Chapter 5 - Torn Memories

MABIGAT ang hakbang ni Mina patungo sa dining area, busangot pa ang mukha upang mapansin ni Ethan at hindi naman siya nabigo.

"Anong nangyari?" anito.

Umiling siya, kunwari ay walang balak magsalita hanggang sa maupo sa tabi ng anak. "A-Aalis na lang kami ni Nathan."

"Ha?" react ni Ethan. "Ba't kayo aalis?"

Saglit siyang tumahimik upang mas magkaroon pa ng interes si Ethan na magtanong. "Dahil ba kay Clara?"

"Ayaw niya atang nandito kami ni Nathan. Kaysa makagulo ay aalis na lang kami."

"Ano bang sinasabi mo?! Hindi kayo aalis dito ni Nathan kahit na anong mangyari. Kakausapin ko ulit si Clara, sa ayaw niya man sa gusto ay dito lang kayong dalawa," saad ni Ethan, halatang naiinis sa asawa.

Napangiti naman si Mina saka nagpasiyang kumain na parang walang nangyari. Dahil nakuha na niya ang gusto ay kontento na siya ng sandaling iyon.

Masaya silang kumakain na tatlo na para bang sila ang tunay na pamilya habang si Clara ay nagkulong sa kwarto, masama ang loob.

Ni hindi na nga siya inakyat ng mga katulong o hindi kaya dalhan ng pagkain, knowing na wala pang laman ang kanyang tiyan.

Sa isang iglap, parang hindi siya ang amo sa bahay na iyon. Makalipas ang halos kalahating oras ay saka lang niya napagpasiyahang bumaba dahil gutom na gutom na siya.

Sa dining area ay naabutan niya ang mga katulong na nagliligpit ng pagkain. Natigilan siya at tiningnan ang mga ito. "Hindi pa 'ko kumakain pero nililigpit niyo na?"

Tumigil ang mga ito, sabay tingin sa isa't isa na para bang hindi malaman ang gagawin. "A-Ang utos po sa'min, Ma'am, ay ligpitin na 'tong mga pagkain."

"Si Ethan?"

Walang sumagot maski tumango kaya napabuntong-hininga siya, pagkatapos ay naupo. "Bigyan niyo 'ko ng plate, kakain ako."

Ilang sandali pa ay pinaghain naman siya ng mga katulong at tahimik niyang binusog ang tiyan habang mag-isa sa dining area.

Usually, ten to fifteen minutes ay tapos na siyang kumain pero ng mga sandaling iyon. Inabot siya ng mahigit trenta minutos at siya pa mismo ang nagkusang maghugas ng pinagkainan para mas matagal siyang bumalik sa kwarto at masama pa ang loob niya sa asawa.

Ngunit sa kusina pa lang, habang naghuhugas ay napansin niya sa labas ng bintana si Ethan na naglalakad sa may garden. Nagtaka siya dahil hindi naman ito nagpupunta sa lugar na iyon hanggang sa makita kung sino ang kasabay nitong maglakad, na hindi niya napansin kanina dahil natatabunan ng katawan ng asawa.

Nabitawan niya ang baso, buti na lang at hindi nabasag. "Ate, pakitapos nga 'to," utos niya sa isang katulong na nasa malapit. Pagkatapos ay lumabas ng kusina habang pinupunas ang basang kamay sa suot na pajama.

Lihim niyang sinundan ang dalawa, nakikinig kung anong pinag-uusapan ng mga ito. Pero wala siyang marinig dahil sa distansya at nag-iingat din na huwag mapansin.

Hanggang sa sinukuan na niya bago pa siya malingunan ni Ethan. Pumasok siya sa bahay na malalim ang iniisip. Kaya pagpasok niya sa kwarto ay hindi pa niya napansin ang bata na nakatago sa gilid ng kama.

Hanggang sa makarinig siya nang hagikhik na ikinalingon niya habang hawak ang dibdib dahil sa takot. Akala niya ay minumulto na siya.

"N-Nathan?! Anong ginagawa mo diyan?" aniya sabay lapit.

Dahil nakatalikod ang bata ay hindi niya pa nakita nang una kung anong ginagawa nito. Una niyang napansin ang hawak nitong gunting kaya nag-alala siya. "Baka masugatan ka—" Bigla siyang natigilan nang makita kung anong hawak nito sa isang kamay.

Ang wedding picture nilang dalawa ni Ethan!

Pero mas nanghina siya nang makita ang punit-punit na litrato niya kasama ng yumaong magulang. Nag-iisa na lang iyon kaya ingat na ingat siya pero ngayon…

"A-Anong ginawa mo?!" tumaas ang boses niya dahil sa galit.

Sobrang halaga ng picture na iyon sa kanya tapos sa isang iglap ay mapupunit lang ng ganoon?

Dahil sa pagsigaw niyang iyon ay umiyak ang bata sa gulat. Sa lakas ng iyak ay biglang nawala ang galit ni Clara at napatakip sa magkabilang tenga.

"Mommy!" tawag ni Nathan sabay takbo palabas ng kwarto kaya umalingawngaw ang iyak nito sa hallway.

Ang mga katulong sa ibaba ay napasugod matapos marinig ang iyak.

"Mommy!" tawag muli ni Nathan sa ina habang bumababa ng hagdan.

 May isang katulong ang dali-daling hinanap sa paligid sina Ethan at Mina. Mayamaya pa ay humahangos ang mga itong lumapit sa bata at nang makita ng ina ang nakakaawang itsura ng anak ay niyakap niya ito.

"Anong ginawa mo?!" tanong ni Mina, sabay tingin nang masama kay Clara.

Nagmartsa palapit si Ethan at hinawakan nang mahigpit ang braso ng asawa. "Anong ginawa mo Clara?!"

Ngumiwi siya sa sakit, pilit binabawi ang braso mula rito. Ngunit mas humigpit ang pagkakahawak ni Ethan na ikinasinghap niya. Awtomatikong nanubig ang mga mata, unang beses na nasaktan siya ng ganito.

Humikbi na siya nang hindi na niya makayanan ang sakit. Tila natauhan naman si Ethan sabay bitaw.

"I'm sorry, 'di ko sinasadya."

Matalim na tingin ang pinukol ni Clara sabay takbo pabalik ng kwarto. Ramdam niya mula sa likod na sinusundan siya nito kaya sinara niya agad ang pinto.

Iyon nga lang ay naunahan siya ni Ethan, nabuksan nito ang pintuan bago pa man niya ma-i-lock.

"Anong ginawa mo kay Nathan, ba't umiyak nang ganoon ang bata?"

Tumulo ang luha ni Clara ngunit mabilis niyang pinunasan. "Tingin mo, kaya kong saktan si Nathan?"

"Sagutin mo ang tanong ko, Clara!"

"Hindi!" sigaw niya pabalik. "Sinira niya ang wedding photo natin kaya—"

"Para 'yun lang, magagalit ka na sa bata? Napapalitan naman 'yan, hindi mo siya kailangan na—"

"Wedding photo natin 'yun, Ethan! May sentimental value kahit picture lang 'yun!"

Nagpakawala ng mabigat na buntong-hininga si Ethan. "Bukas na bukas din, papapalitan ko." Matapos ay tumalikod sabay lakad patungo sa pinto.

"Sa'n ka p-pupunta?" nagbara ang lalamunan niya ng sabihin iyon. 

"Sa guest room ako matutulog ngayon."

"Talaga?" mapagdudang tanong ni Clara.

Lumingon si Ethan, mababanaag sa mukha ang inis. "Anong ibig mong sabihin sa tono mong 'yan? Na may gagawin akong hindi maganda?"

"Kung wala, ba't 'di ka rito matulog?"

"Nasisiraan ka na ba, Clara? Ba't ganyan ka mag-isip sa'kin?!"

"Kasi binibigyan mo 'ko ng rason para mag-isip ng masama!"

Napapikit si Ethan habang napapailing. "Sa tingin mo makakatulog ako sa kwartong 'to kung pareho tayong hindi okay?"

Nanginginig ang labi ni Clara sa pagpipigil ng iyak. Masakit na rin ang dibdib niya, parang pinipiga sa sakit.

Sa huli ay si Ethan na ang sumuko. Naglakad siya papasok sa banyo at nag-shower pantanggal inis. Nang matapos ay lumabas siyang tuwalya lang ang nakatakip sa pribadong parte ng katawan.

Habang nagpupunas ng basang buhok ay napansin niya si Clara sa gilid ng kama, nakayuko at tila may kung anong pinagkakaabalahan. "Anong ginagawa mo?" tanong niya sabay lapit.

Nag-angat ito ng tingin, basang-basa ng luha ang pisngi. "A-Anong gagawin ko, Ethan? Ayaw ng mabalik sa dati."

Pagtingin niya sa hawak nito ay bigla siyang natigilan. "B-Ba't nagkandapunit-punit 'yan? Sinong gumawa nito?"

Humikbi si Clara, pagod na siyang magsalita. Ang gusto na lang niya ay mabalik sa dating itsura ang huling litrato ng magulang na meron siya.