EP. 02｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (2/3)

“รักษาสุขภาพตัวเองหน่อยสิแม่ ทั้งหนูและพ่อเป็นห่วงมากเลยนะ” เมื่อแม่เห็นว่าฉันกำลังเดินเข้าไปใกล้ท่าน แม่ก็รีบเปลี่ยนฝั่งของบุหรี่ไปอีกทาง และกดหัวที่ติดไฟลงกับถ้วยเหล็กจนในที่สุดไฟที่ติดอยู่มอดดับไป เหลือเพียงแค่ควันที่กำลังล่องลอยไปอีกทางอย่างเชื่องช้า

“ให้พ่อของแกบ่นฉันคนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว ส่วนแกไม่ต้อง” แม่พูดขณะที่มืออีกข้างเลื่อนแก้วไวน์ไปอีกฝั่งห่างจากตรงที่ฉันกำลังนั่งอยู่ ถึงจะเห็นแม่ฉันดูทำตัวแก่นโลกมากขนาดนี้ แต่ทว่ากลับสอนให้ลูกสาวอย่างฉันห้ามแตะต้องสิ่งอบายมุขพวกนี้โดยเด็ดขาด ซึ่งฉันเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย เพราะส่วนตัวก็ไม่ได้ชอบหรือสนใจของพวกนี้แต่แรกอยู่แล้วไง

“เรื่องแต่งงานกับโดมหนูไม่เห็นด้วย” ฉันรีบเข้าประเด็นโดยหยิบยกชื่อของอีกฝ่ายที่แม่สนใจในตัวลูกเขยคนนี้ขึ้นมาพูด

“วันก่อนที่ฉันพูดเรื่องนี้แกยังดูเห็นด้วยอยู่เลยไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมตอนนี้เกิดไม่อยากแต่งขึ้นมาแล้ว?”

“ก็...ตอนนั้นคิดว่าคงทำใจแต่งได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดีอะแม่” ฉันลองพูดถึงทางอื่นออกไปก่อนว่าแม่จะตอบกลับมายังไง แต่ถ้าท่านยังไม่ยอม ฉันก็คงต้องใช้อีกเหตุผลที่เตรียมมารับรองว่าเหตุผลที่ฉันคิดอยู่ในหัว แม่คงไม่มีทางบังคับฉันได้อีก

แต่มันก็เสี่ยงมากด้วยเช่นกัน ฉันก็เลยยังไม่อยากหยิบยกเรื่องนั้นออกมาพูดหากมีหนทางอื่น ระหว่างนี้ที่แม่อนุมัติให้ผ่านได้ ฉันก็จะได้ไม่ต้องเสี่ยง

“ถ้างั้นก็เตรียมทำใจซะ เพราะยังไงแกก็ต้องแต่ง” สิ้นเสียงของคนเป็นแม่ ท่านก็ยกแก้วไวน์ที่บรรจุด้วยน้ำสีม่วงอมแดงขึ้นดื่มโดยที่หางตาของท่านก็ลอบมองฉันเพียงแค่แป๊บเดียวเพื่อจะสังเกตอาการของฉันว่าจะทำไงต่อ

แม่ชอบทำอะไร ชอบทำแบบไหน และนิสัยของแม่เป็นอย่างไร คนเป็นลูกอย่างฉันรู้ดีที่สุด และฉันก็มักจะแสดงละครบางอย่างตบตาท่านได้เกือบเสมอ รวมถึงตอนนี้ที่กำลังปั้นหน้าปกติอยู่ แต่ถึงยังไงทุกอย่างก็มักจะมีความกดดันร่วมด้วยทุกครั้ง

“แล้วถ้าป่านขอปฏิเสธ?” แค่เพียงคำพูดเดียวของแม่ยังไม่ทำให้ฉันท้อหรอกนะ อย่างน้อยขอลองสู้สุดความสามารถก่อนดีกว่า เพื่อที่จะได้ไม่ต้องใช้แผนนั้น

“งั้นก็เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าแล้วไปอยู่กับตาของแก” แม่จะขู่เรื่องไหนก็ได้...ฉันไม่เคยกลัว แต่ทว่าสำหรับเรื่องนี้ฉันดันกลัวมากที่สุด

คุณตาท่านมีนิสัยยิ่งกว่าแม่ ต่อให้ฉันจะเป็นหลานก็ไม่ได้แปลว่าท่านจะใจดีด้วย แถมสายเลือดโดยตรงของแม่เป็นมาเฟียทั้งสายมาตั้งแต่เจนไหน ถ้าฉันไปอยู่กับคุณตาที่ไม่เคยรู้เลยว่าหลานของตัวเองได้นิสัยพ่อมาเต็ม ๆ แบบนี้ก็คงทำให้ฉันเครียดเรื่องการวางตัวเข้าไปกันใหญ่ เพราะการอยู่กับแม่ฉันยังพอปล่อยนิสัยแท้จริงออกมาได้บ้าง แต่ถ้าไปอยู่นู่นมีหวังฉันคงได้เป็นโรคประสาทก่อนแก่แน่

“แต่หนูไม่ได้รักมันไงแม่”

“อยู่ไปเดี๋ยวก็รัก ตัวอย่างก็มีให้เห็น” แม่ฉันส่ายหน้าไปมาเหมือนเอือมกับฉันเต็มทน ส่วนคำว่าตัวอย่างก็มีให้เห็นนั้นก็คือเคสของแม่และพ่อ มันก็จริง เพราะตั้งแต่จำความได้ฉันก็เห็นว่าพ่อดูรักแม่มาก แม้ก่อนหน้าที่ฉันยังไม่เกิดจะไม่รู้ความเป็นมาก็จริง แต่พอถามเอาจากคนเก่าคนแก่ทุกคนก็เล่าเหมือนกันว่าพ่อดูกลัวแม่มากในตอนแรก ทว่าคนเราก็มักจะมีด้านอ่อนโยนอยู่กันทุกคนอยู่แล้ว และพ่อก็ได้เห็นด้านนั้นของแม่ก็เลยทำให้รักกันมายาวนาน โดยไม่ได้มีการฝืนใจในช่วงหลังเพราะการที่ผ่านด่านคุณตาได้ พ่อของฉันก็คงสู้ไปไม่น้อย

แต่นั่นมันกรณีของชายหญิงที่อินเลิฟในเพศตรงข้ามซึ่งไม่ใช่สำหรับกรณีของฉันเลยที่ไอ้โดมมันเสือกชอบผู้ชายแบบนี้!

“แล้วถ้าหนูมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะ” ว่าจะไม่ใช้แล้วนะว่าจะเลี่ยงแล้วนะ แต่ถ้าในเมื่อทำทุกวิถีทางแล้วมันยังไม่ดีขึ้นก็คงมีแค่วิธีนี้วิธีเดียวแล้วล่ะที่จะสามารถรักษาร้านดอกไม้สุดที่รักให้อยู่ต่อไปได้

“ใคร?” เสียงของแม่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นจนน่ากลัวแก้วไวน์ถูกวางลงตามแรงของเจ้าของ จนมันส่งเสียงดังขึ้นเหมือนแก้วจะแตก แต่ก็ยังไม่ได้แตกจริง ๆ เพียงเท่านี้ฉันก็รู้แล้วว่าแม่กำลังอยู่ในโหมดไหน

“เอ่อ...” เอาไงดี ควรพูดออกไปเลยดีไหมนะ แต่ฉันยังไม่ได้ไปตกลงอะไรหรือเตี๊ยมกันเลยนี่ ถ้าแม่เกิดอยากตรวจสอบความจริงขึ้นมาแผนจะไม่แตกไปก่อนที่ยังไม่ทันเริ่มเลยหรือไง