Mag-log inShare
ตอนที่ 42 ให้คลื่นรักคอยซัดโอบกอด 2
Huling Na-update:
2026-01-28 09:00:4119.30 น. รถเทียบเข้าจอด
หนุ่มน้อยมุดตัวออกจากรถ สีหน้า แววตาที่ดูมีชีวิตชีวาจากแต่เดิม ทำให้คนรอบข้างพลอยสบายใจไปด้วย ความทุกข์ที่แบกไว้มานาน เขาได้ทิ้งมันไว้ทะเล ปล่อยให้ไหลลอยหายไปกับคลื่น “ขอบคุณนะครับคุณลุง คุณป้า ป๊อบ วันนี้สนุกมาก ๆ เลยครับ” หนุ่มน้อยไหว้ขอบคุณ พลางจับจักรยานคู่ใจไว้ข้างกาย “ป้าก็ขอบคุณกานต์เช่นกัน ที่มาเป็นส่วนหนึ่งในความสุขของป้า” “ของลุงด้วย” พ่อยกมือตาม พร้อมยิ้มส่ง “ป๊อบด้วย” สาวน้อยยกเขย่งตัวมือตาม หนุ่มน้อยยิ้มร่ารับ ก่อนจะโบกมือลา ขึ้นคร่อมจักรยานคู่ใจ ปั่นกลับบ้านด้วยสีหน้าสบายใจ “น่าสงสารกานต์นะแม่” สาวน้อยเงยหน้าพูดกับแม่พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ไม่ต้องสงสารกานต์หรอกลูก แม่ว่ากานต์เขาแข็งแกร่งมากเลยนะ และน่าจะแข็งแกร่งมากกว่านี้ รอแค่ให้เวลาช่วยเยียวยา” แม่นั่งย่อลงต่อหน้าสาวน้อย ปาดน้ำตา สาวน้อยยิ้มรับทั้งน้ำตาโผเข้ากอดแม่ ก่อนจะพากันเดินเข้าบ้านด้วยความสุขใจ เสียงเลื่อนประตูหน้าบ้าน ปลุกแม่ที่นั่งรออยู่ท่ามกลางไฟสลัวของรั้วบ้าน ทันทีที่ได้ยินเสียงเหล็กเลื่อน แม่ก็รีบเบิ่งเดินไปยังหน้าบ้าน “เป็นไงลูกชายแม่ สนุกไหม ?” แม่คว้าจักรยาน เดินเข้าไปจอดที่ประจำ หนุ่มน้อยก้มหัวขอบคุณ “ขอบคุณครับแม่ สนุกมากเลยครับ” รอยยิ้มที่ฉีกออกมาอย่างจริงใจ คงเหมือนว่าความสนุกได้เกิดขึ้นจริง ๆ “ลูกไปอาบน้ำอาบท่านะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมข้าวไว้ให้ วันนี้มีแกงจืดมะระของโปรดลูกด้วย” “ครับแม่” ทั้งสองเดินเข้าบ้าน ก่อนจะแยกย้ายไปตามที่พูดคุย หนุ่มน้อยเดินขึ้นห้องหยิบผ้าขนหนูลงมาอาบน้ำ ส่วนแม่ก็เดินเข้าครัว จัดเตรียมอาหารอีกเมนู เพราะตัวแม่เองไม่ชอบรสขม จึงไม่สันทัดเท่าไหร่กับแกงจืดมะระ ที่เห็นจะชอบเหล่าอาหารรสขมก็มีแต่ลูกชาย และอดีตสามีเท่านั้น แม่เลือกที่จะจัดเตรียมโต๊ะอาหารรอลูกชาย เพราะเกรงว่าถ้าลูกชายอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็คงจะได้กินเลยในทันที เที่ยวมาเหนื่อย ๆ ก็คงจะหิวไม่น้อย เลยตั้งใจจะจัดวางไว้ให้ลูกชายก่อน ส่วนของตนก็ค่อยทำหลังจากนั้น จานอาหารค่อย ๆ วางเรียงตามตำแหน่งตรงหน้าทีละใบ จนเสร็จ ขณะที่ยืนล้างอุปกรณ์ทำครัว ความคิดที่มันคิดอยู่ตลอดเวลาก็วนกลับมาอีกครั้ง ความในใจที่อยากจะบอกกับลูก เพียงแต่ไม่กล้าที่จะบอกในตอนนี้ ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวมาหลายวัน วันละหลายร้อยครั้ง กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวที่ลูกจะผิดหวัง กลัวที่ลูกจะเก็บความรู้สึกไปคิดคนเดียว กลัวที่ลูกจะรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิด กลัวไปหมดทุกอย่าง คำพูดที่อยากจะพูดจึงกลายเป็นความเครียดที่ตนต้องเก็บงำเอาไว้อยู่ในใจตลอดเวลา เสียงน้ำล้นอ่างล้าง เรียกคืนสติที่หลุดลอยหายไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหม่อลอย ถ้านับเพียงวันนี้ ก็มีปล่อยหม้อไหม้ก้นที่กำลังจะขัดอยู่ตอนนี้ เป็นเครื่องเรียกสติมาก่อนแล้ว จู่ ๆ สอมกอดอ่อนนุ่ม แขนเล็กอันแสนคุ้นเคยที่ขาดหายไปนานก็สวมกอดเข้าจากด้านหลัง “ผมดีใจนะ ที่มีแม่อยู่ตรงนี้” เสียงเล็กพูดผ่านแผ่นหลัง ด้วยประโยคธรรมดา ๆ แต่ทำเอาน้ำตาของแม่ไหลพรากทันทีที่ได้ยิน “แม่ก็ดีใจนะที่ลูกยังอยู่ตรงนี้” เสียงสั่นเครือของแม่ สะเทือนผ่านแผ่นหลังมายังเขาที่รับรู้ได้ว่าแม่กำลังร้องไห้ แต่ก็ไม่หันกลับมาสบตาพูดคุย เพียงเพราะไม่อยากให้ลูกเห็นน้ำตาของแม่ เพราะกลัวว่าถ้าลูกเห็น ลูกจะพลอยเศร้าไปด้วย “แม่ไม่ต้องแอบคว่ำรูปพ่อตอนที่ผมเข้านอนแล้วนะ” หนุ่มน้อยพูดบอกในสิ่งที่เคยเห็น ในช่วงกลางดึกแม่จะแอบคว่ำรูปครอบครัวที่มีพ่อลง ตอนเช้าตรู่ก็แอบหงายกลับคืน “ลูกรู้” แม่พูดตามหลังด้วยเสียงสั่นปนเสียงร้องไห้ “ผมรู้มาตลอดครับ แม่เก่งมากเลยนะ แม่อดทนมาก ๆ นี่คงเป็นเหตุผลที่แม่ยังอยู่ตรงนี้กับผม” แม่ร้องไห้สุดเสียงที่พยายามกลั้นเอาไว้แบบสุด ๆ แต่ตอนนี้มันไม่ไหวที่จะกลับ หันกลับมากอดลูกชายที่ยิ้มเจื่อนจะร้องรับอ้อมกอดของแม่ “เราอยู่กันสองคนก็ได้เนอะ ขอแค่มีแม่ ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่นี้ผมก็มีความสุขมากแล้ว” “อื้อ ขอบคุณนะลูก” เสียงสะอื้นจากลำคอ พร้อมมือเล็กที่คอยลูบหลังอย่างเบา ๆ ปลอบผ่านอ้อมกอดด้วยความอบอุ่น มื้อเย็นในวันนี้คงเป็นมื้อที่เบาที่สุด หมายถึงเป็นมื้อที่เบาจิตเบาใจจากสิ่งที่พยายามเก็บไว้ใจในกันทั้งคู่ แม่ที่ไม่กล้าบอกลูกเพราะกลัวลูกเก็บไปคิดมาก ลูกที่แบกรับสิ่งที่รับรู้มาโดยตลอด มันได้ระบาย พังทลายกำแพงนั้นออกจนหมดสิ้น จากการกระทำและคำพูดไม่กี่ประโยค มื้ออาหารที่แสนจะธรรมดา กลับกลายเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดอีกหนึ่งมื้อที่จะต้องจดจำฝังลึกในความรู้สึกของแม่และลูกไปตราบนานแสนนาน
Pinakabagong kabanata
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
Maaari mong magustuhan
BAD ENGINEER วิศวะ (เลว) หวงรัก
Badstyle_31.9K viewsเฉิ่มนักรักซะเลย
นันทิกานต์52.5K viewsหวงรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol7.0K viewsรวมเรื่องสั้น เสียว อีโรติก HOT NC25+++
มิส ศิริ6.0K viewsNevermind ไม่เหลือทางที่จะรัก
Sweet_Moon1.4K viewsBad Love คู่หมั้นตัวร้าย กับนายวิศวะเลว
เอวาริณ ชาริณ4.4K viewsGet out! ว่าที่คุณหมอตัวร้ายกับนายวิศวะหน้าโฉด
light sky862 viewsผิดที่รัก
ไปร์นดา1.4K views
