต้ามันก็บอกว่าน้ำฟ้ามันตื่นขึ้นมาทีนึงแล้วนะ แต่ยังดูไม่โอเคเท่าไหร่ ตอนนี้ก็เหมือนกัน สภาพจิตใจมันเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง 

แต่!!! ฉันก็ยังนึกอยากจะด่ามันอยู่ดี ทว่าเอาไว้ก่อนดีกว่า ฉันไม่อยากจะซ้ำเติมมันตอนนี้ เพราะแค่นี้ สภาพมันก็แย่มากพออยู่แล้ว กลัวว่าถ้าสวดมันเพิ่มไป เดี๋ยวมันจะช็อกตายซะก่อน

“ไม่เป็นไร แต่รอให้มึงหายดีก่อนละกัน รับรอง มึงเจอสวดชุดใหญ่จากกูกับอีต้าแน่” ฉันบอกมันอย่างทีเล่นทีจริง มันก็ยิ้มออกมานิดนึง ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเศร้า

Rrrrrr...!!!!

จู่ๆโทรศัพท์น้ำฟ้าก็ดัง มันก็เอื้อมมือไปหยิบ เพราะโทรศัพท์อยู่ตรงหัวเตียงอีกฝั่ง ใกล้มือมันมากกว่ามือฉัน ก่อนมันจะยิ้มกว้างออกมาประมาณว่าดีใจมากเมื่อเห็นหน้าจอ ก่อนมันจะรีบรับอย่างไว ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนผีตายซากอยู่เลย 

...ว่าแต่ใครโทรมาอ่ะ? ถึงทำให้น้ำฟ้ามันเหมือนตายแล้วฟื้นได้ถึงขนาดนี้

“ฮัลโหลพี่เจมส์ พี่เจมส์เหรอคะ!” 

ฟังจากน้ำเสียงแล้วอย่างกะได้ขึ้นสวรรค์ 

และถึงตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้วล่ะ ว่าใครโทรมา ได้คำตอบพร้อมๆกับอาการชะงัก เพราะทันทีที่ได้ยินชื่อนายนั่น ภาพเมื่อคืนก็ลอยมาเลย แล้วหมอนั่นโทรมาทำไม เมื่อคืนไม่เห็นจะมีท่าทีว่าสนใจไยดีน้ำฟ้ามันแล้วไม่ใช่เหรอ 

หรือวันนี้คิดอยากจะสำนึกขึ้นมา แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ ในเมื่อหมอนั่นทั้งเหี้ยทั้งเลวแถมยังเลือดเย็นผิดมนุษย์มนาซะขนาดนั้น

“ดีขึ้นแล้วค่ะ คะ พี่เจมส์ อะไรเหรอคะ เอ่อ พี่เจมส์ พี่เจมส์คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ อย่าโทษตัวเองเลย แล้วพี่ก็ไม่ต้องขอโทษน้ำฟ้าด้วย เพราะน้ำฟ้าไม่ได้โกรธพี่เลยสักนิด” เดี๋ยวนะ ขอโทษเหรอ นี่นายนั่นโทรมาขอโทษ?

“บอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร ความจริงคนที่ต้องขอโทษคือน้ำฟ้าต่างหาก ทั้งต้องขอโทษ ทั้งต้องขอบคุณที่น้ำฟ้างี่เง่ากับพี่ แต่พี่ก็ยังไม่โกรธแถมยังเป็นห่วงน้ำฟ้าอีก” ห่วงเหรอ แหวะ!!! ฟังแล้วจะอ้วก หมอนั่นตอแหลรึเปล่าก็ไม่รู้ เพราะเมื่อคืนไม่เห็นมันจะมีท่าทีแบบนี้ ยัยน้ำฟ้านี่ก็โง่ ไปหลงเชื่อคารมผู้ชายเลวๆอยู่ได้ แถมยังไปขอโทษไปขอบคุณมันอีก ทั้งๆที่โดนมันหักอกจนเกือบตาย ทำไมนะ ทำไมมันถึงไม่คิดถึงวินาทีนั้นบ้าง วินาทีที่มันโดนหมอนั่นทำให้เสียใจจนไม่อยากจะอยู่บนโลกใบนี้ต่ออ่ะ

“อะไรนะคะ พี่จะมาหาน้ำฟ้า จริงเหรอคะ!” คราวนี้น้ำฟ้ายิ่งดีใจจนหน้าบาน(เป็นกระด้ง)เข้าไปใหญ่ แต่มันจริงเหรอ ที่หมอนั่นจะมาหาน้ำฟ้า ทั้งๆที่เมื่อคืน ขนาดฉันฉุดกระชากลากถูกันแทบตายมันก็ยังไม่มา จะเป็นตายยังไงก็ไม่มา แล้ววันนี้เกิดนึกครึ้มอะไร หรือจู่ๆต่อมจิตสำนึกดีที่มันมีอยู่โคตรน้อยนิดมันเกิดสำนึกขึ้นมาจริงๆ?

“ติดอยู่อย่างนึง? ติดอะไรเหรอคะ” จู่ๆน้ำเสียงดีใจก็หายไปจากน้ำฟ้า กลายเป็นน้ำเสียงแปลกใจพวกนี้ออกมาแทน

“พี่ว่าอะไรนะคะ เพื่อนน้ำฟ้าเหรอ?” เพื่อนน้ำฟ้า? เดี๋ยว นี่อย่าบอกนะว่าหมอนั่นหมายถึงฉัน แล้วหมอนั่นพูดถึงฉันทำไม แล้วมันพูดอะไรให้น้ำฟ้าฟังอ่ะ!!?

“ไม่หรอกค่ะ ลิลลี่กับแฟนต้าคงไม่ว่าอะไรหรอกถ้าพี่จะมา พี่มาเถอะ น้ำฟ้าอยากให้พี่มา” ว่าเหรอ? ว่าอะไร นี่หมอนั่นตอแหลอะไรอีกล่ะ แต่ถ้าให้ฉันเดานะ มันคงตอแหลว่าอยากจะมาแต่พวกฉันขัดขวางสินะ ทั้งๆที่เรื่องจริงมันไม่ใช่เลย ก็รู้ๆกันอยู่ ว่าเมื่อคืนฉันอุตส่าห์ถ่อสังขารไปลากคอมันถึงที่ แต่มันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายไม่ยอมมา แถมยัง...ฮึ่ย! ช่างเหอะ ฉันไม่อยากพูดถึง

“อ๋อ ถ้าเป็นผู้หญิงก็คงเป็นลิลลี่อ่ะค่ะ เพราะแฟนต้าเพื่อนอีกคนของน้ำฟ้ามันเป็นสาวเทียม แต่น้ำฟ้าก็ยังยืนยันนะคะ ว่าถึงลิลลี่จะไปบอกพี่แบบนั้น แต่คงเป็นเพราะลิลลี่โกรธแทนน้ำฟ้า แต่ถ้าพี่มา ทั้งสองคนก็คงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ แต่ถ้าพี่ยังไม่โอเค เดี๋ยวน้ำฟ้าจะเป็นคนบอกให้ทั้งสองคนเข้าใจเอง” ฟังจากบทสนทนาแล้ว ไอ้ที่ฉันเดาๆไปน่าจะถูก หมอนั่นตอแหลได้โล่จริงๆ

“อะไรนะคะ เอ่อ พี่จะเอาอย่างนั้นเหรอคะ ไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่กล้ามา แต่ว่า... เอ่อ ค่ะ ก็ได้ค่ะ น้ำฟ้าจะลองพูดดูค่ะ ค่ะ น้ำฟ้าอยากเจอพี่เจมส์นะคะ ค่ะ” บทสนทนาจบลงด้วยน้ำเสียงเศร้าๆของน้ำฟ้า ก่อนน้ำฟ้าจะละสายตาจากโทรศัพท์แล้วหันมาหาฉัน นั่นแปลว่าความซวยมันกำลังตกมาถึงฉันแล้วสินะ ประมาณว่าลางสังหรณ์มันบอกแบบนั้นอ่ะ

“ลิลลี่”

“ว่า?” ฉันเอียงหน้าเลิกคิ้วถามมัน

“มึงไปหาพี่เจมส์เหรอเมื่อคืน”

“เออ กูไปหามัน ก็เรื่องมึงนั่นแหละ”

“อืม พี่เจมส์บอกกูแล้ว” เออ นั่นกูรู้แล้ว แต่ที่กูสงสัย คือไอ้เหี้ยเจมส์มันบอกมึงแล้ว แล้วมึงจะถามกูอีกรอบเพื่อ!?? 

แต่ช่างเหอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ในเมื่ออีฟ้ามันเปิดประเด็นขึ้นมา ฉันก็ขอต่อประเด็นหน่อยละกัน

“มันบอกว่าไงล่ะ”

“ช่างเหอะ แต่ช่วยอะไรกูอย่างได้มั้ย ถือว่ากูขอร้องก็ได้” มันทำหน้าเศร้ากว่าเดิมอีก อะไรของมันวะ

“จะให้กูช่วยอะไร”

“ช่วยไปบอกพี่เจมส์ที่คอนโดที บอกว่ามึงกับอีต้าไม่อะไรกับพี่เจมส์แล้ว ถ้าเขาจะมาหากูก็มาหาได้”

“มึงก็โทรไปบอกมันดิ ทำไมต้องไปบอกมันถึงที่ด้วย”

“ก็พี่เจมส์เขาไม่แน่ใจ เขาอยากให้มึงไปบอกด้วยตัวเอง ว่ามึงเต็มใจให้มา แต่ถ้ามึงไม่ไปบอกเอง เขาก็กลัว เขาไม่กล้ามา เขากลัวมึงไล่ตะเพิดกลับไป เขาอยากได้ความมั่นใจว่าถ้ามาแล้วจะไม่โดนกีดกันแล้วก็ไล่กลับไป เพราะงั้นมึงไปบอกเขาให้กูหน่อยเหอะนะ กูอยากให้เขามาหากูอ่ะ กูอยากเจอพี่เจมส์ นะๆ นะลิลลี่นะ กูขอร้องล่ะ ช่วยกูทีนะ” 

คราวนี้น้ำฟ้ามันจับมือฉันแล้วเขย่า บ้าจริง นี่หมอนั่นคิดจะเล่นบ้าอะไร ถึงไปบอกน้ำฟ้าแบบนั้น คิดจะแกล้งฉันหรือไง แล้วฉันจะทำไงล่ะทีนี้ หนักใจเลยฉัน ลำบากใจมากเลย ก็ฉันบอกตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ขอเจอหน้ามันอีก แต่มันเล่นเอาน้ำฟ้ามาเป็นเดิมพันแบบนี้ ฉันก็เหมือนไม่มีทางเลือก ให้ตายเถอะ! หมอนั่นนอกจากจะเหี้ยบวกตอแหลได้โล่แล้ว มันยังเป็นไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์จอมร้ายกาจ(แบบสุดๆ)อีกต่างหาก เชี่ย! นรกส่งมันมาเกิดรึไง!

“เออๆ ก็ได้ๆ” ถึงจะไม่พอใจและระเบิดอารมณ์(อยู่ในใจ)ไปมากแค่ไหน แต่สุดท้ายฉันก็ต้องยอมผิดคำพูดกับตัวเอง เพราะทนสงสารน้ำฟ้าไม่ไหว ฉันไม่อยากให้น้ำฟ้ามันตรอมใจตายอีกรอบตอนนี้ แต่ขอแอบด่าในใจหน่อยเหอะ …อีฟ้านี่แม่ง ไม่รู้จะรักจะหลงอะไรนักหนา กะอีแค่ผู้ชายเหี้ยๆโคตรสารเลวชิงสัตว์นรกตัวอื่นมาเกิดแค่คนเดียว!!!

“จริงเหรอมึง ขอบใจนะ ขอบใจมากเลยอ่ะ รักมึงที่สุดเลย” น้ำฟ้ายิ้มอย่างโคตรตื้นตันใจอ่ะ แถมพุ่งเข้ามากอดฉันด้วย เห้อ มันจะรู้บ้างมั้ย ว่าในอกฉันตอนนี้เหมือนมีภูเขาหล่นทับอยู่ทั้งลูก แถมไม่ใช่ลูกเล็กๆด้วยนะ ลูกเบ้อเร่อออ

“อืม” ฉันก็พยักหน้ายิ้มตอบให้น้ำฟ้ามันสบายใจไปงั้นแหละ ทั้งๆที่ในใจฉันตอนนี้แม่ง โคตรลำบากใจ...-!!!-$<€€$¥~~

.

:

;

~|||~

@James’s CONDO 

“ฮัลโหล ฉันมาแล้ว รออยู่ข้างล่าง นายอยู่ไหน” 

พอมาถึงคอนโดไอ้เจมส์ ฉันก็โทรหามัน น้ำฟ้าให้เบอร์มันมาน่ะ บอกว่ามาถึงแล้วก็ให้โทร (อดีต)ผู้ของมันจะได้รู้ เอิ่ม ดูเหมือนมันจะให้ความสำคัญกับผู้มากกว่าเพื่อนอย่างฉันซะอีกนะ 

แต่ความจริงถึงน้ำฟ้ามันจะบอกแบบนั้น แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ทำตามก็ได้ เพราะฉันไม่ได้อยากจะโทรหาไอ้เจมส์เลยสักนิด แต่ฉันไม่อยากรอนาน อยากรีบคุยรีบจบ จะได้รีบกลับสักที ฉันก็เลยตัดสินใจโทรตามที่น้ำฟ้ามันบอก

(“อยู่บนห้อง ขึ้นมาดิ”)

“ขึ้นทำไม นายดิต้องลงมา”

(“ทีเมื่อคืนเธอยังขึ้นมาหาฉันถึงที่ได้เลย วันนี้ก็ตามขึ้นมาถึงที่เหมือนเมื่อคืนดิ”)

“แต่วันนี้มันไม่เหมือนกัน”

(“ก็ตามใจ อยากให้เพื่อนเธอตรอมใจตายก็เรื่องของเธอ”)

“นี่นาย...!” ตู๊ดๆๆๆๆ...!!!

มันวางสายใส่ฉันเฉยเลย ไอ้เหี้ยเจมส์นะไอ้เหี้ยเจมส์! ก็ได้ ครั้งนี้ถือว่าเป็นทีของมัน แต่อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน!