CHAPTER 2 : THE BILLIONAIRE'S DISDAIN

“Maya! Maya, babe, are you in there?!”

Palapit nang palapit ang boses ni Kenji. Naririnig ko na rin ang ingay ng ilang reporter na sumusunod sa kaniya, nagtatanong tungkol sa kontrobersiyal na halik nila ni Chloe sa live broadcast.

Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Sasabog na yata ako sa halo-halong emosyon—galit, hiya, at takot. Ang huling gusto kong mangyari ngayon ay ang makorner ng media habang mukha akong basang sisiw.

Tumingin ako kay Nikolai. Mas lalo lang lumapad ang mapang-asar na ngiti sa labi niya habang nakatingin sa nagpapanic kong mukha.

“What now, Professor? Ready to face your cheating prince?”

Hinawakan niya ang knob ng pinto para buksan ito.

“Wait! Please, huwag!”

Sa sobrang desperasyon ko, binitawan ko ang pride ko at hinawakan ang braso niya.

“Huwag, Please!"

Tinitigan niya ang kamay ko na nakahawak sa kanyang braso. Binitawan ko naman agad ito na parang napaso. He let out a cold, sharp breath. Sa halip na sumagot, lumingon siya sa gilid ng kwarto kung saan may nakasabit na mahabang rack ng mga racing suits at mga designer jackets.

“Hide there. If you make a single sound, I’ll throw you out myself,” utos niya, sabay pinihit ang pinto bago pa man ako makasagot.

Dali-dali akong sumisid sa likod ng mga nakasabit na mababangong leather jackets. Saktong pagkasiksik ko sa dilim ay ang pagbukas ng pinto at ang pagpasok ng nagmamadaling mga yapak.

“Kuya! Nakita mo ba si Maya? Sabi ng staff pumasok daw sa direksyon ng hallway na 'to,”

Mula sa maliit na siwang ng mga damit, nakikita ko silang dalawa. Si Kenji, mukhang balisa pero hawak-hawak pa rin ang kaniyang championship trophy. Habang si Nikolai naman ay kalmado lang na sumalampak sa kaniyang leather sofa, tila walang pakialam.

“Do I look like a missing persons bureau to you, Kenji?” malamig na sagot ni Nikolai habang nagsasalin ng tubig sa baso. “And clean your face. You have cheap lipstick smeared on your mouth. It’s embarrassing.”

“Kuya, hindi mo naiintindihan! It was just… adrenaline! Na-carried away lang kami ni Chloe, pero si Maya talaga ang girlfriend ko,” pagtatanggol ni Kenji sa sarili niya.

Gusto kong sumuka sa narinig ko. Adrenaline? Carried away? Ang kapal ng mukha niya! Dalawang taon kong binuwis ang oras ko para suportahan ang pangarap niya, tapos gagawin lang niyang dahilan ang adrenaline para sa pagtataksil niya?

“I don’t care about your pathetic love life,” ani Nikolai.

“But the media is having a field day. Get out of my room and fix your own mess. You’re distracting my peace.”

Alam ni Kenji na walang kuwentang kausap ang kuya niya kapag ganito kasungit. Nakarinig ako ng malalim na buntong-hininga mula sa kaniya. “Fine. Pero kapag nakita mo siya, sabihin mo kailangan naming mag-usap.”

Narinig ko ang pagsara ng pinto.

Umalis na si Kenji.

Nakahinga ako ng maluwag at dahan-dahang lumabas mula sa pagkakatago sa likod ng mga jackets. Pero bago ko pa man maayos ang nagulo kong buhok, mabilis na tumayo si Nikolai mula sa sofa. Sa isang iglap, nasa harap ko na siya.

Hinawakan niya ako nang mariin sa braso at marahas na hinila palabas ng dressing room.

“The coast is clear. Now get out,” sabi niya, habang itinutulak ako palapit sa pinto. “You’ve successfully hidden from your boyfriend. Ang galing mo ring umarte, no? You played the victim so well just to get inside my private space.”

Napatigil ako. Ang akala ko ay tinulungan niya ako dahil may kaunti siyang awa sa puso niya. Pero hindi. Para sa kaniya, parte pa rin ito ng laro ko.

“Ano bang problema mo?”

Humarap ako sa kaniya, tuluyan nang sumabog ang natitirang pasensya. Kanina ka pa ah!

“Kanina mo pa ako tinatawag na gold-digger at umaarte! Akala mo ba porket mayaman kayo, lahat ng tao ay gustong pumatol sa pamilya niyo?!”

“Isn't it?” Nikolai stepped closer, towering over me with his intimidating height. “Naka-kapit ka sa kapatid ko sa loob ng dalawang taon kahit alam ng lahat na wala siyang alam gawin kundi ubusin ang pera ng kumpanya. You stayed because of the Sandoval lifestyle. And now that he humiliated you, you’re looking for a bigger fish. Akala mo ba hindi ko alam ang takbo ng utak ng mga katulad mo?”

“Wow. Just… wow,” sarkastiko akong tumawa.

Ang masakit kong puso mula kay Kenji ay biglang nahaluan ng matinding poot para sa lalaking nasa harap ko.

“Para sabihin ko sa'yo, Nikolai Sandoval, wala akong pakialam sa pera niyo! I am a college instructor! Binubuhay ko ang sarili ko ng marangal! At kung alam ko lang na ganito kasahol ang ugali ng pamilya niyo, hinding-hindi ko kakausapin ang kapatid mo kahit kailan!”

Sa sobrang galit ko, luminga-linga ako sa paligid at nakita ang isang ekstrang racing helmet na nakalagay sa ibabaw ng mesa. Agad ko itong dinampot at buong lakas na ibinato sa matigas niyang dibdib.

Sinalo niya iyon gamit ang magkabilang kamay, pero halatang nabigla siya sa ginawa ko.

“I*****k niyo sa baga niyo ang kayamanan niyo! Pamilya kayo ng mga walang puso!” sigaw ko sa mukha niya.

Bago pa siya makabawi sa pagkagulat at makatawag ng security, pinihit ko ang pinto at mabilis na tumakbo palabas ng hallway. Hindi ko na pinansin kung may makakita sa aking reporter o crew. Ang mahalaga lang ay makalayo ako sa sumasabog na impiyernong iyon.

Tumakbo ako palabas ng arena. Saktong paglabas ko sa may exit ay biglang pagbuhos ng napakalakas na ulan.

Basang-basa ako, walang dalang payong, at walang kotse dahil sumabay lang ako kay Kenji kanina.

Naglakad ako sa gilid ng kalsada habang yakap-yakap ang sarili, humihikbi sa ilalim ng ulan.

‘ Ang malas naman ng araw na 'to ’

Habang naglalakad ako malapit sa isang madilim na bus stop sa gilid ng arena, nakarinig ako ng mahinang iyak. Huminto ako at lumingon-lingon.

Doon sa may gilid ng gutter, nakaupo sa basang semento ang isang maliit na bata. Naka-pink na dress at basang-basa na rin, yakap-yakap ang isang maliit na teddy bear habang umiiyak nang napakalakas. Walang kasama.