Chapter 7

BIGLANG napabalikwas si Meg. Hingal na hingal siya, ang lakas ng kabog ng kanyang díbdib, basa ng malamig na pawis ang kanyang noo.

Napahawak siya sa kanyang díbdib nang mapagtanto niyang nanaginip siya.

Mabilis niyang dinampot ang kanyang cell phone. Mag alas singko na ng umaga.

Tumayo siya at naglakad papunta sa maliit na lababo sa loob ng kanilang silid. Naghilamos siya, nagmumog at nag-toothbrush.

Bilang isang Psychology graduate, alam niyang projection lang ng defense mechanism niya ang panaginip dahil sa halos dalawang linggo na silang hindi nagkikita ni Jazz. She likely knows the clinical terms for what she is experiencing, but as a woman deeply in love, she simply cannot help it. To her, Jazz isn't just a part of her life; he has become her entire universe, the absolute axis upon which her world revolves.

Sabi nila, kapag Psychology graduate ka, mas madali mong maiintindihan ang sarili mong emosyon. Dapat alam niya ang kanyang limitasyon. Dapat alam niya kung kailan nagiging unhealthy ang attachment. Pero kapag kay Jazz na ang usapan, itinatapon niya ang lahat ng libro at teoryang natutunan niya sa kolehiyo.

Nabalik siya sa realidad nang pumasok si Quish sa silid nila—kasama niya ito sa boarding house. Bagong ligo ito.

"Himalang di ka unang nagising kaysa sa akin. Huhulaan ko. Si Jazz na naman?" tanong ni Quish habang tinutuyo ng towel ang buhok. “Grabe kang magpuyat sa kanya.”

Napangiti si Meg at bumalik sa kama. Binuksan ang wifi sa kanyang cell phone, inilapag niya iyon para ayusin ang kanyang higaan.

“Mahal mo si Jazz, alam ko. Pero huwag mo namang kalimutan ang sarili mo. Masyadong umiikot ang buhay mo sa lalaking 'yon. Paano kung... paano kung magkaiba kayo ng landas sa huli?"

Napatigil si Meg sa pag-ayos sa kanyang unan. Ang isiping mawawala si Jazz kanyang buhay.... ayaw niyang mag-isip nang ganoon.

"Hindi naman siguro mangyayari 'yon," aniya at pinagpatong ang dalawang unan.

Second boyfriend na niya si Jazz pero ito ang unang lalaki na pinag-alayan niya ng lahat. At saka nangako ito sa kanya na pakakasalan siya nito.

"Iba si Jazz, Quish," dugtong ni Meg, pilit na pinatatag ang boses kahit may kaunting kaba sa dibdib. "Alam ko ang pinasok ko noong sinagot ko siya. Kung kailangan kong maghintay sa bawat deployment niya, gagawin ko. Saka may tiwala ako sa kanya."

Oo nga at minsan ay inaaway niya ito dahil wala itong panahon sa kanya, pero sa loob ng dalawang taon nilang magkarelasyon, hindi sila nagkaroon ng problema sa babae.

Napabuntong-hininga na lang si Quish bago isinampay ang towel sa kama nito. "Paano kung isang araw, hindi lang distansya ang kalaban ninyo? Paano kung utos na ng tadhana ang magpalayo sa inyo? Like for example may ibang babae siyang magustuhan. Alam mo naman ang mga sundalo, every port report sa ibang babae."

"Hindi ganoong klaseng lalaki si Jazz," mabilis na sagot ni Meg, medyo tumaas ang tono ng boses.

It was a classic military response—a skill she had mastered long before she started living incognito. Dahil sa bahay nila, sa uri ng pagpapalaki sa kanya ng mga magulang niya, bihira ang sigaw at pagtaas ng boses. Kaya hirap na hirap siya sa training noong pumasok siya sa Philippine Army. Umabot pa sa puntong umiyak siya dahil sinigawan siya ng drill instructor.

“Sana nga,” sabi ni Quish.

She knew Quish meant well, pero wala naman itong alam. Quish didn't know that she didn't just understand the stereotype; she knew the actual reality of it.

Meg knew the bone-deep exhaustion of being deployed, the constant brush with death, and how some soldiers looked for comfort in the wrong places just to feel alive. She had seen it firsthand in the army. Iyong mga kasamahan niya, junior man o senior, guwapo man o hindi, nagbabayad ng babae, nakikipagrelasyon sa iba kahit may girlfriend o pamilya na.

Pero may nakita naman siyang mga faithful. Iyong mga lalaking bihira kung lumabas sa kampo, hindi nagpapapasok ng babae sa quarters maliban sa asawa o kaya girlfriend.

"Pero tao lang din si Jazz. Malayo sa pamilya, pagod sa gyera, at laging nakaharap sa kamatayan. Madaling maghanap ng aliw ang taong stressed,” pagdaldal pa rin ni Quish.

Napahigpit ang hawak ni Meg sa punda ng unan. Ang mga salita ni Quish ay parang malamig na tubig na gumising sa katotohanang pilit niyang itinutulak sa sulok ng kanyang isipan.

"Hindi lahat ng sundalo ay ganoon.” Tinupi niya ang kanyang kumot. “Jazz was not the type to play around.”

Sinuklay ni Quish ang buhok nito. "I hope you're right, Meg. Sinasabi ko lang 'to kasi ayaw kong umiyak ka sa akin kapag nalaman mong habang nag-aantay ka rito, busy pala siya sa pagsisilbi sa bayan—o sa iba."

Meg managed a small, fake smile. "I'll be fine."

Umupo din siya at nanalamin. She swallowed the lump in her throat. Wala kasi siyang natanggap na message mula kay Jazz. Dati naman ay alas kuwatro pa lang may good morning na siya mula rito.

Napabuntong-hininga siya. She was risking everything by posing as a civilian in that dangerous place. If he broke her heart, she wouldn't just lose a boyfriend—she would lose the one anchor keeping her sane while hiding in the shadows.