ตอนที่ 05 อาเซน (5)

~ PWP STORY ~

อาเซน (5)

TRIGGER WARNING

Dub - Con (Dubious consent) : การมีเพศสัมพันธ์โดยความยินยอมของอีกฝ่ายนั้นอยู่ในภาวะคลุมเครือ หรือไม่มีการให้ความยินยอมอย่างชัดแจ้ง หรือไม่อยู่ในภาวะที่มีสติ หรือวิจารณญาณครบถ้วนสมบูรณ์ที่จะตัดสินใจ

Sadism : การทำให้ผู้อื่นเจ็บปวด รู้สึกดีและทำให้เกิดความต้องการทางเพศ

Masochism : ชื่นชอบความเจ็บปวดระหว่างมีเพศสัมพันธ์

Dirty talk : การใช้ถ้อยคำหยาบโลน

มีความรุนแรงทั้งเนื้อหาเเละการใช้ภาษา ผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า18ปีโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

.

.

.

ผ่านมาเกือบปีแล้วที่พระพายมาอาศัยอยู่กับอาเซน และทุกค่ำคืนคุณอาของเขาก็มักจะมาสอนบทรักอันเร่าร้อนให้กับเขาเสมอ จนตอนนี้พายกลายเป็นคนที่ขาดเซ็กซ์แทบไม่ได้ เขาเสพติดร่างกายเเข็งแกร่งที่สมชายชาตรีของคุณอาหนุ่ม และอยากจะสัมผัสซ้ำๆทุกค่ำคืน แต่ความลับมันไม่มีอยู่บนโลก 

“อืม โคตรเสียวเลยพาย เลียอีก”

เด็กหนุ่มที่ถูกสอนเรื่องเซ็กซ์โดยเพลย์บอยตัวพ่อกำลังใช้ปลายลิ้นเลียวนรอบหัวบานใหญ่เขาห่อปลายลิ้นละเลงลงที่รอยหยักปริ่มน้ำเรียกเสียงครางจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี ฝ่ามือหนากดท้ายทอยขาวให้อมท่อนเอ็นจนสุดโคน สะโพกสอบเสยงัดปลายเข้าปากเล็กอย่างลืมตัว หัวบานหยักกระทุ้งที่กระพุ้งแก้มจนน้ำตาที่เอ่อคลอจากการสำลักเมื่อครู่ไหลลงมาอาบแก้มเนียน เซนกำลังมัวเมากับการกระแทกเอวสอบเข้าใส่ริมฝีปากอุ่น แต่ฉับพลันหูของเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ร่างเล็กรีบคายท่อนเอ็นอุ่นออกจากโพรงปากทันที ส่วนร่างแกร่งรีบหันไปคว้าผ้าขนหนูมาพันกาย แต่ก็ไม่ทันกับสายตาของคนที่เพิ่งเข้ามานั้นได้เห็นทุกอย่าง ร่างสูงใหญ่กว่าเดินตรงเข้ามาใช้ฝ่ามือฟาดไปยังใบหน้าของคนเป็นน้องชายจนขึ้นเป็นปื้นแดง ดวงตาคมดุสีน้ำข้าวแข็งกร้าว 

“ฉันคิดว่าฝากลูกไว้กับแกแล้วจะเป็นคนดี ทำไมแกถึงทำแบบนี้ สันดานแกทำไมแก้ไม่หายสักทีเซน”

เซนยกมือลูบไปที่แก้มของตัวเองเบาๆแล้วก้มลงมองร่างเล็กที่ตอนนี้มีแต่ความหวาดกลัวและกังวล 

“แกก็ด้วย เป็นผู้ชายดีๆไม่ชอบ ริอ่านเป็นเกย์ ต่อไปไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก ไปเก็บเสื้อผ้า”

“พ่อ”

“ถ้าขืนแกยังรีรอแม้แต่คำว่าพ่อก็อย่ามาเรียกฉัน”

“ริชาร์ด”

ร่างสูงใหญ่หันกลับมามองหน้าน้องชายด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว

“แกย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก แกไม่ใช่น้องชายฉันอีกต่อไป”

เซนได้แต่มองตามร่างเล็กที่ไหล่ลู่ลงด้วยความรู้สึกผิดเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเก็บของโดยไม่มีเสียงห้ามปรามใดๆออกมาจากปากของเขา เขาผิดจริงๆ 

 

.

 

.

 

.

 

 

12ปี ต่อมา 

 

พระพายที่ตอนนี้อายุย่างเข้าสามสิบเอ็ด กำลังขับรถเพื่อกลับที่พักในแมนฮัตตัน หลังจากที่เขาเรียนจบเขาก็ได้ทำงานเป็นนักวิจัยอยู่ที่ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์ไม้ มันเป็นงานที่เขาชื่นชอบ พายอาศัยอยู่คนเดียวและถึงแม้ว่าเขาจะกลายเป็นคนที่เซ็กซ์จัด แต่เขาก็ยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ผู้ชายคนที่ได้เป็นคนแรกของเขานั้นยังคงเป็นคนเดียวคือ คุณอาเซน 

พายจอดรถในโรงจอดเรียบร้อยแล้วเดินอ้อมมาเพื่อหยิบถุงอาหารที่เขาซื้อมาเก็บไว้ในตู้เย็น พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนหลบอยู่ที่ต้นเสา พายรีบถอยหลังแล้วคลำหาโทรศัพท์เผื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินเขาจะได้โทรเรียกตำรวจ แต่เมื่อชายคนนั้นเดินออกมาจากมุมมืด พายก็ต้องเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง 

“อ... อาเซน”

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีด ใบหน้าที่ดูแก่ลงไปมากกับทรงผมยาวประบ่าละต้นคอสีดอกเหล่า ทำให้อาเซนในเวลานี้ไม่เหลือเค้าของเพลย์บอยตัวพ่อเลยสักนิด พายวางถุงอาหารลงแล้วรีบเดินเข้าไปหา ฝ่ามือบางคว้าข้อมือหนาเอาไว้แน่น แล้วออกแรงดึงเบาๆ ร่างสูงใหญ่ยกยิ้มบางมาให้ 

“อาเซนมาได้ยังไง แล้วรู้จักบ้านผมได้ยังไงครับ”

“อา... อาแค่จะมาดูว่าพายสบายดีไหม”

“ผมสบายดี แล้วคุณอาล่ะครับ ทำไมดูผอมไป”

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น พ่อของพระพายก็จับลูกชายย้ายโรงเรียน แล้วตัดการติดต่อกับคุณอาของเขาอย่างสิ้นเชิง พายไม่เคยได้ข่าวของอาเซนเลยสักครั้ง จนกระทั่งวันนี้ ร่างสูงก้มหน้าลงมองใบหน้าหวานที่ส่วนสูงไม่ได้เพิ่มขึ้นมาสักเท่าไหร่ แล้วใช้ฝ่ามือประคองใบหน้านั้นไว้อย่างทนุถนอม 

“อาคิดถึงพาย”

พระพายใบหน้าเห่อร้อน ทำไมจู่ๆอาของเขาก็โผล่มา แล้วอายุป่านนี้คุณอาของเขายังไม่มีครอบครัวอีกหรือไง

“อาเซนเข้าบ้านก่อนครับ  แล้วนี่อาพักอยู่ที่ไหนหรือครับ”

ร่างบางพูดไปด้วยพลางล้วงกุญแจไขประตูบ้านไปด้วย ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังได้แต่แอบมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความคิดถึง สิบสองปีที่เขาไม่ได้ข่าวคราวของหลานชาย ตอนที่พี่ชายได้เอาตัวพระพายไปใหม่ๆ เขารู้สึกเหงาอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่นานหลังจากนั้นเพราะเขามีเพื่อนฝูงมากมาย เขาย้ายออกจากบ้านหลังใหญ่ แล้วไปเช่าอพาร์ทเมนท์อยู่ ความจริงที่เขามีชีวิตร่ำรวยสุขสบายอาจจะเป็นเพราะครอบครัวของริชาร์ดที่เก็บเขามาเลี้ยง เขาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเลิกงานแล้วก็เที่ยวไปทั่ว กินเหล้าเสพยา จนวันหนึ่งเขาถูกตำรวจจับ เพราะเพื่อนที่เที่ยวด้วยกันซัดทอดว่าเขาค้ายานรกนั่น เขาถูกพิพากษาจำคุกอยู่เกือบสิบปี พอออกมาจากคุกเขาก็ออกตามหาพาย แต่ไม่เจอเพราะพี่ชายของเขานั้นได้เสียชีวิตไปก่อนหน้าที่เขาจะพ้นโทษเสียอีก ช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่ในคุกเขาทนคิดถึงคนคนหนึ่งแทบบ้า เเละเขาก็รู้แล้วว่าการที่เขาทำแบบนั้นกับพายที่เป็นหลานชายมันผิด ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย 

“อาเซน ทานข้าวด้วยกันนะครับ ผมทำอาหารเสร็จแล้ว”

เซนก้มมองดูอาหารหน้าตาน่าทานแล้วยกยิ้ม ฝ่ามือหนาหยิบช้อนแล้วตักอาหารเข้าปาก มันเป็นมื้อแรกที่เขารู้สึกว่ามันอร่อยที่สุดในรอบสิบปี รอยยิ้มเปื้อนความผิดปรากฏจางๆบนใบหน้าที่ยังคงมีเค้าโครงของความหล่อเหลา ชายหนุ่มตรงหน้าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่ความสวยก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม เขาเป็นคนที่ทำให้เด็กคนนี้มีมลทิน 

“อาอิ่มแล้วล่ะ อาเห็นว่าพายสบายดี อาก็ดีใจ อาเสียใจนะที่ไม่ได้ไปงานศพของพ่อ”

“คุณอาหายไปไหนมาหรือครับ”

เซนเล่าเรื่องทุกอย่างให้หลานชายฟังอย่างไม่ปิดบัง เมื่อหมดธุระร่างสูงกำลังจะเดินจากไป เเต่ฝ่ามือบางกลับคว้าข้อมืออีกคนหนึ่งไว้ ดวงตาสีน้ำข้าวก้มลงมองยังฝ่ามือขาว 

“มีอะไรหรือเปล่า พาย”

“อามาอยู่ที่นี่ กับพาย ได้ไหมครับ”

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูง ชายหนุ่มตรงหน้าจะให้เขามาอยู่ในฐานะอะไร ในเมื่อตัวเองก็มีครอบครัวอยู่แล้ว อายุสามสิบกว่าคงจะไม่ได้ยังโสดอยู่หรอกนะ 

“อายังเป็นคุณอาของพายอยู่อีกหรือ”

พระพายก้มหน้าหลุบตาลงต่ำอย่างที่เคยทำ เขารู้สึกอยากจะกอดคนตรงหน้าแทบบ้า ครั้งแรกที่เจอเขารู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ทั้งดีใจและคิดถึง 

“ไม่ครับ”

เมื่อชายหนุ่มตอบกลับมาเช่นนั้น เซนก็พยักหน้า ใช่ คนอย่างเขามันสวะสังคม ไม่สมควรที่จะเป็นคุณอาของใคร ร่างสูงหันหลังเดินออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่แล้วรอบเอวสอบก็กลับได้รับไออุ่นจากอ้อมแขนบางของคนที่โอบกอดเขาจากด้านหลัง 

“คุณไม่ได้เป็นอาของพายแล้ว แต่พายอยากให้อาเป็นคนรัก พายรักคุณอาครับ อาเซน มาอยู่กับพายที่นี่นะครับ” 

 

 

 

 -----------------------