CHAPTER 3 : THE LITTLE RUNAWAY

“Huhuhu… Daddy… Where are you?”

Mas lalong lumakas ang iyak ng bata habang sumasabay ang buhos ng ulan. Bilang isang mabuting tao, lumapit ako, binalewala ang sarili kong basang damit at ang sakit sa puso. Agad akong lumuhod sa harap niya para mapantayan siya.

“Hey, sweetie… Bakit ka nandito sa ulan? Nasaan ang kasama mo?” malambing kong tanong.

Dahan-dahang itinaas ng bata ang ulo niya. Nanlaki ang mga mata ko. Ang ganda niya—may malalaking bilugang mata, mapuputing pisngi na namumula dahil sa pag-iyak, at ang buhok ay may dalawang cute na pigtails. Yumakap siya lalo sa kaniyang basang teddy bear at humikbi.

“I… I ran away from my bodyguard. My daddy is bad! Palagi na lang siyang nagda-drive ng fast cars kasi! Hindi niya ako pinapakinggan! Sabi niya manonood kami ng fireworks together, but he forgot na naman!”

‘ Wow! Conyo siya! Napalaban ako ah! ’

Naawa ako bigla. Ang batang ito ay biktima rin pala ng isang pabayang ama. At mukhang galing din siya sa loob ng arena dahil sa sinabi niya tungkol sa karera.

“Gabi na at baka magkasakit ka rito sa ulan. Come, may convenience store doon sa tapat. Treat kita ng ice cream, gusto mo?” pag-aaya ko habang nakangiti nang banayad.

Tumingin siya sa akin, tila sinusuri kung mapagkakatiwalaan ako. Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan siyang tumango at inilahad ang maliit niyang kamay sa akin.

“Okay… My name is Tala. What’s your name, Auntie?”

“I’m Maya,” sagot ko at hinawakan ang malamig niyang kamay.

Pinasok ko siya sa maliit na 7-Eleven sa tapat ng kalsada. Kumuha ako ng ilang tissue para patuyuin ang buhok niya at binilhan ko siya ng isang malaking chocolate sundae cup.

Umupo kami sa may counter window. Sa bawat subo niya ng ice cream, unti-unting nawawala ang lungkot sa mukha niya. Ginamitan ko siya ng mga nakakatawang jokes at mga facial expressions na madalas kong ginagawa sa unibersidad kapag inaantok ang mga estudyante ko. Kitang-kita ko kung paano sumilay ang napakakyut niyang ngiti na may kasama pang dimples.

‘ Ang ganda ng batang 'to, i-uwi ko kaya? ’

“Auntie Maya, you are so pretty! And you're so mabango, kahit basang-basa ka ng rain,” sabi ni Tala habang nakatingala sa akin nang may paghanga. “Sana ikaw na lang ang nanny ko. Ang ugly at ang susungit ng mga nanny na kinukuha ni Daddy, eh!”

Natawa ako nang mahina at pinunasan ang mantsa ng tsokolate sa gilid ng labi niya.

“Naku, Tala, hindi pwede. May trabaho si Auntie, nagtuturo ako sa mga kuya at ate sa college. At ngayon, kailangan na nating tawagan ang Daddy mo. Siguradong nag-aalala na 'yun sa'yo.”

Umasam ang mukha niya at umiling. “Ayaw ko kay Daddy. He’s mean.”

“Kahit mean si Daddy, pamilya mo pa rin siya. Sige na, anong phone number niya? Sasabihin ko lang kung nasaan ka,” pambubuyo ko.

Tumayo si Tala sa kaniyang upuan at tumuro sa labas ng salamin ng convenience store.

“Hindi na kailangan ng phone, Auntie. Nandoon na si Daddy, oh. And he looked mad na naman.”

Napadako ang tingin ko sa direksyong tinuro niya. Isang marangyang itim na Mercedes-Benz SUV ang biglang huminto sa tapat ng store. Kasunod nito ang tatlo pang itim na sasakyan.

Bumukas ang pinto ng SUV at isang pamilyar na pigura ang bumaba. Suot pa rin niya ang kaniyang racing pants, pero ngayon ay may suot na siyang itim na jacket. Kasunod niya ang halos dalawampung bodyguards na nakaitim na suit. Ang mukha niya ay tila handang pumatay ng tao sa tindi ng galit at takot.

Muntik ko nang maibuga ang iniinom kong mainit na kape.

Si Nikolai Sandoval?!

Si Nikolai ang tatay ng batang 'to?! At may anak siya?! Bakit hindi sinabi ni Kenji?! At bakit naman niya sasabihin?! Kaya pala pamilyar ang hugis ng mukha at ang matitigas na titig ni Tala—namana niya sa kaniyang aroganteng ama!

Bago pa man ako makapagtago sa ilalim ng counter, bumukas ang pinto ng convenience store na lumikha ng tunog na nagpatunog sa welcome chime. Pumasok si Nikolai na may mabibigat na hakbang, diretso ang tingin sa amin ng kaniyang anak.

“Tala!”

“What do you think you’re doing?! Alam mo ba kung ilang bodyguard ang pinatalsik ko dahil sa pagtakas mo?! Let’s go home!” hasik niya.

Sa takot ni Tala, mabilis siyang tumakbo sa likod ko at mahigpit na yumakap sa aking bewang, ginagawa akong kalasag laban sa kaniyang tatay.

Nang tumingin si Nikolai sa akin, sandaling nanlaki ang mga mata niya. Halatang nagulat siya nang makita ang “gold-digger” na kamatayan lang niyang kaaway sa locker room.

“You?” madiin niyang tanong, ang boses ay puno ng hinala. “Anong ginagawa mo sa anak ko? Sinusundan mo ba ako, Maya Trinidad? Ginamit mo pa talaga ang anak ko para mapalapit sa akin matapos kang iwan ng kapatid ko?”

‘ Saan ba 'to kumuha nang lakas nang loob ha! ’

“Kapal ng mukha mo!” sigaw ko. Mahiya ka naman! Hindi ko nga alam na may anak ka! Lakas mo ah!

“Nakita ko ang anak mo na umiiyak sa labas habang ikaw ay nagpapakasasa sa karera mo! Kung hindi ko siya pinasok dito, baka nagkasakit na itong bata! Imbis na magpasalamat ka, nambibintang ka pa!”

“Daddy, stop shouting at Auntie Maya! She’s nice!” sigaw ni Tala mula sa likod ko.

Lumapit si Nikolai at hinawakan ang kamay ni Tala para hilahin ito. “Tala, don’t trust this woman. Kakilala siya ng Tito Kenji mo at hindi siya mabuting tao. Sumama ka na sa akin.”

‘ Anong kakilala?! Girlfriend ako ng kapatid mo huy!— ay, Ex na pala. Ha. ha. ha ’

Pero bago pa man maihiwalay ni Nikolai si Tala sa akin, mas lalong humigpit ang yakap ng bata. Bigla siyang tumalon at pumulupot sa leeg ko, habang umiiyak nang napakalakas.

“Ayaw ko! I want Auntie Maya! Daddy, I found my new mommy! Auntie, please marry my daddy!” sigaw ni Tala na umalingawngaw sa buong convenience store.

Napatulala ako. Napatigil din si Nikolai, nakanganga habang nakatitig sa aming dalawa. Ang mga bodyguard sa labas ay napalingon din sa loob, lahat ay gulat na gulat sa hiningi ng munting prinsesa ng pamilyang Sandoval.