Chances Are

Chapter 3

Evie’s POV

Biyernes alas 7:00 ng gabi, sa wakas pumayag si Mr. A.B sa isang friendly meeting. Hindi ko alam  ang buong detalye, pero bigla akong minessage ni Ms. A at nag-arrange agad ng meeting.

Magkahalong damdamin ang nararamdaman ko noong araw na iyon. 

“This is it” ang sabi ko sa sarili 

Kumpayansiya ako sa aming proposal.  Kaya, hindi ako dapat magkamali.

“My dear Evie, sorry na hindi ako makakasama” mula sa tawag sa cellphone ni Lida

“Ha? Di mo pa ba ininoman ng gamot iyan? Nagaalalang tanong ko kay Lida.

“Uminom na nga ako, kaso may mga naglabasang mga butlig  sa mukha ko pa. Mukhang bulutong ito girl, baka kapag pinilit kong pumunta lalong matakot si Mr. A.B

“If reschedule kaya natin? Pakiusap ni Lida.

“Napakailap nga ni Mr. A.B. at mahirap mag-sched, di ba sabi ni Aika, may pagka super anxious nun,” sagot ko.

“Ay, Oo nga pala” sagot nito

“What should we do now?” dagdag na tanong ni Lida.

“There’s no other way, siguro ako na lang muna, sana lang di siya ma-awkward kasi dalawa lang kami,” sagot ko.

“Ano ka ba, dapat nga matuwa siya kasi sa lahat ng mga lalaki,  siya ang napili mong makadate” may pagbibirong sinabi ni Lida

“Alam mo, parang hindi na ako naniniwala na may sakit ka,” panunuri ko sa kanya.

Nag-send ito ng picture na ipinapakita na totoo ang sinasabi niya sa akin at kahit nadismaya ako na hindi ko ito makakasama sa meeting, natatawa na lang ako sa larawang ipinadala niya.

“Bahala na, o sige, magayos na ako,” sagot ko. 

Nagpa-reserve si Aika ng magandang restaurant para sa kanyang boss na si Mr. A.B. Hindi ito mahilig lumabas dahil may pagka-introvert at OC ito.   Ang napili niyang location ay sa Taguig sa  Uma Nota Manila. Galing kasi ito sa meeting niya with the investor, kaya nag-set siya malapit sa Makati.  

Nauna  na akong pumunta  sa venue para anuman ang mangyari, at least hindi ako malalate.  Dahil alam kong hate na hate ni Mr. A.B. ang maghintay.

Nagpunta ako sa front desk   para alamin ang reservation  ni Aika para sa amin. Nakasuot ako ng isang black dress na napakasimple, pero makikita pa rin ang aking kaakit-akit na figura.

Itinuro at sinamahan ako ng receptionist sa isang perfect table na inireserba para sa amin ni Aika.

Umupo na ako at naghintay. Tiningnan ko ang aking relo, ngumiti  at napaisip na may sapat pang oras para makapag-ipon ng lakas ng loob. Nagiisip din ako ng mga topic na puede naming pagusapan ni Mr. A.B, pero biglang may malaking boses ng lalaki na nagsalita sa harap ko, inihanda ko  ang aking pinakamagandang ngiti sa pagiisip na si Mr. A.B ito

Umupo ito sa aking  harapan.   Pamilyar ito, pero hindi siya si Mr. A.B.  Pilit kong iniisip kung sino ito. At kung saan ko nakita.

“Carlo Madrigal” ang sabi nito

“I am sorry Mr. Madrigal pero may kameeting po ako ngayon.  If it's okay, you can look for another table” sagot ko sa kanya

“Ang lamig, you're so cold naman, Evie. I just want to say Hi at least.  Pero, it’s a good thing na you have a meeting, not a date” pangiinis nito sa akin.

Tumingin siya sa kanyang relo. It's nearly 7pm Alam niyang punctual si Mr. A.B. at nag-update na rin si Aika na nasa parking na ito.

“For the last time, I am begging you, this meeting is so important to me.  Kung mangiinis ka, please not this time.” Pakiusap ko.

Bago pa man ito sumagot sa akin, may lalaking naka-formal na lumapit sa table ko. Pinili ko pa ring ngumiti, baka sakaling si Mr. A.B. na ito. Nagbigay-pansin ako sa kabuuang hitsura nito: mestisohin, eksakto lang ang tangkad at napaka-formal.

Tinanong nito ang attendant, "Is this my table?” tanong ni Mr. A.B

Medyo nainis ito dahil may meeting na ang inaasahang meeting niya.

“Yes, sir,” ang sagot ng attendant na may pagtataka dahil may nakaupo pang iba.

Lumingon si Carlo, “Oh, is that you, Andrew, kamusta na?”

“Carlo? What are you doing here?” Malamig na sagot nito.

Natural lang na magkakakilala ang mga anak ng mga heredero at heredera, mga alta kung ituring.

“Oh, I am sorry, Andrew, I just saw her na nagiisa, and she was so early, I guess excited siya to meet you” pangiinis nito

“Kaya, I decided to keep her company, if that’s okay with you?”

Hindi sumagot si Andrew, tumingin na lamang ito kay Evie

Inis na inis ako kung puwede lang busalan ang bibig ni Carlo Madrigal na ito. Kanina ko pa ginawa.

“So I guess I'm no longer needed here. I leave you two,” salita niya.

Umupo na si Andrew. Inabot ni Evie ang kanyang kamay at nagpakilala. 

“I am sorry for all the mess up,” pakiusap ko.

 Inabot nito ang kanyang kamay at warm ito sa pagsabing huwag nang  mag-alala.

“No worries, Ms. Gutierrez.  I know Carlo, he's crazy.”ngisi nito.

Nagtawanan lang kami at di sa kalayuan narinig ito ni Carlo, kaya labis ang inis nito.

Maganda ang pag-uusap  namin ni Mr. A.B. at tama si Aika. Napakaprofessional niya.  May konti lang siyang hesitation dahil masyadong binibuild up ang company namin sa kanya ng board, and he finds it off. May political issues kasi sila ng mga board members, and everyone is against him, at yun ang pakiramdam niya.  Wala na lang siyang magawa dahil sa mga shareholder silang lahat.  Pinag-aaralan niya ang proposal ko, at gaya nga ng sinabi ni Aika, it is a billion contract, kaya kailangang walang butas ng pagkakamali.

“I hope you can give me more time to understand your proposal fully, may mga ilang bagay lang akong nakita na I think doesn’t align with my perspective.  But of course, I find your database remarkable and alluring, kakayanin nyo ba talaga? Malaki laki ito.” saad ni Andrew

“Yes, we can do it, and thank you for your compliments. I hope we can work this out. If there's anything we can do, please don’t hesitate to tell us.” sagot ni Evie

“Yeah, I guess we will do that.  Aika will update you na lang, give me a month or so kinakausap ko pa rin kasi ang mga investors.”sagot ni Andrew

Tumayo na kami sa table after a meal. Nauna na si Andrew umalis. Pigil na pigil na ang aking  excitement, pero kahit wala pang malinaw na sagot, sa tingin ko ay may pag-asa naman. Tinawagan ko agad sina Lida at Aika at ikinuwento ang mga napag-usapan. 

Papunta na ako sa parking lot. Hinahanap ko ang susi ko sa aking maliit na bag. Nang bubuksan ko na  ang aking  kotse, naramdaman kong may lalaking nasa likuran ko. Kahina, hinala siya.  Inisip ko kung sisigaw ako, baka kung anong gagawin sa akin, baka biglang barilin ako nito  o biglang saksakin. Kung hold-up man ito o carnap, basta ibibigay  ko na lang sa kaniya ito nang walang pag-aatubili. Nag-umpisa na akong manginig  at matatakot.  Pero biglang may malakas na boses na sumigaw sa lalaking nasa likuran ko.

“Hoy, ano ’yan, anong gagawin mo?” sigaw ng isang lalaki.

Halong emosyon ko  noong oras na iyon, takot na takot ako , parang hihimatayin na ako.

Pero mistulang nataranta ang lalaking sumusunod sa akin at tumakbo na lamang papalayo sa ibang direksiyon.

Lumingon ako sa lalaking nagligtas ng buhay ko. Tumatakbo ito papalapit sa akin. Pilit kong inaaninag ito, pero dahil sa malakas na ilaw mula sa sasakyan nito,  hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya at tanging ang katangkaran lang ang maliwanag sa akin.