Possessive Love (Police Series)

REDENTORHindi ko maialis ang tingin sa babaeng kausap ni Alex. May laro kaming basketball ngayon. Sumali kami sa ligang para sa lugar namin. Isinali namin si Alex dahil sponsor siya sa susuotin naming sapatos.Hindi naman kasi namin kaya bumili ng sapatos na panglaro namin. Working student ang karamihan sa amin at isa na ako doon. Si Alex at ang iba naming kaibigan ang nakakaangat sa buhay.Siniko ako ni Melchor at bumulong at inginuso ang kinatatayuan nila Alex. May kausap itong mga babae. “Tingnan mo, may ibang babae na naman itong si Alex. Grabe, parang nagpapalit lang ng damit ang gagong ito.” Natatawang sabi ni Melchor. Natawa rin ako.Sino ba naman ang hindi magkakagusto kay Alex? Bukod sa guwapo, ito ay maganda pa ang pangangatawan at higit sa lahat, mayaman. Magara nga ang sasakyan nito. Sa tingin ko, mamahalin iyon.“Hindi ka na nasanay sa lalaking iyan. Saka may karapatan naman siyang mambabae dahil afford naman niya iyon. Tayo bawal ang mambabae dahil wala tayong pera at k

REDENTOR“Ma, bakit gising ka pa?” tanong ko kay nanay nang makita ko pa siyang gising. Kadarating ko lang galing sa trabaho.“Hinihintay kita, anak. Nagluto ako ng paborito mo,” sabi niya. Niyakap ko ang aking ina at hinagkan ang kanyang noo.“Salamat, Ma. Siguradong marami na naman akong kakainin.” Nakangiting sabi ko.Masarap magluto si Mama, kaya palagi akong ginaganahan sa pagkain. Sinasabi ko nga sa kanya na magtayo ng kainan. Sigurado akong marami siyang magiging. Hinila niya ako sa hapagkainan. Umupo ako. Kumuha naman ng plato si Mama.“Pasensya na , Ma, ginabi na ako sa pag-uwi. Marami po kasing trabaho sa presinto,” wikang sabi ko.Ngumiti siya. Nilapag niya ang umuusok pang ulam. “Naiintindihan ko, anak. Alam ko naman na parte iyan ng trabaho mo. Basta ang lagi kong bilin ay mag-ingat ka,” nakangiting bilin sa akin. Naglagay ng kanin sa plato ko si Mama. Nagsandok ako ng ulam na nasa mangkok.“Ma, nagpunta kanina si David sa presinto. Kinukumbinsi niya akong puntahan ang ka

AMANDANagulat ako dahil may lalaking lumapit sa akin. Hindi ba siya ang lalaking nakasalubong ko last time? Nginitian niya ako.“Hi…” bati niya sa akin.“Hello. Hindi ba ikaw iyong nakabanggaan ko last time?” tanong ko.“Yes, ako nga iyon. By the way, I’m David.” Pagpapakilala niya sa sarili. “I’m Amanda.” “Nice to know you, Amanda.” Nakipagkamay siya sa akin. Nagpaalam na rin siya dahil dadalawin daw nito ang daddy niyang naka-admit dito sa ospital.Nagpunta ako sa canteen ng ospital para kumain ng lunch. Ang daming pasyente ngayon dahil maraming natamaan ng dengue. Nakakaawa ang ibang mga batang naapektuhan ng sakit. Pumila ako sa counter para bayaran ang binili kong pagkain. Naghanap ako ng table na available.“Amanda, here!” Napatingin ako sa tumawag sa akin. Nakita kong kinakawayan ako ni David. Lumapit ako sa kanya.“Hey, David, akala ko umuwi ka na?” sabi ko. Inilapag ko ang tray na naglalaman ng pagkain ko.“Si Mommy muna ang umuwi dahil kagabi pa siya. Ako muna ang magbab

REDENTORTumawag si Amanda na mag-o-overtime siya, kaya baka gabihin ang uwi niya. Pwede ko siyang sunduin kapag natapos na ang trabaho ko. Delikado pa naman ang oras ng uwi niya dahil alas dose ng gabi. Sa panahon ngayon, marami ang mga adik na naglipana sa paligid. Talamak ang droga ngayon dahil walang araw na hindi kami nakakahuli ng mga adik.Nag-text si Mama na may pupuntahan siya. Hindi naman niya sinabi kung saan. Nagtataka ako dahil araw-araw siyang umaalis. Halos magkasabay pa kaming nakakauwi sa gabi. Hindi ko na lang tinatanong kung saan siya galing. Baka naman sa mga kaibigan niya siya nagpupunta. Mas maigi nga na nakakapasyal siya para maaliw naman. Hindi kasi naranasan ni Mama ang mamasyal lalo’t walang-wala kami noon. Kaya hindi na niya magawang ayusin ang sarili.“Mama, bakit hindi ka mamamasyal para maaliw ka naman?” sabi ko kay Mama. Masyado na siyang busy sa trabaho niya. Hindi na maayos ang sarili nito o makakabili man lang ng damit nito. Nasa high school na ako at

AMANDANagulat na lang ako nang biglang sumulpot sa harapan ko si David. Napahawak ako sa ibabaw ng dibdib ko.“Hi, Amanda.” Pagbati niya sa akin. Napangiti na lang ako nang alanganin. Lumingon ako upang tingnan kung nandiyan na si Redentor.“Hello.” Pagbati ko sa kanya. Ngumiti siya nang malawak. May pagkakahawig din sila ni Redentor. Parehong matapang ang mukha, pero deep inside, malambing.“Can I invite you to have dinner with me?” Napatitig ako sa kanya.Hindi ko alam kung paano ako tatanggi. Wala naman siyang ginagawang masama sa akin , kaya mahirap tanggihan ang paanyaya niya, pero kailangan kong tumanggi. Ayokong mag-away kami ni Redentor dahil dito.“Pasensya ka na, hindi ako puwede, David. May pupuntahan kasi ako, eh?” Pagsisinungaling ko.“Ganoon ba? Siguro next time na lang. Pasensya ka na kay Kuya kung masyadong mainitin ang ulo niya sa akin.” Aniya at ngumiti. “I understand. Pasensya ka na kung hindi ko mapagbibigyan ang paanyaya mo. Maybe next time na lang. Mauuna na