Grateful

Chapter 4

Carlo Madrigal’s POV

Biglang humina ang tuhod niya, kaya dali-daling akong lumapit. Mabuti na lamang  at nasalo ko siya.

“Evie, are you okey?” may pagaalalang tanong ko sa kanya

Napaiyak na lamang siya. Maraming nakakatakot na pangyayari sa buhay niya ang bigla niyang naalala.

“Don’t worry, Evie, wala na siya,”paggarantiya ko sa kanya.

“Can you stand?” tanong ko sa kanya

Hindi siya sumagot, kaya nagpasya akong  isakay na lamang  ito sa aking kotse.   Dinala ko siya sa isang 24-hour convenience at drug store.  Bumaba ako sa kotse at bumili ng pampakalma.  

Naisip kong kapag nanatili pa kami  sa lugar na iyon ay magpatuloy ang takot niya.  Pagkatapos niyain ang pampakalma, tinanong ko ito kung saan ito nakatira. Hindi pa rin ito nagsalita, kaya kinuha ko na ang kanyang bag at nakita ko ang address nito.  Taga San Benisa QC pala siya

Nakatulog ito sa sobrang stress. Kinuha ko ang aking jacket  na nasa likuran ko at ikinumot ko ito sa kanya.

Evie’s POV

Halos alas 10 na ng umaga  ako nagising. Ang daming missed calls sa aking phone, mula sa opisina, kay Lida at iba pa. 

Bigla akong  napatayo at tiningnan ang sarili ko.   Suot ko pa rin  ang itim na damit mula sa kahapon na meeting. Binabalikan ko ang mga nangyari noong gabi. Kinalibutan ako sa takot. 

May ilang detalye na di ko na maalala. Kung paano ako nakauwi, hindi ko na rin ma-recall.

Pumunta ako sa parking space at nakita ko naman ang  aking  kotse doon.  “Pero papaano, ano ang mga nangyari? Nakapag-drive ako?”

Pumunta ako sa lobby ng aking condo, nagtanong-tanong. Ayon sa report, inihatid ako ng isang lalaki at nagpasama ito ng isang admin para ihatid ako sa aking unit. May naghatid din ng kotse ko.  Nagiwan na lamang  ito ng calling card at umorder ng pagkain para sa akin. Para sakaling magising ako ay kailangan kong makakain, yung ang bilin nito. Inabot sa akin  ng personnel ang calling card.

“Ma'am Evie, ito po oh” sabi ng staff

Itim na card ito at may gold na mga letters, pagkakita sa card, CARLO MADRIGAL CEO/ CBM Holdings

Di ako makapaniwala, of all people, siya talaga.  Kaya ngayon, ang dating pagkainis ko ay napalitan ng malaking utang na loob sa taong nagligtas ng buhay ko.

Nakatanggap ako ng message sa isang di-kilalang number.  Binasa ko ito.

Kumain ka na?

Palaisipan pa rin sa akin kung sino ito, kaya para hindi na maging palaisipan ito sa akin, nag-text back ako sa kanya.

“Sino po ito?” reply ko.

Hindi na muling nag-message ito.

Pagkatapos kong ayusin ang sarili, nagtungo na ako sa aking opisina mag-alas-3 na iyon ng hapon. Malapit lang naman ito sa aking unit, kaya ipinasyang gamitin na lang ang 600 cc  motor bike para mabilis akong makarating.

“Ma'am Evie, ito po yung accomplishment report ng unit 509,” inabot ng isa sa mga admin niya na si Lynel, na isang binabae.

“Salamat, kamusta yung sa San Jose, Bulacan? Parang di ko nakita ang weekly report nila.  May problema ba? tanong niya

“Wala naman po, Ma'am, nagkasakit lang yung anak ni foreman kaya di siya nakapasok at di naasikaso ang mga reports, pero nabisita naman po iyon noong Huwebes, at lahat naman maayos.  May nagrereklamo lang na tenant kasi nag-decide si foreman na mag-overtime ang mga tao para matapos yung sa kitchen. Medyo may drills po kasi eh. Tinapos lang nila. Gusto na po kasing lumipat agad ni Mrs. Smith at parating na daw yung AFAM niya” report ni Lynel

“Okay, make sure na quality yung gawa nila.  Ayaw kong mapahiya kay Mrs. Smith, ang laki pa namang magpaayuda nun,”pabirong sagot ko.

“Eh yung anak ni foreman, kumusta? Nakalabas na ba ng hospital? Pakiassist na lang, put in my tab. And also padalhan mo ng sweets yung tenant na nagrereklamo, babae ba? Tanong ko.

“Ay hindi Ma’am, it’s a boy,” patawa nito.

“Sige, ako na lang, daanan ko siguro mamaya after work.” sagot nito

“Akin na yung plano sa San Jose” utos nito

“Kunin ko lang po,”nagmamadaling tumungo sa kanyang mesa para hanapin ito.

Pagkatapos busisiin ang ilang dokumento at pirmahan ang mga papel, nag-log off na rin ako sa aking computer. Inayos ko na ang sarili ko para tumungo sa SJDM. Dumaan muna ako sa liquor store at bumili ng mga prutas sa daan.  Mabuti na lamang at maraming tindahan sa babaybayin niyang kalsada. Mabilis akong nakarating sa unit ni Mrs. Smith 403. Kinatok ko ang unit 402. Lumabas doon ang isang lalaking nasa 50s, pagtatantiya ko. Malaki ang tiyan, balbasarado, at mukhang may kasungitan.

“Yes? Tanong nito.

“Hi po, ako po si  Evie. Ako po ang nag-handle sa renovation sa unit ni Mrs. Smith.”

Ang ganda ng ngiti niya sa akin. Na halos  matulala ang lalaki . Pero dahil sa karakter nito at sa walang inferiority, taas-noo itong nagreklamo pa rin sa akin.

“Ah, ikaw ba. Sabihan mo ang mga tao mo, hatinggabi na, nag-iingay pa rin. Istorbo, natutulog na ang mga tao, I can stop the renovation if I want to” malakas na sagot na reklamo nito

Ang totoo, siniguradong soundproof ang unit ni Mrs. Smith; sadyang maselan lang ang kapitbahay niya sa konting ingay o vibration.

“Huwag naman po, we apologize po talaga.  Don’t worry po, it won't happen again.” paliwanag niya

Inabot ko ang box ng alak na nabili ko at prutas sakaling hindi ito umiinom.

“Sir, pasensiya na po talaga. I hope na hahabaan ninyo pa po ang inyong patience sa amin.  Konti na lang po at matatapos na ang renovation namin,” pakiusap ko.

“Well, ano pa ba ang magagawa ko? Thank you for this. Maganda ang taste mo.  Siguro dahil sa maganda ka din.” pagdiga nito

Nakahinga na ako nang maluwag, at pagkatapos, nag-check na ako sa unit ni Mrs. Smith. May mga natirang tao na naglilinis pagkatapos magtrabaho.

Nasabi ko sa sarili ko. “All good,” napangiti ako na may pagkakuntento.

Naghanda na ako para makauwi. Pasakay na ako ng motor  at inaayos ko na ang helmet ko para isuot. Biglang narinig ko ang tinig ng isang pamilyar na boses.

“Evie” tawag nito

Nilingon ko ito, isang lalaking naka-casual na polo at maong. Ang ganda ng ngiti nito sa akin.

“Carlo, anong ginagawa mo dito? Tanong ko.

“I went to your office, kaso wala ka na daw.  Kaya, I ask kung saan ka pupunta kaya ibinigay nila.  Kaya ito ako.” itinuturo niya ang kanyang sarili

Hindi ko maiwasang  mapagmasdan ang kanyang buong katauhan. At napangiti ako nito.

“At bakit naman, Mr. Madrigal?”tanong ko.

“Actually, I was worried sick.  I’m checking if ok ka na talaga. I guess yes, you seem ok na.” saad nito

“Thanks to you.” pasasalamat ko

“Uy, first time kong makarinig ng maganda sa iyo ah. Kinikilig ako.” pagbibiro nito

“Grabe ka naman, siguro laging wrong timing lang, that’s why,” sagot ko.

“Siguro nga, at nagsisisi na ako.” sagot ni Carlo

“Evie, may malapit na coffee shop dito.  If you like, puede tayong magkape? tanong ni Carlo

Tiningnan ko ang relo ko. Nag-isip muna ako, pero dahil sa pag-aalaga sa akin nito noong isang gabi, hindi ko na ito tatanggihan.

“Sige.”sagot ko.

Hinintay niyang makasakay ako sa motor ko.  At nagtungo na kami sa coffee shop.