Prologue

REDENTOR

Hindi ko maialis ang tingin sa babaeng kausap ni Alex. May laro kaming basketball ngayon. Sumali kami sa ligang para sa lugar namin. Isinali namin si Alex dahil sponsor siya sa susuotin naming sapatos.

Hindi naman kasi namin kaya bumili ng sapatos na panglaro namin. Working student ang karamihan sa amin at isa na ako doon. Si Alex at ang iba naming kaibigan ang nakakaangat sa buhay.

Siniko ako ni Melchor at bumulong at inginuso ang kinatatayuan nila Alex. May kausap itong mga babae. “Tingnan mo, may ibang babae na naman itong si Alex. Grabe, parang nagpapalit lang ng damit ang gagong ito.” Natatawang sabi ni Melchor. Natawa rin ako.

Sino ba naman ang hindi magkakagusto kay Alex? Bukod sa guwapo, ito ay maganda pa ang pangangatawan at higit sa lahat, mayaman. Magara nga ang sasakyan nito. Sa tingin ko, mamahalin iyon.

“Hindi ka na nasanay sa lalaking iyan. Saka may karapatan naman siyang mambabae dahil afford naman niya iyon. Tayo bawal ang mambabae dahil wala tayong pera at kotse.” Natatawa kong sabi. Totoo naman ang sinabi ko. Mas priority ko ang pag-aaral at pagtatapos upang matulungan ang mama ko. Nangako pa naman ako sa kanya na ako ang bahala sa kanya kapag may trabaho na ako. Kaya wala sa listahan ko ang magkaroon ng nobya.

“Tama ka. Imbes na pambabae natin, ipambili na lang natin ng malalamon natin. Haist, mahirap talaga kapag mahirap.” Malungkot na sabi ni Melchor. Hindi ko rin maiwasang sabihin iyon sa tuwing nakikita ko ang mga mayayaman na tila walang problema sa buhay. Samantalang kami ay nagsusumikap sa buhay upang makaraos sa isang araw. Kung hindi pa kami magtatrabaho, wala kaming kakainin. Kailangan naming kumayod nang todo.

“Mga brod! May ipapakilala ako, mga chikas,” sabi ni Alex nang lumapit sa amin ni Melchor. Napasulyap ako sa babaeng katabi ni Alex. Natulala ako nang matitigan ko siya. Napakaganda niya. Nagtama ang aming mga tingin. Hindi ko maiwasang mapanganga sa taglay niyang ganda. Simple lang ang ayos ng babae, pero siya ang nakakaangat sa mga naritong mga babae kahit may mga kolorete pa ang mga ito. Natulala ako. Natauhan ako nang may tumapik sa balikat ko. Sí, Melchor. Nakangisi siya.

“She is Amanda.” Pakilala ni Alex sa nagngangalang Amanda. Siniko ako ni Melchor nang hindi ako natinag. Nakalahad kasi sa harapan ko ang isang palad ng babae. Mukhang gusto niyang makipagkamay. Ipinunas ko ang kamay ko sa shorts kong luma at saka palang ako nakipagkamay.

“Ako pala si Redentor. Ikinagagalak kitang makilala, magandang binibini,” sabi ko. Natawa si Alex sa sinabi ko.

“Makabinibini ka naman diyan.” Singit naman ni Melchor. Nahihiyang nangamot ako ng ulo dahil sa dalawa kong kaibigan.

“Nice meeting you, Red.” Napasulyap muli ako sa babae dahil sa sinabi niya tungkol sa pangalan ko. Gusto ko ang tawag niya sa akin. Red.

“Whoah! Red daw!” Biro ni Alex. Tinapik ng malakas ni Alex ang balikat ko. Napadikit ako sa babae. Nahihiya akong lumayo sa kanya. Pinanlakihan ko ng mga mata ang dalawa dahil sa pambubuyo nila. Sarap nilang pag-untugin.

Nakaramdam ako ng hiya dahil sa pambubuyo ng dalawang kaibigan. Si Amanda naman ay nahihiya ring napangingiti. Mas lalong tumibok nang mabilis ang puso ko nang magtama muli ang tingin namin. Sa tingin ko, in love na ako.