Chapter 9

Cyanne’s POV

Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumama sa mukha ko. Pagmulat ko, agad kong pinagmasdan ang paligid at doon ko lang tuluyang napagtanto ang nangyari kagabi.

Lumingon ako sa tabi ko. Nandoon si Javier, mahimbing pang natutulog, nakayakap ang mga braso niya sa bewang ko kaya hindi ko alam kung paano ako babangon nang hindi siya magigising.

Ramdam ko ang kirot sa buong katawan ko. Hindi ko akalaing may mangyayari sa amin—lalo na’t hindi ko pa siya lubos na kilala. Huminga ako nang malalim bago ko dahan-dahang inangat ang kanyang braso upang makawala sa pagkakayakap niya.

“Good morning,” mahinang bulong niya.

Hindi ko pa man tuluyang natatanggal ang braso niya ay gising na pala siya.

“U-uhm… good morning din,” nahihiya kong sagot.

Nagulat ako nang bigla niya akong yakapin muli at ibaon ang mukha niya sa leeg ko.

“How are you feeling?” bulong niya sa tenga ko, dahilan para manindig ang balahibo ko.

“Ha?” Napabangon siya nang bahagya at tumingin sa akin.

“Kamusta pakiramdam mo? Do you feel sore?”

Bigla akong nakaramdam ng hiya. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong niya.

“Ah… okay lang naman. Medyo masakit lang, pero kaya ko naman.”

“Sorry,” seryoso niyang sabi. “I just got carried away. Hindi ko sinasadya. Kung gusto mong umatras sa arrangement natin, okay lang. Maiintindihan ko.”

“Hindi ako uurong,” mabilis kong sagot. “Kailangan ko ang pera para kay Mama, ’di ba? At saka… yung nangyari sa’tin siguro kalimutan na lang natin.”

“Hmmm. Okay, if you say so,” tugon niya, kahit hindi pa rin niya inaalis ang pagkakayakap sa akin.

“Ah, Javier… baka pwede mo na akong bitawan. Pupunta na ako sa kwarto ko. Maghahanda pa ako pupunta ako sa ospital.”

“Ay, sorry,” sabi niya sabay bitaw. “Ang bango mo kasi. Sasamahan na kita sa ospital para hindi ka na mag-commute.”

“Huwag na, kaya ko naman. Sanay na ako.”

“Sasama na nga ako,” giit niya. “Besides, gusto kong makilala ang mama mo. At ayusin na rin natin yung operation niya.”

Napatingin ako sa kanya, nagulat sa sinabi niya.

“Teka… bakit aayusin na natin? Hindi pa naman tayo okay sa parents mo. Hindi mo pa nga nakukuha ang mana mo,” paalala ko.

“Ako na ang bahala doon,” sagot niya ng walang alinlangan. “Ang mahalaga, mapa-operahan na natin ang mama mo.”

Napangiti ako. Sa wakas, mapapagamot ko na si Mama.

“Sige… kung ’yan ang gusto mo. Maraming salamat, Javier. Hindi mo alam kung gaano mo napagaan ang loob ko.”

“Maligo na tayo para makaalis na. Mag-drive-thru na lang tayo ng almusal.”

“A-anong maligo na tayo?”

Napatawa siya. “Silly girl. Ikaw sa CR mo, ako sa CR ko. Ano ba ang iniisip mo? Sabay tayong maliligo?” ngumisi siya. “Pwede rin naman gusto mo ng round two?”

Biglang uminit ang pisngi ko.

“Linawin mo kasi ang sinasabi mo! At anong round two ka riyan? Manigas ka,” sabi ko bago ako tumayo at naglakad palabas.

Narinig ko pa ang tawa niya bago ko tuluyang isinara ang pinto.

Pagpasok ko sa kwarto, hindi pa rin nagsi-sink in sa isip ko ang nangyari kagabi. Hindi ko akalaing maibibigay ko ang sarili ko sa isang lalaking hindi ko pa lubos na kilala. Hindi ko naman pinagsisisihan sa totoo lang, may kilig pa nga tuwing naaalala ko.

Pero kailangan kong ipaalala sa sarili ko kung ano lang kami. Magkaibang-magkaiba ang mundo naming dalawa. Malabong magkagusto siya sa isang tulad ko.

Pinilit kong itaboy ang mga isipin at dumiretso sa banyo. Simpleng jeans at oversized shirt lang ang sinuot ko.

Paglabas ko ng kwarto, kasabay ko ring lumabas si Javier.

“Are you ready?” tanong niya.

“Oo, tara na.”

Sa kotse, nagulat pa ako nang buksan niya ang pinto para sa akin. Hindi niya ginawa iyon noong unang beses akong sumakay sa kotse niya.

Tinanong niya kung anong gusto kong almusal. Nahihiya akong mag-request kaya sabi ko na lang kahit ano. Mas lalo akong nagulat nang lumiko siya papuntang Starbucks. Sa tanda ko, hindi pa ako nakakatikim ng kape roon masyado kasing mahal.

“Ano sa’yo?” tanong niya.

Hindi ko alam ang isasagot. “Ikaw na lang ang bahala. Kung ano sa’yo, ganoon na rin sa akin.”

Tumango siya at umorder.

 Narinig ko ang boses niya: “One venti Cold Brew, one venti Iced Caramel Macchiato, and two Four Cheese Flat Bread.”

Napatingin ako sa kanya. Magkaiba ang inorder niyang kape.

“Iba ang in-order ko sa’yo,” sabi niya bago pa ako makapagtanong. “Baka hindi mo magustuhan yung kape ko medyo matapang kasi.”

“Salamat… at salamat din pala sa pagsama mo,” mahina kong sabi. “Hindi naman kailangan. Baka may lakad ka pa nakakaabala lang ako.”

Ngumiti siya. “Never kang magiging abala sa akin.”

Hindi nagtagal, nakuha rin namin ang order. Sa kotse na kami kumain at maya-maya pa’y nakarating na kami sa ospital.

Pag-akyat namin sa kwarto ni Mama, sakto namang palabas ang doktor.

“Doc, kamusta po ang Mama ko?” agad kong tanong.

“Buti at nandito ka,” sabi niya. “Hindi na maganda ang lagay ng Mama mo. Habang tumatagal, lalo lang siyang mahihirapan. Kaya ang maipapayo ko sayo ay paoperahan mo na ang mama mo bago pa mahuli ang lahat.”

Nanlambot ako. Mabuti na lang at agad hinawakan ni Javier ang kamay ko.

“Doc,” biglang sabi ni Javier, “ako na po ang bahala sa bayad ng operation niya. Saan po ba kami magbabayad?”

Napatingin ako sa kanya. “Javier… sigurado ka ba?”

“Oo,” sagot niya nang may ngiti. “Para mapanatag ka.”

“Mabuti kung ganoon,” tugon ng doktor. “Aayusin ko na ang mga papeles. Babalik ako rito mamaya, tapos dumiretso kayo sa cashier para sa downpayment.”

Nang umalis ang doktor, napatingin ako kay Javier.

“Maraming salamat,” sabi ko. “Huwag kang mag-alala, susuklian ko ang tulong mo.”

Ngumiti lang siya at inaya akong pumasok sa kwarto.

Nakita ko si Mama, nakahiga at nanonood ng TV.

“Cy, anak, nandito ka na pala,” sabi niya. “Teka… sino ’yang kasama mo? Parang ngayon ko lang siya nakita. Magkahawak pa kayo ng kamay boyfriend mo ba ’yan?”

Napatingin ako sa kamay naming magkahawak pa rin.

“Ah… Ma—”

“Hello po, Tita,” putol ni Javier. “Ako po si Javier… fiancé po ni Cyanne.”