Chapter 4 - Not Welcome

DAHAN-DAHAN ang ginawang paglingon ni Clara, matapos niya iyong marinig. Sa isang iglap, tila ibang tao ang nakikita niya at hindi ang asawa. "D-Dito na sila titira? Nang hindi mo sinasabi sa'kin?" may pait ang pagkakasabi niya.

Kaya biglang nahiya si Mina, agad nadamang magkakaproblema pa ang mag-asawa kaya dali-dali niyang nilapitan ang anak. "Sa kusina muna tayo, Nathan."

"Why?!" reklamo ng bata.

Hinawakan na ni Mina ang braso ng anak at hinila ito. "Mamaya na yan."

Nang ang mag-asawa na lang ang naiwan sa lugar ay wala naman nagsalita sa mga ito. Bumuntong-hininga si Ethan saka bumaba ng hagdan upang lapitan ang asawa.

Isang matalim na tingin ang pinukol ni Clara. "Nawala lang ako ng ilang araw, may iba ka ng binahay?"

Matalim ang salitang binitawan kaya nabigla si Ethan at nainis. "Anong sinasabi?! Ayusin mo nga ang tono mo, si Mina ang pinag-uusapan dito."

"Exactly! Siya nga."

Napapailing si Ethan, naguguluhan sa inaakto ng asawa. "Ano bang problema?"

Umiwas ng tingin si Clara, hindi na niya nais pang magsalita at baka may masabi lang siyang pagsisisihan niya mamaya. Nilagpasan niya ito at naglakad patungo sa hagdan ng mabilis siyang pinigilan sa braso. "Ano ba—" Nabigla siya ng hilahin paakyat hanggang sa makarating sila sa kwarto. "Let go!" hiyaw niya.

Bigla naman siyang hinila papasok sabay bitaw kaya muntik na siyang sumubsob na ikinabigla niya. Unang beses na ginawa sa kanya iyon ni Ethan. Nang makabawi at mahanap ang balanse ay tiningnan niya ito ng masama. "I hate you," madiin niyang sabi.

Kunot na kunot ang noo ni Ethan, hindi niya maunawaan kung bakit ganoon na lang ang galit ng asawa. Wala siyang ginawang mali, siya pa nga dapat ang magalit sa sitwasyon na iyon.

Ang dami na niyang dapat isipin dahil sa biglaang pagkawala ng kapatid at dumagdag pa ang asawa. "Ano bang kinakagalit mo? Kung hindi ka magsasalita, wala ring mangyayari."

Huminga nang malalim si Clara, nagbabadya ang luha sa mga mata. "Naospital ako pero ni minsan, hindi ka man lang dumalaw o kinamusta ako. Tapos pag-uwi ko, malalaman kong may patitirahin ko rito?"

Napahilot sa noo si Ethan at nagpaliwanag, "Sa sobrang galit ni Mommy, pinaalis niya si Mina at wala siyang ibang mapupuntahan."

"Wala ba siyang ibang pamilya at ikaw pa mismo ang kukupkop?"

"Mag-isa na lang siya sa buhay. Ngayon wala na si Kuya, wala ng ibang tutulong sa kanya kundi ako."

Nanginig ang labi ni Clara kaya kinagat niya ito sabay talikod upang punasan ang luha sa gilid ng mga mata. Matapos ay muli siyang humarap at tiningnan ito direkta sa mga mata. "Talaga bang gusto mo lang siyang tulungan o may ibang dahilan?"

"Ano ba 'yang sinasabi mo? Ba't pinaparatangan mo 'ko ng kung ano-ano? Hindi ka ba naaawa sa sitwasyon ni Mina?"

"Hindi mo siya responsibilidad, Ethan! Oh, baka naman tama ang sinabi ni ate Ysabelle na mahal mo pa rin siya?" Hindi na niya tinago ang katotohanang may alam niya.

Sooner or later ay makakaramdam din ito na may nangyayaring hindi tama sa relasyon nilang mag-asawa.

Bumakas ang pagkabigla sa mga mata ni Ethan, ang kaninang matapang na tingin ay biglang nabuwag at napalitan ng kaba. Gayon pa man ay hindi niya pinahalata ang lahat at nagkunwaring normal pa rin ang lahat.

Kahit na kung saan-saan na siya dinadala ng isip. "H-Hindi ko alam ang sinasabi mo."

Umirap si Clara at muli itong tinalikuran. "Narinig ko lahat, kaya 'wag na ng mag-deny… Basta, ayokong nandito sila. Hindi sila titira rito sa bahay natin—pabalikin mo sa bahay nila o 'di kaya ay dalhin mo sa ibang lugar."

"I never thought na ganito ka pala ka-selfish."

Matalim na tingin ang pinukol ni Clara. "Ako pa talaga ang may kasalanan ngayon? Karapatan ko naman bilang asawa mo kung sino ang gusto kong patuluyin dito at ayoko—"

Katok sa pinto ang nagpatigil sa kanila. Dahil malapit si Ethan ay siya na ang nagbukas ng pinto. Bumungad sa kanya si Mina na may matamis na ngiti sa labi. "Ready na ang pagkain, bumaba na kayong dalawa." Tumagos ang tingin niya patungo kay Clara. "Ayos ka lang ba?"

Wala siyang nakuhang sagot at may hinala siyang nagtatalo ang dalawa dahil sa kanilang dalawa ng anak niya. Kaya kahit gusto niya itong kausapin ay tumalikod na siya at naglakad patungo sa dining area.

"Kakain ka?" tanong ni Ethan bago sumunod kay Mina. Nang hindi ito sumagot ay lumabas na siya ng silid, iniwan ang asawa sa kwarto.

Masama ang loob ni Clara at masakit sa dibdib ang nangyayari. Ilang minuto ang lumipas ay may kumatok muli sa pinto. "Pasok!"

Pagkatapos ay unti-unting bumukas ang pinto at pumasok si Mina na may dalang tray ng pagkain. "Nagdala na 'ko't baka nagugutom—"

"Busog pa 'ko," putol ni Clara.

Nagpatuloy si Mina sa kabila ng malamig na pakikitungo nito at nilapag sa dulo ng kama ang tray. "Iwan ko na lang dito, in-case na magutom ka." Muli, hindi siya pinansin kaya hindi na niya naiwasang magtanong, "May nagawa ba 'kong mali?"

No response pa rin si Clara, inaabala ang sarili sa cellphone kahit na paulit-ulit na lang niyang binabasa ang isang post. Gusto lang talaga niyang umalis na si Mina at ayaw niyang kumprontahin.

Ngunit makulit ito at panay ang pagsasalita, "Kung tungkol sa pagtira namin dito ni Nathan? Don't worry at kapag nakahanap na 'ko ng trabaho at matitirhan ay aalis din naman kami ni Nathan."

Humigpit ang hawak ni Clara sa cellphone at hindi na nga nakontrol ang sariling emosyon. Kung patuloy siyang tatahimik hanggang sa huli ay walang mangyayari.

Nakataya ang pagsasama nila ni Ethan sa gagawin. Kahit hindi siya mahal, hindi naman siya basta-basta lang magpapaubaya, hangga't kayang ipaglaban ay gagawin niya.

"Eh, sa buhay ni Ethan? Maipapangako mo bang hindi mo kami guguluhin?"

Naguluhan si Mina sa sinasabi nito. "A-Anong ibig mong sabihin? Ba't ko naman 'yun gagawin?"

Naging tahimik muna sila ng ilang sandali hanggang sa magsalita si Clara, "Tinanong kita kung sino 'yung first love ni Ethan," panimula niya. "Ba't 'di mo sinabi sa'kin ang totoong ikaw 'yun?"

Kumuyom ang kamay ni Mina, hindi niya inasahang malalaman nito ang totoo. "Dahil sa oras na sabihin ko, magbabago ang lahat."

"So, ang gusto mo ay maging blind ako na may something sa inyo noon ni Ethan?"

"Sobrang tagal na no'n. Pareho na kaming naka-move on na dalawa," pagrarason pa ni Mina.

Tumango-tango naman si Clara, pero hindi niya tanggap ang paliwanag nito. "Ngayong wala na si kuya Noah ay lumapit ka naman agad kay Ethan?"

"Don't acuse me, si Ethan mismo ang nag-offer—"

"At tinanggap mo naman kasi nga, alam mong hindi ka niya matitiis?" putol ni Clara.

Huminga nang malalim si Mina, hindi na niya gusto pang makipagtalo. "Saka na lang natin 'to pag-usapan 'pag 'di ka na galit." Matapos ay saka siya lumabas ng silid.

Ngunit bago pa man maisara ang pinto ay humabol pa ng salita si Clara, "Kung ayaw mo ng problema, umalis kayo ng anak mo."

Oo, siya na ang masama ng sandaling iyon pero kung para naman sa ikapapanatag niya, bakit hindi?

Kasal at pagsasama nilang dalawa ni Ethan ang nakataya.

"Okay fine," labas sa ilong na sabi ni Mina, kulang na lang ay ibagsak pasara ang pinto. Nagpasiya siyang huwag ng magpakumbaba, hindi ito ang magdedesisyon.

Sasabihin niya kay Ethan ang nangyari at natitiyak niyang hindi siya pababayaan nito.