All Chapters of RETURN TO ME: Chapter 1 - Chapter 9

(WÀRNING! Contains erótic scenes....) REAL LOVE arrived on it's own schedule, unlike marriages, it is planned, calculated, shaped by timing, circumstances, goals, responsibilities, fears, and future. “Magpapakasal na po kami ni Jazz." Napaupo nang tuwid si Private First Class Juskie Baylon o Jazz sa sofa dahil sa sinabi ng nobya niyang si Fermegnia o Meg. Naroon sila sa bahay ng mga magulang nito sa Pasay. Katatapos lang ng kanyang pre-employment orientation sa Fort Bonifacio. Ang mother unit niya talaga ay nasa Zamboanga pero nilipat sila sa Cotabato noong nakaraang taon. Pagkatapos ay bigla siyang ipinull out at dinala sa Fort Bonifacio. Ngayon ay ililipat siya sa Jolo kaya hiniling niya kay Meg magbakasyon muna para magkita Sila. Sa Zamboanga Kasi ito nagtatrabaho. "Payag ba kayo, Ma, Pa?" tanong pa ni Meg sa mga magulang nito. Kumapit pa ito sa braso niya at nginitian siya. Hindi kaagad nakapagsalita si Jazz. Ano ba ang pinagsasabi nito? Kailan niya ito niyayang

GINISING si Jazz ng mga kasamahan noong kakain na sila. “Higupin mo na ang sabaw habang mainit-init pa,” biro sa kanya ni Leon. Pinuno ni Jazz ng ulam ang baso niyang dala. Medyo gumaan din naman ang pakiramdam niya pagkatapos nilang kumain. Alas dos ng madaling araw pa ang duty niya para makipagsalitan ng bantay sa mga kasama pero hindi na siya pinayagan ni LT Calumpang na magbantay. Sumang-ayon naman ang iba nilang kasama. Sumapit ang alas kuwatro ng umaga ay gising na silang lahat. Nakapagpakulo na ng tubig at nakapaghanda na ng almusal. Pagkatapos niyon ay iniwan nila ang puwesto na iyon para maglakad ulit. Maingat, mabagal lang. Naunang naglakad si Sgt. Lambing na tracker nila sa team at nakasunod naman sa likuran nito si LT Calumpang. Isang linggo na sila sa kagubatan at pabalik-balik lang ang lagnat ni Jazz. Hindi pa nakisama ang panahon nang gabing iyon. Ang lakas ng ulan at hangin. Halos liparin na ang mga tent nila. Humupa lang ang hangin noong mag alas s

“EWAN ko ano’ng pangalan no’n. Kilala n’yo ba?” tanong ni LT Calumpang. “Dinalaw no’n si Jazz sa ospital, Sir,” tugon ni Tikboy. “Dinalaw? Girlfriend mo ‘yon? Akala ko may girlfriend ka sa Maynila?” tila gulat na tanong ng tinyente. “Aba, hindi maganda `yang ginagawa mo,” dagdag pa nito bago kumagat ng manok. “Hindi naman, Sir. Bumisita lang sa ospital. Lahat ng pasyente dinalaw niya,” depensa ni Jazz. "Bumisita pero timagal sa kama niya,” balewalang sabi ni Tikboy. Natawa nang malakas si Leon na may nakabukol pang pagkain sa pisngi. “Aba, iba rin ang diskarte ng kasamahan natin habang naka-confine. Habang kami nakikipagpalitan ng putok sa bundok, siya nakikipagpalitan ng matatamis na ngiti.” “Huwag n’yo nga akong intrigahin,” inis pero natatawang banta ni Jazz, sabay baling kay Tikboy. “Ikaw ang may gustong dumiskarte do'n kaya wag mo akong idamay.” ”Tiningnan siya ni LT Calumpang nang may mapanuring ngiti bago uminom ng softdrinks. “O siya, totoo man o hindi, basta sigura

BIGLANG napabalikwas si Meg. Hingal na hingal siya, ang lakas ng kabog ng kanyang díbdib, basa ng malamig na pawis ang kanyang noo. Napahawak siya sa kanyang díbdib nang mapagtanto niyang nanaginip siya. Mabilis niyang dinampot ang kanyang cell phone. Mag alas singko na ng umaga. Tumayo siya at naglakad papunta sa maliit na lababo sa loob ng kanilang silid. Naghilamos siya, nagmumog at nag-toothbrush. Bilang isang Psychology graduate, alam niyang projection lang ng defense mechanism niya ang panaginip dahil sa halos dalawang linggo na silang hindi nagkikita ni Jazz. She likely knows the clinical terms for what she is experiencing, but as a woman deeply in love, she simply cannot help it. To her, Jazz isn't just a part of her life; he has become her entire universe, the absolute axis upon which her world revolves. Sabi nila, kapag Psychology graduate ka, mas madali mong maiintindihan ang sarili mong emosyon. Dapat alam niya ang kanyang limitasyon. Dapat alam niya kung kailan na

“BAKIT may mga pintura dito, Sir?” tanong ni Jazz kay LT Calumpang.Nasa detachment sila at wala silang lakad. May iilan silang kasamahan na pinayagang magbakasyon. Kasama nga si Leon sa iilan sa mga iyon. Hindi na rin naman humirit si Jazz ng bakasyon dahil kababalik lang naman niya. Wala pa ngang isang buwan siya sa base. Na-ospital din siya.“Gagamitin ‘yan sa paggawa ng signage natin,” tugon ni LT Calumpang. “Magaling kang mag-drawing, `di ba?”“Yes, Sir!” pagmamalaki ni Jazz. Sabi nga ng mga guro niya dati, dapat may engineering ang kinuha niyang kurso o kaya architecture. Magaling kasi siyang gumuhit at magpinta. Pero hindi sapat ang kinikita ng mga magulang niya para pag-aralin siya sa ganoong kurso.Nang mag-training siya sa Cavite bilang marines, sa kanya rin ipinapagawa ang mga gawaing may kinalaman sa mga letra at pintura. Sa batch nila, siya lang ang may talent na ganoon.“Sige na. Umpisahan mo na para mabilis na matapos,” sabi ni LT Calumpang.Naroon na nga ang mga mate