LOGIN“Maya! Maya, babe, are you in there?!”
Palapit nang palapit ang boses ni Kenji. Naririnig ko na rin ang ingay ng ilang reporter na sumusunod sa kaniya, nagtatanong tungkol sa kontrobersiyal na halik nila ni Chloe sa live broadcast. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Sasabog na yata ako sa halo-halong emosyon—galit, hiya, at takot. Ang huling gusto kong mangyari ngayon ay ang makorner ng media habang mukha akong basang sisiw. Tumingin ako kay Nikolai. Mas lalo lang lumapad ang mapang-asar na ngiti sa labi niya habang nakatingin sa nagpapanic kong mukha. “What now, Professor? Ready to face your cheating prince?” Hinawakan niya ang knob ng pinto para buksan ito. “Wait! Please, huwag!” Sa sobrang desperasyon ko, binitawan ko ang pride ko at hinawakan ang braso niya. “Huwag, Please!" Tinitigan niya ang kamay ko na nakahawak sa kanyang braso. Binitawan ko naman agad ito na parang napaso. He let out a cold, sharp breath. Sa halip na sumagot, lumingon siya sa gilid ng kwarto kung saan may nakasabit na mahabang rack ng mga racing suits at mga designer jackets. “Hide there. If you make a single sound, I’ll throw you out myself,” utos niya, sabay pinihit ang pinto bago pa man ako makasagot. Dali-dali akong sumisid sa likod ng mga nakasabit na mababangong leather jackets. Saktong pagkasiksik ko sa dilim ay ang pagbukas ng pinto at ang pagpasok ng nagmamadaling mga yapak. “Kuya! Nakita mo ba si Maya? Sabi ng staff pumasok daw sa direksyon ng hallway na 'to,” Mula sa maliit na siwang ng mga damit, nakikita ko silang dalawa. Si Kenji, mukhang balisa pero hawak-hawak pa rin ang kaniyang championship trophy. Habang si Nikolai naman ay kalmado lang na sumalampak sa kaniyang leather sofa, tila walang pakialam. “Do I look like a missing persons bureau to you, Kenji?” malamig na sagot ni Nikolai habang nagsasalin ng tubig sa baso. “And clean your face. You have cheap lipstick smeared on your mouth. It’s embarrassing.” “Kuya, hindi mo naiintindihan! It was just… adrenaline! Na-carried away lang kami ni Chloe, pero si Maya talaga ang girlfriend ko,” pagtatanggol ni Kenji sa sarili niya. Gusto kong sumuka sa narinig ko. Adrenaline? Carried away? Ang kapal ng mukha niya! Dalawang taon kong binuwis ang oras ko para suportahan ang pangarap niya, tapos gagawin lang niyang dahilan ang adrenaline para sa pagtataksil niya? “I don’t care about your pathetic love life,” ani Nikolai. “But the media is having a field day. Get out of my room and fix your own mess. You’re distracting my peace.” Alam ni Kenji na walang kuwentang kausap ang kuya niya kapag ganito kasungit. Nakarinig ako ng malalim na buntong-hininga mula sa kaniya. “Fine. Pero kapag nakita mo siya, sabihin mo kailangan naming mag-usap.” Narinig ko ang pagsara ng pinto. Umalis na si Kenji. Nakahinga ako ng maluwag at dahan-dahang lumabas mula sa pagkakatago sa likod ng mga jackets. Pero bago ko pa man maayos ang nagulo kong buhok, mabilis na tumayo si Nikolai mula sa sofa. Sa isang iglap, nasa harap ko na siya. Hinawakan niya ako nang mariin sa braso at marahas na hinila palabas ng dressing room. “The coast is clear. Now get out,” sabi niya, habang itinutulak ako palapit sa pinto. “You’ve successfully hidden from your boyfriend. Ang galing mo ring umarte, no? You played the victim so well just to get inside my private space.” Napatigil ako. Ang akala ko ay tinulungan niya ako dahil may kaunti siyang awa sa puso niya. Pero hindi. Para sa kaniya, parte pa rin ito ng laro ko. “Ano bang problema mo?” Humarap ako sa kaniya, tuluyan nang sumabog ang natitirang pasensya. Kanina ka pa ah! “Kanina mo pa ako tinatawag na gold-digger at umaarte! Akala mo ba porket mayaman kayo, lahat ng tao ay gustong pumatol sa pamilya niyo?!” “Isn't it?” Nikolai stepped closer, towering over me with his intimidating height. “Naka-kapit ka sa kapatid ko sa loob ng dalawang taon kahit alam ng lahat na wala siyang alam gawin kundi ubusin ang pera ng kumpanya. You stayed because of the Sandoval lifestyle. And now that he humiliated you, you’re looking for a bigger fish. Akala mo ba hindi ko alam ang takbo ng utak ng mga katulad mo?” “Wow. Just… wow,” sarkastiko akong tumawa. Ang masakit kong puso mula kay Kenji ay biglang nahaluan ng matinding poot para sa lalaking nasa harap ko. “Para sabihin ko sa'yo, Nikolai Sandoval, wala akong pakialam sa pera niyo! I am a college instructor! Binubuhay ko ang sarili ko ng marangal! At kung alam ko lang na ganito kasahol ang ugali ng pamilya niyo, hinding-hindi ko kakausapin ang kapatid mo kahit kailan!” Sa sobrang galit ko, luminga-linga ako sa paligid at nakita ang isang ekstrang racing helmet na nakalagay sa ibabaw ng mesa. Agad ko itong dinampot at buong lakas na ibinato sa matigas niyang dibdib. Sinalo niya iyon gamit ang magkabilang kamay, pero halatang nabigla siya sa ginawa ko. “I*****k niyo sa baga niyo ang kayamanan niyo! Pamilya kayo ng mga walang puso!” sigaw ko sa mukha niya. Bago pa siya makabawi sa pagkagulat at makatawag ng security, pinihit ko ang pinto at mabilis na tumakbo palabas ng hallway. Hindi ko na pinansin kung may makakita sa aking reporter o crew. Ang mahalaga lang ay makalayo ako sa sumasabog na impiyernong iyon. Tumakbo ako palabas ng arena. Saktong paglabas ko sa may exit ay biglang pagbuhos ng napakalakas na ulan. Basang-basa ako, walang dalang payong, at walang kotse dahil sumabay lang ako kay Kenji kanina. Naglakad ako sa gilid ng kalsada habang yakap-yakap ang sarili, humihikbi sa ilalim ng ulan. ‘ Ang malas naman ng araw na 'to ’ Habang naglalakad ako malapit sa isang madilim na bus stop sa gilid ng arena, nakarinig ako ng mahinang iyak. Huminto ako at lumingon-lingon. Doon sa may gilid ng gutter, nakaupo sa basang semento ang isang maliit na bata. Naka-pink na dress at basang-basa na rin, yakap-yakap ang isang maliit na teddy bear habang umiiyak nang napakalakas. Walang kasama.I heard him let out a heavy, frustrated sigh behind me."If you want to stay here, Maya, I'll stay too.""I don't want you here right now, Nikolai. Ano, sisiksik ka pa rito sa kama ng mga bata?" inis kong tugon bago siya nilingon nang may masamang tingin.His eyes were dark, shadowed, and visibly frustrated by my stubbornness, his jaw ticking as he tried to keep his temper in check."We're not fighting, aren't we, Maya?" mahinahon niyang sabi.Umirap ako sa hangin at tumayo mula sa kama saka siya tuluyang hinarap."Kung ayaw mong mag-away tayo, get out of here and let me sleep."His large palms slowly squeezed into tight fists at his sides, suppressing the urge to argue back."Then let's talk about our problem right now, Maya. Let's fix it before we sleep."Pagkatapos kong isabit ang towel sa gilid ay bumalik ako sa kama saka humiga nang patagilid, deliberately turning my back on him to end the conversation."Turn off the lights if you're getting out. I want to sleep now," walang paki
"Let's drop this topic, Maya..." mahinahon niyang sambit, ang boses niya ay mababa at may halong pagod, pilit na pinapakalma ang tensyon sa pagitan naming dalawa.Galit ako. I still can't believe he knew all along about the mess Leo was tangled in, at hinayaan niya lang akong magmukhang tanga at walang kaalam-alam habang unti-unting nahuhulog ang kapatid ko sa isang bitag. The silence he kept felt like a quiet betrayal, isang lihim na nagbigay-daan para masaktan ang taong mahalaga sa akin.I want to go to Chloe right now and comfort her, yakapin siya at sabihing hindi siya nag-iisa sa sakit na dinadala niya. I couldn't stand the thought of her crying alone in her empty condo while I sat here with the very man who tolerated his friend's deceit."Umuwi na tayo, Nikolai," malamig kong sagot.Inayos ko nang maigi ang sarili ko sa passenger seat, pinunasan ang gilid ng aking mata, at tumingin na lang nang diretso sa madilim na kalsada sa harapan upang hindi na magtama ang aming mga mata.I
"Teka, Chloe.... ihahatid ka na namin," pigil ko, hinawakan ang braso niya.She turned to me, and her face was telling me everything she felt this time—she was suffocating, broken, and desperate to run away before her tears fell in front of everyone."I'll call you later, Maya...." hinalikan niya ako nang mabilis sa pisngi, bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palabas ng private room.Napatayo si Luna para sana habulin ang kapatid ko nang magulat kaming lahat nang mabilis ding tumalikod at umalis si Leo palabas ng pinto upang sundan si Chloe."My gosh, sorry talaga, Maya... dapat hindi ko na lang iyon sinabi," nag-aalalang bulong ni Luna, nakatingin sa nakasarang pinto.Nikolai came near me, placing a comforting hand on my back. "Give her time and space, Maya. Hayaan mo muna sila.""What happened, Mommy? Why did Tita Mommy go away so fast? Is she mad?" inosenteng tanong ni Tala.I felt so sad for my sister. Gusto ko siyang sundan at aluin. I felt like I should not let Leo face h
I laughed out loud at her reminder. Nikolai even chuckled deeply on my side, not even denying the accusation."Can I come too, Tita Luna?" biglang singit ni Tala, kumikislap ang mga mata sa excitement.Napabaling kaming lahat sa kaniya, natutuwa sa biglaang pagiging sabik ng dalagita."Big girls are only allowed, baby girl. Next time na lang kapag nasa legal age ka na para hindi ka ma-shock!" sagot ni Luna.Sumimangot agad si Tala. Angelo, on her side, dramatically rolled his eyes, obviously thinking his sister was being overly childish again."But when will that be? Eh, tapos na naman ang kasal mo noon sa panahong 'yon, edi hindi na ako makakapag-join sa kahit anong bridal shower?" reklamo ni Tala."Anong hindi? After ng wedding ko, may panibagong wedding ulit na magaganap!" masayang sambit ni Luna habang pumapalakpak na parang bata.Mabuti na lang at nasa VIP private dining room kami ngayon kaya walang ibang mga tao ang nakakarinig sa ingay ni Luna kundi kaming pamilya lang.Pinunas
Alam mo iyong feeling na sobrang awkward? Iyong parang kulang na lang ay may mag-uuntugang crickets sa ibabaw ng lamesa sa sobrang tahimik.Nasa isang mamahaling at eksklusibong restaurant kami ngayon, gaya nga ng sinabi ni Nikolai, magdidinner kami nang sabay-sabay. The warm ambient lighting and soft classical music playing in the background were completely wasted on us because the atmosphere around our table felt like we were attending a funeral.Kasama namin sa mahabang hapag sina Luna, Leo, Chloe, James, at siyempre ang dalawa naming mga bata na tahimik lang na nagmamasid sa paligid.Katabi ko si Nikolai habang nasa magkabilang kabisera naman nakaupo sina Chloe at Leo, sinasadya nilang magkalayo, habang kaharap ko naman sina Luna at James na mukhang walang kaalam-alam sa nangyayari."Ang..... lamig ng hangin ah, sobrang lakas yata ng aircon dito," pilit na tawa ni Luna, palipat-lipat ang mapanuring tingin niya kina Chloe at Leo na parehong tahimik at parang mga estatwa sa magkabil
Tumango na lang ako saka muling umupo sa sofa.I really don't want to talk to him right now. Biglang nawala ang magaan kong pagtingin sa kaniya nang makita ko kung paano niya saktan ang kapatid ko.Tumayo lang siya roon sa may gilid ng pinto, tahimik at alerto, ngunit ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik pa rin sa daan patungo sa banyo na tila ba hindi siya mapakali at gustong sundan si Chloe.Nasasaktan ako nang sobra para kay Chloe. She doesn't deserve this kind of heartbreak, lalo na't nagsisimula pa lang siyang bumuo ng panibagong buhay at magmahal muli.Siguro ito nga ang tunay na dahilan kung bakit... gusto niyang mag-leave at umalis muna nang mag-isa?Bumuntong-hininga ako, pilit inaayos ang sarili.Maya-maya pa ay bumukas na ang pinto ng treatment room at lumabas si Tala, malaki ang ngiti habang hawak ang kaniyang cellphone. Nang makita niya ako ay agad siyang tumakbo at natatawang umupo sa aking gilid habang may pinapakitang video sa akin."Mommy! Look at Tita Luna! Haha! S
“Huhuhu… Daddy… Where are you?”Mas lalong lumakas ang iyak ng bata habang sumasabay ang buhos ng ulan. Bilang isang mabuting tao, lumapit ako, binalewala ang sarili kong basang damit at ang sakit sa puso. Agad akong lumuhod sa harap niya para mapantayan siya.“Hey, sweetie… Bakit ka nandito sa ula
MAYA'S POV“Go, Kenji! Wooo!”Halos mawalan ako ng boses sa pagsigaw habang iwinawagayway ang hawak kong banner sa VIP section ng Grand Apex Velocity Arena. Ang ingay ng paligid. Bawat ugong ng makina ng mga sports car ay yumayanig sa dibdib ko. Pero wala akong pakialam. Lahat ng pagod ko bilang co
“Ano?! Kasal? Nababaliw ka na ba?!”Halos mapasigaw ako sa loob ng kotse. Mabuti na lang at malalim na ang tulog ni Tala kaya hindi siya nagising. Agad kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at dinala ang sarili ko palapit sa pinto ng kotse, palayo kay Nikolai.“You think marriage is ju
Halos lumabas ang mga mata ko sa gulat. Tumingin ako kay Nikolai na kasalukuyang nakatitig sa amin na parang nakakita ng multo. Ang mukha niya kanina na punong-puno ng galit ay biglang napalitan ng matinding kalituhan.“No! I won’t go home unless Auntie Maya comes with us! I want her to be my new m







