Tragedy

Chapter 1

Evie Gutierrez POV

Hinding-hindi ko malilimutan ang mga nangyari limang taon na ang nakakaraan.

Bumuhos ang napakalakas na ulan at ayaw tumigil nito. Kasabay ng pagpatak ng mga luha ko.  Walang nakakarinig sa paghiyaw ko ng pagmamakaawa. Walang may pakialam sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.

Hatak hatak ako ni Marco papalabas ng bahay namin.  

“Sumakay ka na Evie, bilisan mo,” utos niya.

“Sandali lang, Marco. Mag-usap muna tayo,” pakiusap ko.

“Huwag ka nang lumingon pa.  Wala na tayong oras. Kailangan na tayong makaalis dito,” sigaw niya.

Pagkatapos, maisakay niya ako sa sasakyan.  Pinaandar na niya ito nang napakabilis. Mababanaagan sa mukha niya ang pagkalito at pagkatakot.

Narinig ko na lamang na may napakalakas na busina ng sasakyan na sumusunod sa amin.  Sasakyan iyon ni Kuya Oswaldo, humahabol sa amin.

“Marco, ang kuya humahabol.  Huminto ka muna. Ano ba?” pakiusap ko sa kanya.

Dahil sa pakiusap ko. Unti-unti niyang binagalan ang pagandar ng sasakyan.  Huminto kami.

Kinakatok ni Kuya Oswaldo ang salamin ng sasakyan at pilit na pinalalabas kami.

“Lumabas ka diyan, Marco.”utos nito.

Hindi siya tumitigil sa paghampas sa sasakyan.  Binuksan ni Marco ang sasakyan. 

Hinawakan ni Kuya ang kuwelyo niya. At inilabas ito sa pinto.  Sinuntok niya ito at galit na galit siya.

“Saan mo dadalhin ang kapatid ko, Marco? Nahihibang ka na ba.  Hindi kayo puwedeng tumakas?” sabi niya.

“Pabayaan mo na kami, lalayo na kami dito.  Walang puwedeng magpahiwalay sa amin.  Mahal na mahal ko si Evie,” sagot niya.

“Pero hindi sa ganitong paraan; walang maidudulot na mabuti ang pagtakas ni Marco.  Kailangang harapin niyo ito,” paliwanag niya.

“Hindi mo naiintindihan, hayaan niyo na kami,”pakiusap nito.

Sa hindi inaasahang dahilan ay may mga dumating na mga grupo ng mga tao, mang-uumog.  Napakarami nila.  Halos di ko mabilang. Kinuha nila si Marco at pilit na dinadala sa kanilang sasakyan.  Umaawat si Kuya Oswald at nakikiusap sa kanila.  

“Huwag ka nang makialam dito, Oswaldo. Napakalaki ng atraso ng pamilya nito sa amin,” sabi ng isa sa mga taong naroroon.

Nakita kong may mga baril silang hawak at itinutok na kay Marco.  Pero nagpumiglas at nakatakas ito.  Narinig ko na lang na napakalakas ng tunog ng baril. 

Bang!  Isang putok lang, pero nakakabingi ito. Dali-dali ay  lumabas na ako ng sasakyan .  

“Marco!”  Pag-aalala kong nasabi.

Pagkakita ko sa madilim na kalsada, may nakahandusay na.  

Hindi is Marco. Kundi, ang  Kuya Oswaldo.

Nabaril nila ang Kuya.  Humihingi ako ng saklolo sa bawat isa na naroon, pero walang ni isa ang nagbigay ng tulong. 

Makalipas ang ilang 5 taon.

Habang ang lahat ay nagkakasiyahan sa isang event na may magandang musika at mga pagkain, ang alak na may mataas na kalidad na inihahain lamang sa mga matataas na katayuan sa buhay. 

At ang mga naroroon ay nag-uusap tungkol sa kanilang mga negosyo, politika, karangyaan at katanyagan. 

Pero napansin kong napatigil ang lahat nang pumasok ako.  Nakasuot ako ng pulang gown na mahaba. Kapansin-pansin, may hati sa tagiliran ng bahagi ng aking  hita.  Pinili kong nakalaylay ang mahaba at itim kong buhok.

Narinig kong sinasabi nila.  “Sino ang napakagandang babaeng ito?” Ang iba sa mga babae na naroroon ay may pagkainis na naiinggit sa akin at para sa mga kalalakihan naman ay isa akong  magandang tanawin.

Dahan-dahan akong  naglakad patungo sa isang direksiyon at nakatitig sa isang lalaking matangkad at matipuno, masasabing may magandang katayuan sa lipunan at kilalang mayaman at maimpluwensiyang pamilya, si Carlo Madrigal.

Nakangiti rin ito sa akin na may pananabik habang ako ay papalapit sa kanya.  Pero biglang may narinig akong tinig ng isang babae na tumatawag sa akin. 

“Evie, dito….”

Napatingin  ako sa direksiyong iyon, isang babae na nakasuot na berdeng gown at mukhang matalino.  Dali-dali akong umalis sa harap ni Carlo at lumapit sa babaeng tumawag sa akin.

“Bakit ka lumalapit kay Mr. Madrigal?” ang sabi ni Lida.

“Ang sabi mo kasi, pagdating ko, hanapin ko yung matangkad na lalaki na nakasuot na royal blue na suit,” sagot ni Evie.

"Mafrigal?" tanong ko.

“Sorry, Evie, nagkamali ako; itim na suit pala ang suot ni Mr. Bernaldez. Iyan kasi ang sinabi ni Ms. A, kakamessage niya lang biglang nagbago ang isip ng boss niya at ngayon lang nag-update, kaso hanggang ngayon hindi pa dumarating,”paliwanag nito. 

Biglang may mensaheng dumating kay Lida. Binasa niya ito.

“Sorry, he’s not coming…” viber message ni Ms. Aika, executive secretary ni Mr. Bernaldez.

“Nakakaloka naman ito, sayang yung damit ko,” sambit ni Lida na may pagkainis.

Evie, di na raw pupunta si Mr. Bernaldez.

“Anong gagawin natin ngayon?” tanong ko.

“I suggest we make connections, dating gawi,” sagot ni Lida

“Alright, let's do this,” sagot ko naman

“Fighting!”

“Yes. Fighting” pareho naming sinabi sa isa't isa.

Sa di malayong table mula sa akin, may matalas na madilim na tingin mula kay Carlo, nakatanggap siya na pang-iinis mula sa mga kaibigan

“Pare, napahiya ka dun ah, pero hindi naman halata” pang-iinis ni Mike sa kanya.

Ang lakas ng tawanan nila, palibhasay mayayaman, sila ay may mga awtoridad sa bulwagan at walang sinuman ang maaaring sumita sa kanila.

“No one can dare to do that to me,” inis na sagot niya.

“O siya, let's just drink to that, tanggapin mo na lang pare not all the time ikaw ang pogi” sagot ni Mike

Malakas na tawanan na naman mula sa mga kaibigan.

Mula sa malayo, pinagmamasdan niya ako, nag-iisip kung paano makakaganti. Nakita niyang magiliw na nakikipag-usap ako kay Mrs. Sanders , isang mayamang CEO na nagmamay-ari ng kilalang pharmaceutical company sa bansa. Napansin niyang maraming kalalakihan na nagbabasakaling lumapit sa akin at nag-aalok na na maisayaw ako sa hall. 

Biglang tumindig si Carlo mula sa mga babaeng nagnanais na mapalapit din sa kanya.

“Excuse me, girls,” ang walang pakialam na sinabi ni Carlo.

Lumapit siya kay Mrs. Sanders.  “Hi Tita Lois” bati ni Carlo.

“Hey Carlo, how are you, darling?” bati na may lambing ni, Mrs. Sanders

“I am good, Tita,” sagot niya rito, pero nakatingin sa akin.

“Have you met Evie?” Habang itinuturo ako.

“Well, iwan ko muna siya sa iyo.  I just saw Mareng Kit may paguusapan lang kami,” sabi ni Mrs. 

Sanders

“Sure, my pleasure, Tita,”sagot ni Carlo

May naramdaman akong  pagkaasiwa habang ibinibilin niya ako kay  Mrs. Sanders. Napipilitang akong ngumiti at walang nagawa kundi manatili sa kinauupuan ko.

“So, Evie, may I have this dance?” Pagaalok niya

Hindi ako umimik at hindi man lang tinitingnan si Carlo Madrigal.  Mukhang napakaantipatiko nito.

“Am I really not that appealing to you?” may pagkainis na sabi nito sa akin.

Hindi pa man din ako nakakasagot, kinuha na nito ang aking kamay, kasabay ng pagtayo nito sa akin sa kinauupuan ko.  

Nais ko pa man ding pumiglas, pero sa lakas ng lalaking nasa aking harapan ay wala na akong  nagawa. 

Habang naglalakad kami patungo sa dance floor, parang nahawi ang mga tao sa aming dinaraanan. Ang mga kalalakihang nanghihinayang at mukhang naging talunan sa lalaking nakakuha sa akin bilang isang  malaking gantimpala.  Dahil maisasayaw ako nito. Nagtaasan din ang mga kilay sa akin ng mga kababaihang gumugol ng maraming oras sa pagpapaganda at nagsuot ng kanilang branded gowns at de-kalidad na mga alahas na nagkakahalaga ng milyon-milyon.  Pero may nanalo na…

Ang romantikong musika ay nagpatahimik sa lahat, kami ay nagmistulang nasa spotlight ng gabing iyon.  

Mahigpit na hawak sa baywang at idinikit ni Carlo ang kanyang katawan sa akin. Inilagay ni Carlo ang kamay ko sa palibot kanyang leeg.  

Napatitig ako sa kanya, sa panlabas ay parang nanlalaban ako pero sa aking  kaloob-loobang bahagi ay napapahanga sa kagandahang nasa harap ko. Sino ba namang babae ang makakatanggi sa lalaking ito?  Pero gaya ng dati, napagdesisyunan kong pigilan ang aking damdamin at mag-focus sa isang bagay.

Sa isip ko, “Hindi ito ang ipinunta ko dito.”

Hindi ko na tinapos ang saliw ng musika at inilayo ko  ang katawan  ko sa kaniya.

“I am sorry, I have to go,” mahinang salita ko sa kanya.

Naiwang mag-isa si Carlo sa dance floor, na parang binuhusan ng napakalamig na tubig dahil sa pagkapahiya.  Pero ang di niya malilimutan ay noong nagkalapit ang aming mga dibdib at narinig niya ang malakas na tibok nito.