LOGINChapter 5
Carlo’s POV
Hinintay kong makasakay si Evie sa motor niya. Humanga na naman ako dito dahil bihirang may makilala siyang ganito kagandang babae , pero isang rider ng big bike, walang pakialam sa hitsura at sa sasabihin ng mga tao. Hindi katulad ng mga babaeng nakilala na niya, mga sophisticated at maarte.
Napakatalino ni Evie at skilled. Kaya malamang maraming nagkakagusto sa kanya.
Nasabi ko sa sarili ko, "Grabe, iba talaga siya sa lahat. Kahanga-hanga siya."
Umorder na kami at umupo na. Ang bango sa loob ng coffee shop, ang aroma nito, nakaka-relax na ambiance, acoustic music at friendly na mga barista.
Di ko maiwasang mapagmasdan si Evie. Napakakinis ng balat nito, at kahit nakapulbos lang at napakasimple. Mangingibabaw pa rin siya sa lahat ng babaeng nakilala ko na. Natutunaw ako sa tuwing ngumingiti siya. Ang sarap niyang panoorin. Hindi kasi siya mapagkunwari. Ipinapakita niya ang kanyang pagiging natural pero napakalakas ng dating sa akin.
Hindi mo akalain na minsan ay mayroon kaming hindi magandang encounter sa isa't isa. Para kaming matagal nang magkaibigan o mapagkakamalang magkasintahan. Mas maganda nga kung ganun. Sa loob-loob ko. Napapatingin na lang ang ibang customer sa ganda niya. May katangkaran din kasi ito.
Marami na kaming napagkuwentuhan. Tungkol sa aming mga trabaho at mga sakit sa ulo na mga empleyado. Ako sa realty at siya naman ay sa construction, dahil Civil Engineer siya. Halos magkadugtong naman ang aming negosyo, kaya may mga kilala siyang tao na pamilyar din ako. Napakalalim ni Evie Gutierrez. Gusto ko pa siyang makilala nang higit. May chance kaya ako sa kanya? Hindi muna ako magmamadali. Bibigyan ko ng pagkakataon ang sarili ko na mabihag ng babaeng nasa harap ko.
Nagtatawanan kami at pinag-uusapan ang mga nakakahiyang nangyari sa amin. Ang panggugulo ko sa meeting nila ni Andrew at maging ang nakakatakot na nangyari nung isang gabi sa parking lot habang pasakay na ito sa kanyang kotse
Tinanong niya ako
“If I may ask, Carlo, ano ang ginagawa mo doon noong gabing nakita mo ako sa parking? Akala ko nauna kang umalis. Nakita kasi kitang umalis na sa resto.”
Napahawak ito sa kanyang dibdib at ngumiti.
"Talaga nakita mo ako?"
“Ikaw ha, sinusundan mo pala ako ng tingin,”biro ko.
“Naku, hindi ah, actually nagsisisi ako at hindi kita pinatid nung dumaan ka. You almost blew my chance, kasi. Kaya. of course, I saw you off the resto,” sabay tawa nito
Natawa din ako sa sinabi niya
“Yes, paalis na ako, pero may tumawag kasi, kaya nag-stay muna ako sa kotse. Nagkataon lang, noong paalis na ako, nakita ko na may lalaking sumusunod sa iyo. Kaya, hayun, the rest is history.” kuwento ko
“Salamat talaga, from the bottom of my heart. It was a nightmare. Mabuti na lang at andun ka.” sabi niya
Naproud naman ako sa mga sinabi niya. Kaya sa tingin ko may plus points na ako sa kanya.
Ikinuwento ko pa.
“Honestly Evie, natakot din ako dun, medyo malaking tao din siya eh, hindi ko din alam ang gagawin ko kaya mabuti na lang nakasakay na ako sa kotse at may malakas na ilaw” sabay tawa ni Carlo
"Kaya iyon ang naisip kong paraan para mapigilan siya sa kung ano man ang plano niyang gagawin sa iyo," idinagdag ko pa.
"Hindi ko rin naman nakita ang hitsura ng lalaki, pero natakot na talaga ako para sa buhay ko." kuwento niya.
“Medyo nawala ako sa sarili ko for a moment; ang totoo, hindi ko na maalala ang mga detalye sa gabing iyon,” saad pa niya.
“You’ve been traumatized before, tama?”pagtatanong ko.
"Sorry for intruding, pero the way you responded that time after ang tagal mong mag-react," sabi ko.
Pero hindi na siya kumibo at iniba na lamang ang usapan. At dahil nahalata ko na ayaw na niya ang topic, nirespeto ko na lang siya at hindi na nagtanong pa.
Kahit sino naman ay magpa-panic kapag nangyari ang gayon. Hindi iyon magandang maalala pa.
Kaya nagkuwento na lamang ako ng ibang bagay. Nakikinig siya nang mabuti sa akin at gayundin ako sa kanya. Ang dami kong gustong sabihin. Gusto ko kasing makasama pa siya nang mas matagal. Kaya ayaw kong matapos ang oras na ito. Napakasaya ng puso ko. At hindi ko itatanggi na mabilis ng nahuhulog ang damdamin ko sa kanya.
Chapter 6Carlo Madrigal POVHinintay kong makasakay muna si Evie sa big bike niya. “Grabe, ang sexy niya talaga.” nasabi ko na may paghanga,Ako kailanman, hindi ko pa nasubukang magpatakbo ng ganoong sasakyan. Pero siya, napakalakas ng loob niya. Para siyang lalaki kung umasta. Kumaway na siya sa akin. Kung kaya, pinauna ko na siya. Susubukan kong masundan siya sa kanyang tinitirhan sa San Benisa. Tutal, doon naman din ang daan ko. Nakita ko kung paano siya magpatakbo ng sasakyan. Napakabilis niya. Medyo natakot ako dahil sumisingit-singit pa siya sa mga sasakyan. “Ano bang klaseng babae ito? Mukhang mahihirapan ako sa kanya, ah,” nasabi ko sa sarili.Siya ang uri na hindi mo maloloko at madaling maimpress. Dahil ang totoo, kaya niyang mabuhay kahit walang tulong galing sa ibang tao. Nag-research na ako tungkol pa sa kanya. Stable na ang kanyang construction company. At lumalaki na rin ang channels nito. Naisip kong kunin din ang kumpanya niya para sa mga bagong proy
Chapter 5Carlo’s POVHinintay kong makasakay si Evie sa motor niya. Humanga na naman ako dito dahil bihirang may makilala siyang ganito kagandang babae , pero isang rider ng big bike, walang pakialam sa hitsura at sa sasabihin ng mga tao. Hindi katulad ng mga babaeng nakilala na niya, mga sophisticated at maarte.Napakatalino ni Evie at skilled. Kaya malamang maraming nagkakagusto sa kanya.Nasabi ko sa sarili ko, "Grabe, iba talaga siya sa lahat. Kahanga-hanga siya."Umorder na kami at umupo na. Ang bango sa loob ng coffee shop, ang aroma nito, nakaka-relax na ambiance, acoustic music at friendly na mga barista.Di ko maiwasang mapagmasdan si Evie. Napakakinis ng balat nito, at kahit nakapulbos lang at napakasimple. Mangingibabaw pa rin siya sa lahat ng babaeng nakilala ko na. Natutunaw ako sa tuwing ngumingiti siya. Ang sarap niyang panoorin. Hindi kasi siya mapagkunwari. Ipinapakita niya ang kanyang pagiging natural pero napakalakas ng dating sa akin.Hindi mo akalain na
Chapter 4Carlo Madrigal’s POVBiglang humina ang tuhod niya, kaya dali-daling akong lumapit. Mabuti na lamang at nasalo ko siya.“Evie, are you okey?” may pagaalalang tanong ko sa kanyaNapaiyak na lamang siya. Maraming nakakatakot na pangyayari sa buhay niya ang bigla niyang naalala.“Don’t worry, Evie, wala na siya,”paggarantiya ko sa kanya.“Can you stand?” tanong ko sa kanyaHindi siya sumagot, kaya nagpasya akong isakay na lamang ito sa aking kotse. Dinala ko siya sa isang 24-hour convenience at drug store. Bumaba ako sa kotse at bumili ng pampakalma. Naisip kong kapag nanatili pa kami sa lugar na iyon ay magpatuloy ang takot niya. Pagkatapos niyain ang pampakalma, tinanong ko ito kung saan ito nakatira. Hindi pa rin ito nagsalita, kaya kinuha ko na ang kanyang bag at nakita ko ang address nito. Taga San Benisa QC pala siyaNakatulog ito sa sobrang stress. Kinuha ko ang aking jacket na nasa likuran ko at ikinumot ko ito sa kanya.Evie’s POVHalos alas 10 na ng umaga
Chapter 3Evie’s POVBiyernes alas 7:00 ng gabi, sa wakas pumayag si Mr. A.B sa isang friendly meeting. Hindi ko alam ang buong detalye, pero bigla akong minessage ni Ms. A at nag-arrange agad ng meeting.Magkahalong damdamin ang nararamdaman ko noong araw na iyon. “This is it” ang sabi ko sa sarili Kumpayansiya ako sa aming proposal. Kaya, hindi ako dapat magkamali.“My dear Evie, sorry na hindi ako makakasama” mula sa tawag sa cellphone ni Lida“Ha? Di mo pa ba ininoman ng gamot iyan? Nagaalalang tanong ko kay Lida.“Uminom na nga ako, kaso may mga naglabasang mga butlig sa mukha ko pa. Mukhang bulutong ito girl, baka kapag pinilit kong pumunta lalong matakot si Mr. A.B“If reschedule kaya natin? Pakiusap ni Lida.“Napakailap nga ni Mr. A.B. at mahirap mag-sched, di ba sabi ni Aika, may pagka super anxious nun,” sagot ko.“Ay, Oo nga pala” sagot nito“What should we do now?” dagdag na tanong ni Lida.“There’s no other way, siguro ako na lang muna, sana lang di siya ma-awkward k
Chapter 2Evie’s POVDalawang linggo ang makalipas mula ang charity event.Rush hour, napakadaming tao sa station ng MRT. Nasa West Avenue ako patungo sa Shaw Blvd. Ang haba ng pila. Naubos na pala ang laman ng Beep Card ko. Wala na akong nagawa. Kailangan ko na talagang pumila at makipagsiksikan sa mga tao sa istasyon.“Naku, late na ako sa presentation ko.May nagtext, “Saan ka na? Yari tayo.”Hindi ko na muna sinagot iyon. Wala sa character ko ang mahuli sa appointment. Pero dahil sa di-inaasahang pangyayari, malalate na ako.Nag-ready na rin ako ng booking para sa Angkas, para kahit papaano mabawasan ang pagkalate ko. Medyo malayo-layo pa ang ibyahe ko.Pagkababa ko sa station, binaybay ko ang daan tungo sa Shangrila, may naghihintay na duon na Angkas Rider“Ms. Evie Gutierrez” tanong ng rider“Yes Kuya, sa DLB building po”Sumakay na ako, at habang nasa biyahe, iniisa-isa ko sa isip ang presentation na gagawin ko. Mabuti na lang at hindi pa mainit ang panahon. Masarap ang ha
Chapter 1Evie Gutierrez POVHinding-hindi ko malilimutan ang mga nangyari limang taon na ang nakakaraan.Bumuhos ang napakalakas na ulan at ayaw tumigil nito. Kasabay ng pagpatak ng mga luha ko. Walang nakakarinig sa paghiyaw ko ng pagmamakaawa. Walang may pakialam sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.Hatak hatak ako ni Marco papalabas ng bahay namin. “Sumakay ka na Evie, bilisan mo,” utos niya.“Sandali lang, Marco. Mag-usap muna tayo,” pakiusap ko.“Huwag ka nang lumingon pa. Wala na tayong oras. Kailangan na tayong makaalis dito,” sigaw niya.Pagkatapos, maisakay niya ako sa sasakyan. Pinaandar na niya ito nang napakabilis. Mababanaagan sa mukha niya ang pagkalito at pagkatakot.Narinig ko na lamang na may napakalakas na busina ng sasakyan na sumusunod sa amin. Sasakyan iyon ni Kuya Oswaldo, humahabol sa amin.“Marco, ang kuya humahabol. Huminto ka muna. Ano ba?” pakiusap ko sa kanya.Dahil sa pakiusap ko. Unti-unti niyang binagalan ang pagandar ng sasakyan. Huminto kami







