MasukUmiling ako, sinusubukang ibuka ang aking bibig para magpaliwanag, pero wala man lang tunog na lumabas doon."I....." Kinagat ko ang aking labi nang mariin, tears immediately flooded at the edge of my eyes.Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa magkahalong emosyon—takot, guilt, at sakit."Kuya, what are you doing here—" subok na awat ni Kenji."I'm not fvcking talking to you, Kenji. What are you doing here in my woman's place?" marahas niyang baling kay Kenji, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong sala.Hindi nakasagot si Kenji, nanatiling tahimik. Muling ibinalik ni Nikolai ang kaniyang matatalim na tingin kay Angelo."Whose... child is he?"Para akong binuhusan ng malamig na tubig. He did not even recognize his own blood? I felt so deeply... offended and hurt for my son. Pitong taon ko siyang inalagaan sa hirap, at tatanungin niya kung kaninong anak ito?! Isn't it obvious?Before anyone could even open their mouth to answer him, lahat kami ay napatingin kay Angelo.Sinundan
I felt like my whole world collapsed. Rinig na rinig ko pa ang malakas na tawanan nina Tala at Angelo mula sa loob ng sala.Ang aking buong katawan ay halos manginig na sa takot."You said you'll come back but you didn't. Kaya pumunta na ako rito," seryosong sabi ni Nikolai habang humakbang palapit.Napakapit ako nang mahigpit sa aking damit, pilit na itinatago ang nanginginig kong mga kamay."I—I forgot. Y-you should leave now, Nikolai. Gabi na, at baka b-bumalik pa ang ulan," peke akong natawa, saka ko hinarangan ang kaniyang daan para hindi na siya makapasok pa.Kunot-noo niya akong tinignan. Biglang gumapang ang kaniyang kamay sa aking baywang, hinila ako palapit sa kaniyang katawanhabang pinagmasdan ako nang mabuti, tila binabasa ang bawat nasa utak ko.Iniwas ko ang aking mga mata at mabilis na nilingon si Luna na napakamot na lang sa kaniyang ulo."Why? Can't I come in?" tanong niya, binalingan si Luna na tuluyan na ring natameme at hindi alam ang gagawin.Shit! Hindi ko alam k
Napakurap siya at dahan-dahang lumunok, tila natatamaan sa sinabi ko."Maya, I know I did something awful to you before, and I've regretted all of it every single day..."Umiling ako para patigilin siya. "Huwag na natin iyang pag-usapan, Kenji. Matagal na iyon. We have both learned our lessons the hard way."Yumuko siya."Hindi ako lumapit sa 'yo ngayon para pilitin kang ayusin ang nakaraan natin. I simply wanted to be the good man you always deserved to have, Maya. I know I have caused you so much harm, but I'm begging you... please, let my kuya know the truth about Angelo. Maybe we're not really close as brothers and we have some serious issues... but I'm hoping you will still reconsider. This is the only way I can make it up to the both of you."Matapos niyang sabihin iyon ay nagpaalam na siyang magbibihis muna. Ang mga salita niya ay tumatak sa aking isip. Gusto niyang sabihin ko kay Nikolai ang lahat, dahil sigurado siyang poprotektahan kami ng kuya niya.I had already made up my
Nagulantang kaming lahat sa pagkulog na yumanig sa buong paligid, kaya naman minabuti naming tawagin na ang dalawang bata para makauwi na bago pa kami abutan ng ulan.Hawak-hawak ni Tala ang kamay ni Angelo habang naglalakad sila patungo sa aming direksyon, habang panay naman ang pagpalag ni Angelo."Hello, Tita Luna! It's been a while!" masayang kaway ni Tala nang makalapit sa amin.Ngumiti si Luna sa kaniya, kitang-kita ang gulat sa hitsura. "Hi, Tala! Ang laki-laki mo na ngayon, ah! Dalagang-dalaga ka na!"Pinitik ni Tala ang kaniyang mahabang buhok nang may kaartehan at binalingan si Chloe. Agad na napawi ang kaniyang ngiti saka ako litong nilingon."Is she the girl who stole Tito Kenji?" walang preno niyang tanong, habang nakataas ang isang kilay.Nagsinghapan kaming lahat sa kawalan ng preno ng bibig niya. May pinagmanahan nga naman talaga."Tala, huwag kang ganiyan. This is Chloe, my sister... your Auntie," pormal na pakilala ko sa kaniya para basagin ang awkwardness.Nanlaki a
"Oh my gosh! You..."Nanlaki ang mga mata ni Tala, dahan-dahang umiling-iling na parang hindi makapaniwala.Nanginginig niya akong dinuro at si Kenji. Namumula ang kaniyang mga mata at nangingilid ang mga luha roon.Mabilis akong tumayo para lapitan siya."Tala, no... makinig ka muna," iling ko, pilit na inaabot ang kaniyang kamay.Alam ko agad kung anong ang tumatakbo sa isip niya ngayon. Tumakas ang isang luha sa kaniyang mata, tinititigan ako na may halong sakit. Sumikip agad ang dibdib ko."You have a son with my tito Kenji?"Nanlaki ang aking mata sa gulat."Tala, no! Hindi!" pagtatanggi ko.Hawak ko siya sa kaniyang magkabilang balikat habang patuloy na umiiling. Alam kong magugulat siya kapag nalaman niya ang katotohanan tungkol kay Angelo, pero hindi ko akalain na ganito ka-kumplikado ang magiging sitwasyon!"Then who?! Seven years ago, you left us without any word! Daddy was so broken, Mommy! I am too! I was so scared back then na baka hindi ka na talaga bumalik! I prayed eve
Napatayo ako. Lahat sila ay napatingin sa akin. Sobra-sobrang kaba ang naramdaman ko.Nawawala si Angelo!"What happened?" Biglang lumapit si Nikolai sa akin, kumunot ang kaniyang noo nang makita ang pamumutla ko.Tinignan ko siya. Hindi niya pwedeng malaman."May pupuntahan muna kami. Emergency," nagmamadali kong sabi bago nilingon sina Chloe at Luna para senyasan silang kumilos na.Mas lalong kumunot ang noo ni Nikolai, at sinusundan ako sa aking paglalakad."Where is it? Can I come? I'll drive for you—"Agad ko siyang nilingon. "Hindi na! Kami na lang! Babalik din ako agad! Just... just continue the investigation, babalik ako!" nagmamadali kong paalam bago tuluyang lumabas ng pintuan at tinakbo ang elevator.Sumunod naman agad sa akin ang dalawa. Mabuti na lang at hindi na sumunod pa si Nikolai.Natataranta na kami ni Chloe habang si Luna naman ay lito pa rin kaming pinagmamasdan."Saan ba talaga tayo pupunta? Anyare ba sa inyo? Anong memergency?" nagtataka niyang tanong, salubong
Halos lumabas ang mga mata ko sa gulat. Tumingin ako kay Nikolai na kasalukuyang nakatitig sa amin na parang nakakita ng multo. Ang mukha niya kanina na punong-puno ng galit ay biglang napalitan ng matinding kalituhan.“No! I won’t go home unless Auntie Maya comes with us! I want her to be my new m
“Huhuhu… Daddy… Where are you?”Mas lalong lumakas ang iyak ng bata habang sumasabay ang buhos ng ulan. Bilang isang mabuting tao, lumapit ako, binalewala ang sarili kong basang damit at ang sakit sa puso. Agad akong lumuhod sa harap niya para mapantayan siya.“Hey, sweetie… Bakit ka nandito sa ula
“Maya! Maya, babe, are you in there?!”Palapit nang palapit ang boses ni Kenji. Naririnig ko na rin ang ingay ng ilang reporter na sumusunod sa kaniya, nagtatanong tungkol sa kontrobersiyal na halik nila ni Chloe sa live broadcast. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Sasabog na yata ako sa halo-h
“Ano?! Kasal? Nababaliw ka na ba?!”Halos mapasigaw ako sa loob ng kotse. Mabuti na lang at malalim na ang tulog ni Tala kaya hindi siya nagising. Agad kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at dinala ang sarili ko palapit sa pinto ng kotse, palayo kay Nikolai.“You think marriage is ju







