LOGIN“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
ไลออนนั่งอยู่ข้างเตียงของลิเดีย สายตาที่เคยดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าและความหวังที่ยังคงริบหรี่ เขากุมมือเล็ก ๆ ของเธอแน่นอย่างอ่อนโยน นึกย้อนไปถึงสิ่งที่เธอทำให้เขามาตลอด รสชาติกาแฟที่หอมละมุนและอ่อนนุ่ม ฝีมือการทำอาหารที่คอยเติมเต็มชีวิตเขา และรอยยิ้มอ่อนโยน ความใส่ใจของเธอที่ไม่มีใครเคยทำ
“…” คำตอบของไลออน ทำเอาลิเดียรู้สึกชาวาบไปทั้งใบหน้าและลำตัว “ฮ่า ๆ ๆ มึงคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีค่ากับกูมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” คำพูดของไลออนทำให้ทุกคนในที่นั้นชะงัก เสียงหัวเราะของเขาดูไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด “ถ้าคิดว่าการจับยัยนี้มาเป็นตัวประกันจะทำให้กูยอมแพ้ละก็...” ไลออนพูดต่อพร้อมกับลดปืนลงแ
“ท่านอดิศร ส.ส. จากพลังประชารักไทยใช่ไหมครับ?” ไลออนหันไปทักทายและสบตาของอดิศรอย่างไร้ท่าทีเกร็งใด ๆ “ใช่แล้ว” อดิศรยิ้ม “งานเปิดตัวของคุณดูยิ่งใหญ่สมกับความเป็นเลโอนาร์ดจริง ๆ เลยนะครับ” การเดินเข้ามาหาไลออนในครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการทักทายธรรมดา หากแต่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง “ยินดีที่ได้เจอกันอีก
“ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของเงินที่ฟอกสะอาด...มันคงไม่มากไปใช่ไหม?” อดิศรเอ่ยขอหักคอไลออนแบบหน้าด้าน ๆ ไลออนหัวเราะในลำคอ “แล้วทำไมผมต้องจ่ายให้ท่านด้วยล่ะ...ในเมื่อธุรกิจของผมทุกอย่างถูกกฎหมาย” “สนามแข่งนี้เป็นที่ดินของเมียผม ที่ไม่ได้ต้องซื้อ ผมแค่คิดจะพัฒนามันให้เป็นที่เลื่องลือเพื่อลูกเพื่อหลาน คนเร







