เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 25 สต๊อล์กเกอร์สาว
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-28 08:45:47อีกหนึ่งสัปดาห์สอบกลางภาค
ทุกครั้งที่เวลาวนมาถึงฤดูกาลแห่งการสอบ เหล่าผู้เป็นนักเรียนมักจะคิดเสมอว่า ทำไมเวลามันถึงเดินเร็วขนาดนี้ แป๊บ ๆ จะสอบอีกแล้ว หนังสือที่เคยเมินมองมาตลอด หลับใหลในกระเป๋า กลับมีความหมายและเปล่งประกายขึ้นภายในไม่กี่วัน นับเป็นช่วงเวลาที่โต๊ะเก้าอี้ต่าง ๆ ในโรงเรียนถูกจับจองไปเสียหมด บ้างมีเจ้าของเดิมอยู่แล้ว บ้างต้องคอยแย่งชิงจากขาจร ทำให้บางคนเลือกที่จะใช้ระเบียงตึกหรือใต้ร่มไม้เย็น ๆ เป็นที่ทบทวนเนื้อหาที่จะสอบ เพราะวิชาส่วนใหญ่จะปิดเนื้อหาที่ได้สอน งดคาบเรียน ปล่อยให้นักเรียนไปทบทวนความรู้ที่เรียนมา “เราว่าตรงนี้แหละ” สาวน้อยหยุดเดินชะงัก “แต่ ...” เจสพูดขัดด้วยน้ำเสียงลังเล “ก็มันไม่มีที่แล้วอ่า” สาวน้อยเอ่ยแผ่วด้วยสีหน้าจำใจ “แต่นี่มันหน้าห้องน้ำชาย” เพื่อนสาวผายมือไปยังห้องน้ำ “แล้วจะให้ไปอยู่ไหน ม้าหินอ่อนก็เต็มหมด โรงอาหารก็ร้อนสุด ๆ ใต้ต้นไม้ก็ไม่มีที่จะให้แทรกแล้ว แกมีที่ไหนดีกว่านี้ไหมล่ะ” สาวน้อยพูดเชิงน้อยใจพร้อมยื่นถามข้อเสนอแนะ “เออ ๆ ตรงนี้ก็ตรงนี้ ... เพิ่งกินข้าวมาอิ่ม ๆ ต้องมาหิวอีกแล้วเหรอ” เจสพยักหน้ารับ พร้อมบ่นพึมพำเบา ๆ ทั้งสองวางกระเป๋าลงบนม้านั่ง หยิบสมุดหนังสือที่จะสอบวิชาแรกคือวิชาคณิตศาสตร์ขึ้นมาเปิดค้างไว้ ด้วยความที่โต๊ะที่ทั้งสองนั่ง มันเป็นที่ที่เอาไว้ให้เพื่อนที่มารอเพื่อนเข้าห้องน้ำได้นั่งรอ จึงอยู่หน้าห้องน้ำแบบที่สามารถมองเฉียงเข้าไปในห้องน้ำแล้วเห็นคนยืนฉี่แบบความคมชัดแปดเค ทุกครั้งที่มีคนมาเข้าห้องน้ำ ก็หนีไม่พ้นสายตาที่มองมายังพวกเธอ ก็คงไม่แปลกที่จะมอง ในใจอาจจะคิดว่า “สองคนนี้เป็นอะไรมากไหมมานั่งอยู่หน้าห้องน้ำผู้ชาย” หรือไม่ก็อาจคิดว่า เป็นพวกโรคจิตอะไรเทือกนั้น “มึง ! กูว่ากูเริ่มไม่โอเคแล้วว่ะ” เพื่อนสาวสะกิดสาวน้อยที่กำลังตั้งใจท่องตำราทำปากมุบมิบ “ไม่โอเคอะไร” เธอถาม “มึงไม่สัมผัสถึงความรู้สึกที่พวกผู้ชายมองเราเหรอ” เจสก้มหน้ามากระซิบ สาวน้อยหันไปมองผู้ชายสามสี่คนที่ยืนรอเพื่อนเข้าห้องน้ำอยู่ใกล้ ๆ มองพวกเธอ พูดคุยกันแล้วหัวเราะในกลุ่ม “เออ เริ่มไม่โอเคจริง ๆ แล้วว่ะ” สาวน้อยหันกลับมาบอกกลับเพื่อนสาวด้วยสีหน้าวิตก “ไปที่อื่นกันมะ” เพื่อนสาวยื่นข้อเสนอ “ที่ไหน” เธอถาม “ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่” เพื่อนสาวพูดพร้อมพลางหันไปมองอยู่เนือง ๆ “เอางี้ อ่านจบบทนี้แล้วไปหาที่อื่นอ่านต่อกัน” สาวน้อยยื่นข้อเสนอ “อือ” เพื่อนสาวพูดอื้อในลำคอ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านต่อ เสียงพูดคุยโม้เจี๊ยวจ๊าวดังลั่นมาไกล คล้ายเป็นเสียงที่เธอค่อนข้างจะคุ้นหูอยู่ไม่น้อย เธอค่อย ๆ หันมองหาต้นเสียง จึงได้รู้ว่าคนที่เธอกังวลว่าจะเป็น ดันเป็นคนคนกับลังนั้นจริง จนจู่ ๆ ทั้งสองก็เผลอสบตากันเข้าให้ สาวน้อยรีบหันหน้าหลบหนีในทันที “มึง !” สาวน้อยสะกิดแขนเพื่อนสาวด้วยแรงมือ “ว่า” เพื่อนสาวตอบกลับสั้นห้วน “กูว่าเราไปกันดีกว่า” สาวน้อยกระซิบเบา “อ่านให้จบบทก่อนดิ” เพื่อนสาวก้มหน้าชี้นิ้วเรียงตามบรรทัดอ่านต่อ “ไม่ต้องรอจบหรอก ไปเลยตอนนี้” สาวน้อยเปลี่ยนจากเสียงกระซิบเป็นเสียงพูดธรรมดาที่เกือบจะดัง พร้อมเขย่าแขนเพื่อนสาวอย่างแรง “เขย่ากูทำไม มีอะไร ...” เพื่อนสาวมองหันกลับมา เห็นพี่กล้าที่เดินมุ่งหน้ามาที่เธอสองคน “กูว่าไม่ทันและ” เพื่อนเอ่ยด้วยสีหน้าปล่อยวาง “กูก็ว่างั้น” สาวน้อยตอบกลับด้วยสีหน้าเดียวกัน “เขาตรงมาทางนี้ไหม ?” สาวน้อยนั่งตัวเกร็ง ถามเพื่อนสาวด้วยเสียงกระซิบ “อื้อ” เพื่อนสาวพยักหน้าตอบ สาวน้อยนั่งตัวเกร็ง เหงื่อผุดเม็ดหลับตาปี๋ รอรับพลังงานพี่กล้าที่สัมผัสได้ถึงขาที่กำลังก้าวเข้ามา และคิดว่ากำลังจะมาถึงในอีก ... สาม ... สอง ... หนึ่ง ... “สวัสดีครับน้องปานใจ” พี่กล้าเดินมาหยุดต่อหน้าสาวน้อยที่กำลังนั่งเกร็งอยู่ “สะ สะ ... สวัส ... ดี ... ค่ะ” สาวน้อยทักทายกลับด้วยเสียงสั่นเครือ
บทล่าสุด
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
บางทีคุณอาจจะชอบ
อคิณ พี่ชายโคตรดุ | Brother Love
Chugar_Chup47.8K viewsLOVE ENGINEER พ่ายรักรุ่นพี่วิศวะสุดโหด
DARINRAT5.3K viewsกำราบรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์
SOEUR6.7K viewsหาชู้รุมเมีย (NC20+)
สนามอารมณ์5.9K viewsรักระยะประชด
EWATIME372 viewsปรารถนารักอันตราย
เนตรกวี / Natekavees4.1K viewsเกมรักสลับคู่ (NC20+)
สนามอารมณ์245 viewsในปกครองของนายหัว
Naya Solene2.4K views
