Chapter 3 - A Home No Longer Mine

NANGHIHINANG bumalik sa sasakyan si Clara, wala sa sarili siyang naupo sa backseat habang ang driver ay nagtataka naman, makailang ulit siyang tinawag at tinatanong.

Sa huli ay sumuko ito, napakamot sa ulo at naghintay sa kinauupuan.

Nakayuko lang si Clara, tahimik na lumuluha. Mayamaya pa, nang kaya na niyang magsalita ay inutusan niya ang driver na ihatid siya pabalik sa bahay.

Walang salitang sumunod naman ito, pansin na ang pag-iyak ng babaeng amo pero piniling huwag ng magsalita sa pag-aakalang apektado lang sa pagkamatay ni Noah.

Malapit na sila sa bahay ng tumunog ang cellphone niya, tumatawag si Ethan. Nagdalawang-isip siyang sagutin pero sa huli ay hindi rin siya nakatiis. Gusto niyang malaman kung anong sasabihin nito.

"Hello."

"Hello, nahatid mo na si Mina?" tanong ni Ethan.

Tumabang ang pakiramdam ni Clara sa narinig, mahigpit niyang hinawakan ang cellphone at mapait ang tanong, "Tumawag ka lang ba para malaman kung safe siyang nakauwi?"

Nagtaka naman si Ethan sa kabilang linya kung bakit ganoon ang tono ng boses nito ngunit hindi niya pinagtuonan ng pansin. "Oo, ayos lang ba siya?"

Mariing kinagat ni Clara ang ibabang labi. Muling pumatak ang luha sa mga mata. "Why don't you call her instead, kaysa ako ang tinatanong mo?!"

Sa pagkakataong iyon ay nagtanong na si Ethan, "Anong problema mo't nagagalit ka?"

"Wala," matabang na sagot ni Clara saka ito binabaan ng tawag. Pagkatapos ay in-off ang cellphone para hindi na siya muli pang matawagan.

Ilang sandali pa ay bumagal ang takbo ng sasakyan, pagtingin sa labas ay nasa tapat na sila ng papabukas na gate. Napaisip siya saglit at pagkatapos ay nagtawag ng cab sa application.

"Kuya, pakilabas ng luggage sa trunk," utos niya matapos iparada ang sasakyan. "Pakilagay malapit sa gate."

"Ma'am?" nagtatakang tanong ng driver.

Hindi sumagot si Clara, kung sasabihin niya kung saan siya patungo ay baka magsumbong lang ito kay Ethan.

Nais niya munang lumayo habang masama pa ang loob niya, kahit isang araw lang na pahinga. Gusto lang niyang kalimutan kahit sandali ang natuklasan.

Makalipas ang ilang minuto ay dumating ang taxi at agad siyang sumakay. May humabol na katulong at nagtanong, "Ma'am, sa'n po kayo papunta?"

Bumuntong-hininga si Clara, ayaw siyang tigilan sa kakatanong. "Uuwi lang ako," pagdadahilan niya pa.

Pagkatapos ay lumarga na ang taxi, habang nasa daan ay nagtanong ang driver kung saan sila patutungo. Sinabi niya ang location ng resort.

Oo, doon muna siya pansamantala hangga't kaya na niyang harapin ang asawa.

Pagdating doon ay iritado na siya dahil na rin sa init ng panahon. Napagbuntunan niya pa ng inis ang bellboy na siyang nag-akyat ng luggages.

Ngunit ng nasa loob na siya ng suite ay bigla siyang natauhan. "Sorry," paghingi niya ng tawad bago ito lumabas. May pumatak na luha sa kanyang pisngi, hindi niya namalayang umiiyak na pala siya ng sandaling iyon.

Tumalikod siya sabay punas sa pisngi. Idinaan niya sa tawa pero sino bang niloloko niya?

Nasasaktan siya.

Ang inakala niyang masaya nilang pagsasama ni Ethan, ay isa palang malaking kasinungalingan.

Hindi siya ang mahal at ang mas malala pa, ay pinakasalan lang siya dahil… iba ang pinili ni Mina?

Napahikbi na siya ng muling sumagi sa isip niya ang scenario na iyon sa ospital.

Sobrang sakit.

"Ayos lang kayo, Ma'am?" tanong ng bellboy.

Dali-daling pinunasan ni Clara ang basang pisngi saka humarap ng hindi ito tinitingnan. "O-Oo, I'm fine." Sabay kuha sa bag ng malimutan na hindi pa pala niya ito nabibigyan ng tip.

Kumuha siya ng paper bill sa wallet at inabot ito sa lalake. Ngunit sa halip na kunin ay tissue ang bumungad sa kanya. Nagtaka siya at nag-angat ng tingin sa mukha nito.

Saka lang niya napansin ang mukha nito. Kung hindi lang dahil sa suot nitong uniform ay aakalain niyang ibang tao ito ay hindi lang isang bellboy.

"Kunin mo na 'to, Ma'am."

Suminghot si Clara at pagkatapos ay tinanggap ang bigay nito. "Salamat."

Tumango ito at pagkatapos ay tuluyan ng lumabas ng silid ng hindi kinukuha ang tip. Hinayaan na lamang niya at pagkatapos ay naupo sa kama.

Saglit siyang tumulala sa saradong pinto. Muli siyang umiyak, walang tigil hanggang sa mapagod at makatalugan ang lungkot.

Nang magising ay gabi na. Pagtingin sa orasan na nasa side-table ay pasado alas-nuebe na ng gabi. Kumakalam na ang sikmura niya pero masiyado siyang pagod para bumangon at bumaba para kumain.

Kaya nagpa-room service na siya, pero wala pang limang minuto ay dumating na ang pagkain niya. Nakakabiglang ang bilis ng serbisyo nila at ang naghatid pa ay ang bellboy kanina.

"Salamat," muli siyang nagbigay ng tip pero gaya ng ginawa nito kanina ay hindi nito tinanggap at tahimik lang na umalis.

Nang siya na lamang uli ang mag-isa ay in-on niya ang cellphone at sunod-sunod ang text na pumapasok, halos lahat ay mula kay Ethan pero hindi niya pinansin.

Binasa lang niya ang message mula sa kanyang pamilya, nagtatanong kung nasaan siya at nagreply naman siyang babalik din bukas, kinaumagahan.

Pero bigla siyang nagkasakit at nahirapang bumangon sa kama. Kinailangan niya pang magpatulong sa staff ng resort.

Pag-uwi sa bahay ay naroon si Ethan, naghihintay. "Sa'n ka galing?"

Nilagpasan niya lang ito at dumiretso sa kama. "Mamaya na tayo mag-usap, gusto kong magpahinga."

Tumiim-bagang si Ethan sa galit. Kahapon pa siya hanap nang hanap sa asawa, kung kani-kanino na tumatawag. Kamamatay lang ng kapatid niya pero kung umasta ito, parang wala lang nangyari.

Patungo na sa kwarto si Clara ng walang ano-ano ay hinawakan siya nito sabay hila. Dahilan kaya saglit siyang nahilo at muntik nang sumubsob sa katawan nito.

Nagtaka naman si Ethan ng marinig niya ang pagdaing nito at ng tingnan ang mukha ni Clara ay saka lang niya napagmasdan nang maigi ang mukha nitong namumutla. "Anong nangyayari sa'yo?" Dumako ang tingin niya sa sariling kamay na nakahawak sa braso nito, napagtantong mainit ito kaya sinalat niya ang noo at leeg ng asawa. "May sakit ka?"

Hindi na nakapagsalita si Clara ng tuluyang dumilim ang kanyang paningin. Nang magmulat ng mata ay nasa ospital na siya. May nakakabit na IV fluid sa kamay niya at nasa malapit ang isa nilang katulong sa bahay, tahimik na nakaupo habang abala sa cellphone.

Nag-angat ito ng tingin at lumapit agad sa puwesto niya. "Mabuti naman at nagising na kayo, Ma'am. Kumusta ng pakiramdam niyo? Sandali at tatawagin ko lang ang doctor."

Nanghihinang bumuntong-hininga si Clara. "Ilang oras na 'kong walang malay?"

"Mag-iisang araw na po, Ma'am," sagot ng katulong.

"Si Ethan? Binantayan niya ba 'ko?"

Hindi ito nagsalita hanggang sa dumating na lang ang doctor at nurse ay wala siyang nakuhang sagot.

Dalawang araw siyang nag-stay sa ospital at ni minsan ay hindi siya pinuntahan ng asawa. Naiintindihan naman niya dahil sa nangyari pero kahit tawag o text man lang ay wala. Hindi niya kinumusta hanggang sa tuluyan siyang ma-discharged, ni 'Ha', ni 'Ho' ay wala.

Disappointed siya pero mas lalala pa pala ang sitwasyon pag-uwi niya. Pagpasok sa bahay ay nagulat siya ng makita si Nathan sa sala na naglalaro.

Mas ikinabigla niya pa ng mula sa kusina ay lumapit si Mina na naka-apron.

"A-Anong ginagawa niyo rito?"

Ngumiti ito at nagtanong, "Hindi ba nasabi sa'yo ni Ethan?"

"Wala siyang sinasabi kaya ano 'yun?"

Mula sa ikalawang palapag ng bahay ay nagsalita si Ethan, "Dito na sila titira simula ngayon."