Path to her Cold Heart (Manere Series #2)

What can be the worse thing than death? To not be able to live when you're alive. My passion has become my life. It has been my reason to strive everyday. Hindi ang pagmamahal ng mga magulang na kahit kailan hindi ko naman naramdaman. Sapat na sa akin ang iilang taong alam kong nagpapahalaga sa akin kahit na hindi naman nila ako kamag-anak o malayo man sila sa akin. I have learned to live without my parents kahit pa nasa iisang bahay lang naman kami. I have learned to live unnoticed basta ba hindi lang nila pakikialaman ang bagay na mahalaga sa akin. Like what they are doing now."Anak you can still do designing kahit na management ang kinuhuka mong kurso!"Tumataas na ang boses ni mommy habang ipinipilit nila sa akin ang kanilang gusto. They want me to study Business para sa negosyo. I didn't want it. Nasa fashion designing ang passion ko at hindi nila maintindihan iyon!"Ma, let Santi handle LHR dahil ayokong mag shift ng course."Hindi ba nila naiintin

Maaga ako kinabukasan para makauwi sa condo. Pinagbigyan ko lang si nanay Soledad kagabi na sa mansyon ako matulog. Wala rin naman sina mama at papa kaya ayos lang. Iginugol ko ang buong araw sa pamamasyal at pamimili sa mall. Bukas ang board meeting at bukas din ako pormal na ipakikilala bilang COO ng Lopez Hotels Inc.I haven't visited the building in a year at masasabi kong may iilang pagbabago rito. I asked a close friend of mine who happens to be an architect to re-design the whole building lalo na ang office na gagamitin ko. The renovation started last year according to my liking. Mas pinauna ko nga lang ang magiging office ko kaya siguro hindi pa natatapos ang lobby ng first floor.I find our building a bit boring at first given its close to ancient interiors at antigong mga sculptures and paintings. I wanted it to become more modern with a pinch of Western style designs kaya ko naisipang ipa-renovate.Hindi ko pinansin ang mga empleyadong bumabati at yum

Para akong nabingi sa aking narinig. No! This can't be serious! Okay, I know I'm overreacting but I don't give a damn! I don't want to see him all the more be a part of LHR!"Kung ganoon bakit hindi ko siya nakita sa shareholders' meeting?"I was trying really hard to suppress my anger and frustrations. I know I should be cool about this. Wala na sa akin lahat ng iyon at dapat hindi na ako apektado ngayon. I've changed at siguro naman ganoon din siya. Yeah, I'm cool with this. I should be. "He was in Singapore po with his team para sa isang conference doon. I don't know the details po of the conference at iyon lang naman po ang sabi ng kanyang assistant."I inhaled deeply at pinutol na ang tawag. My lost poise is now back. Buti nalang walang ibang tao rito sa loob habang para na akong bulkan na sasabog. I put on my facade again ang went back to our table. Malayo pa lang ay ramdam ko na ang kanyang titig, pinapaso ako niyon. I didn't look at him and

Patakbo akong yumakap kay Aurora nang makarating sa bar na sinasabi niya. Silang dalawa pa lang ni Santi ang na VIP lounge nang dumating ako.“Where are your friends?” Baling ko sa kanya matapos makipagbeso kay Aurora.“Malelate ng konti. Nag order na kami ng drinks.” Iminuwestra niya sa akin ang iilang bote ng beer at hard drinks na hindi pamilyar sa akin. I’m not a heavy drinker at hindi rin magandang ideya ang uminom ngayon dahil may trabaho pa bukas. May cocktail naman kaya iyon ang ininom namin ng dahan-dahan.

"What the hell are you doing?!""Hindi ako aalis dito hangga't hindi ka kumakain," he said firmly.I struggled to get out of his hold. Lalo lang niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin."Eh hindi nga ako nagugutom. Ano ba'ng mahirap intindihin doon?"Itinukod niya ang dalawang kamay sa magkabilang gilid ko, cornering me. He stared at me intently. I rolled my eyes to avoid his gaze."Ano rin ba ang mahirap intindihin sa kailangan mong kumain? You didn't go out for days and you haven't eaten a proper meal since you got here. What do you want me to do? Watch you starve yourself?"Napalunok ako sa galit niya. I have so much in my head these past few days na kahit ang gutom ay hindi ko na maramdaman. The way he said those words made me freaking guilty. Kahit hindi ko alam kung malaking kasalanan ba ang hindi pag kain, pero pinaramdam niya sa akin na oo. Na kasalanan ko kung bakit nag-aalala sila.Alam ko naman iyon, pero pwede bang kahi