LOGIN"Teka, Chloe.... ihahatid ka na namin," pigil ko, hinawakan ang braso niya.She turned to me, and her face was telling me everything she felt this time—she was suffocating, broken, and desperate to run away before her tears fell in front of everyone."I'll call you later, Maya...." hinalikan niya ako nang mabilis sa pisngi, bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palabas ng private room.Napatayo si Luna para sana habulin ang kapatid ko nang magulat kaming lahat nang mabilis ding tumalikod at umalis si Leo palabas ng pinto upang sundan si Chloe."My gosh, sorry talaga, Maya... dapat hindi ko na lang iyon sinabi," nag-aalalang bulong ni Luna, nakatingin sa nakasarang pinto.Nikolai came near me, placing a comforting hand on my back. "Give her time and space, Maya. Hayaan mo muna sila.""What happened, Mommy? Why did Tita Mommy go away so fast? Is she mad?" inosenteng tanong ni Tala.I felt so sad for my sister. Gusto ko siyang sundan at aluin. I felt like I should not let Leo face h
I laughed out loud at her reminder. Nikolai even chuckled deeply on my side, not even denying the accusation."Can I come too, Tita Luna?" biglang singit ni Tala, kumikislap ang mga mata sa excitement.Napabaling kaming lahat sa kaniya, natutuwa sa biglaang pagiging sabik ng dalagita."Big girls are only allowed, baby girl. Next time na lang kapag nasa legal age ka na para hindi ka ma-shock!" sagot ni Luna.Sumimangot agad si Tala. Angelo, on her side, dramatically rolled his eyes, obviously thinking his sister was being overly childish again."But when will that be? Eh, tapos na naman ang kasal mo noon sa panahong 'yon, edi hindi na ako makakapag-join sa kahit anong bridal shower?" reklamo ni Tala."Anong hindi? After ng wedding ko, may panibagong wedding ulit na magaganap!" masayang sambit ni Luna habang pumapalakpak na parang bata.Mabuti na lang at nasa VIP private dining room kami ngayon kaya walang ibang mga tao ang nakakarinig sa ingay ni Luna kundi kaming pamilya lang.Pinunas
Alam mo iyong feeling na sobrang awkward? Iyong parang kulang na lang ay may mag-uuntugang crickets sa ibabaw ng lamesa sa sobrang tahimik.Nasa isang mamahaling at eksklusibong restaurant kami ngayon, gaya nga ng sinabi ni Nikolai, magdidinner kami nang sabay-sabay. The warm ambient lighting and soft classical music playing in the background were completely wasted on us because the atmosphere around our table felt like we were attending a funeral.Kasama namin sa mahabang hapag sina Luna, Leo, Chloe, James, at siyempre ang dalawa naming mga bata na tahimik lang na nagmamasid sa paligid.Katabi ko si Nikolai habang nasa magkabilang kabisera naman nakaupo sina Chloe at Leo, sinasadya nilang magkalayo, habang kaharap ko naman sina Luna at James na mukhang walang kaalam-alam sa nangyayari."Ang..... lamig ng hangin ah, sobrang lakas yata ng aircon dito," pilit na tawa ni Luna, palipat-lipat ang mapanuring tingin niya kina Chloe at Leo na parehong tahimik at parang mga estatwa sa magkabil
Tumango na lang ako saka muling umupo sa sofa.I really don't want to talk to him right now. Biglang nawala ang magaan kong pagtingin sa kaniya nang makita ko kung paano niya saktan ang kapatid ko.Tumayo lang siya roon sa may gilid ng pinto, tahimik at alerto, ngunit ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik pa rin sa daan patungo sa banyo na tila ba hindi siya mapakali at gustong sundan si Chloe.Nasasaktan ako nang sobra para kay Chloe. She doesn't deserve this kind of heartbreak, lalo na't nagsisimula pa lang siyang bumuo ng panibagong buhay at magmahal muli.Siguro ito nga ang tunay na dahilan kung bakit... gusto niyang mag-leave at umalis muna nang mag-isa?Bumuntong-hininga ako, pilit inaayos ang sarili.Maya-maya pa ay bumukas na ang pinto ng treatment room at lumabas si Tala, malaki ang ngiti habang hawak ang kaniyang cellphone. Nang makita niya ako ay agad siyang tumakbo at natatawang umupo sa aking gilid habang may pinapakitang video sa akin."Mommy! Look at Tita Luna! Haha! S
Natigilan ako habang tinitingnan siya. Hindi ko alam kung anong gagawin ko o kung paano ko siya aaluin sa gitna ng nakakabiglang tagpong ito. I was so shocked to see these people around here, especially in this quiet basement parking lot where we least expected to uncover someone else's secret.Chloe's eyes were full of unleashed tears that she seemed to have been holding back for way too long. Sobrang higpit ng hawak niya sa braso ko na para bang sa akin na lang siya kumukuha ng lakas upang hindi tuluyang bumigay. Nanginginig ang kaniyang mga kamay, at ramdam ko ang sakit na bumabalot sa kaniya.Mabilis ko siyang nilapitan at niyakap. I gently put her head on my shoulder, shielding her face away from the open gap of the concrete pillar para maiwasan niya ang masakit na tanawin na iyon sa kabilang banda."Sssshhhh, Chloe....." bulong ko, marahang hinahaplos ang kaniyang likuran.Small, muffled sobs came out of her mouth, trembling against my chest. Kinagat ko ang aking ibabang labi up
Tahimik kaming nakaupo sa mahabang sofa. Ilang minuto rin ang lumipas bago biglang nagsalita si Chloe."I want to take a one-week leave," mahina niyang sambit.Napalingon ako sa kaniya. Nakatingin lang siya sa unahan, nakatulala sa blangkong pader na tila ang layo-layo ng nililipad ng kaniyang isipan."Why not? School fest na naman sa susunod na linggo, wala masyadong klase. File a leave, I'll sign it right away," sagot ko nang may pag-aalala.Nilingon niya ako, dahan-dahang sinalubong ang aking tingin."Gusto kong magbakasyon... mag-isa," pag-amin niya.I looked closely at my sister. She looked so lonely and sad. Even after all her loud laughs and bright smiles, her eyes never lied about what she truly felt deep inside. May dinadala siyang bigat na pilit niyang itinatago sa likod ng pagiging masayahin.Noong nawala si Mama, siya ang nagsilbing ina ko. She always put me first—isinantabi niya ang sarili niya, ang sarili niyang sakit, at ang sarili niyang luha para lang masigurong ligta
MAYA'S POV“Go, Kenji! Wooo!”Halos mawalan ako ng boses sa pagsigaw habang iwinawagayway ang hawak kong banner sa VIP section ng Grand Apex Velocity Arena. Ang ingay ng paligid. Bawat ugong ng makina ng mga sports car ay yumayanig sa dibdib ko. Pero wala akong pakialam. Lahat ng pagod ko bilang co
“Ano?! Kasal? Nababaliw ka na ba?!”Halos mapasigaw ako sa loob ng kotse. Mabuti na lang at malalim na ang tulog ni Tala kaya hindi siya nagising. Agad kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at dinala ang sarili ko palapit sa pinto ng kotse, palayo kay Nikolai.“You think marriage is ju
Halos lumabas ang mga mata ko sa gulat. Tumingin ako kay Nikolai na kasalukuyang nakatitig sa amin na parang nakakita ng multo. Ang mukha niya kanina na punong-puno ng galit ay biglang napalitan ng matinding kalituhan.“No! I won’t go home unless Auntie Maya comes with us! I want her to be my new m
“Huhuhu… Daddy… Where are you?”Mas lalong lumakas ang iyak ng bata habang sumasabay ang buhos ng ulan. Bilang isang mabuting tao, lumapit ako, binalewala ang sarili kong basang damit at ang sakit sa puso. Agad akong lumuhod sa harap niya para mapantayan siya.“Hey, sweetie… Bakit ka nandito sa ula







