Chapter 6 - The Choice He Couldn't Make

HINAWAKAN ni Ethan ang mukha ni Clara sabay punas sa basang pisngi. "'Wag ka nang umiyak, gagawa ako ng paraan para maibalik ito sa dati."

Hindi pa rin matigil sa pag-iyak si Clara kahit ilang minuto na silang naroon. Maya't maya niyang sinusubukang pagdikitin sa dati ang nagkapira-pirasong litrato pero pinipigilan siya nito, sinasabing huwag ng magpagod.

"Ang mas mabuti pa ay magpahinga ka na, dadalhin ko 'to bukas para ipaayos kaya 'wag ka ng umiyak."

Umiiling-iling si Clara, kahit anong assurance pa ang sabihin nito ay nahihirapan siyang maniwala. Oo, posibleng maibalik sa dati ang litrato pero alam niya, mag-iiba pa rin ito kaysa sa origihinal na itsura.

"Patirahin mo sila sa ibang lugar, 'wag dito."

"Ano?" naguguluhang tanong ni Ethan. "Sina Mina at Nathan ba ang tinutukoy mo?"

"Ayoko sila rito."

"Clara… hindi ko akalaing ganyan ka pala. Hindi ka ba naaawa sa kanila? Wala na silang ibang mapupuntahan. Saka, bata lang si Nathan, hindi niya sinasadyang punitin ang litrato."

Mariing pumikit si Clara ng may tumulo muling luha sa mga mata kahit halos hindi na niya maidilat dahil sa pamamaga. "H-Hindi mo 'ko naiintindihan," aniya sa garalgal na boses.

"Clara—"

"Mamili ka… ako o silang dalawa?" diretsahang tanong dahil pagod na siyang paulit-ulit na makiusap.

Napalunok ng laway si Ethan sabay iwas ng tingin. "'Wag mo 'kong papiliin, Clara. Alam mong hindi ko sila kayang pabayaan."

Nanginig ang labi niya sa narinig, isa lang ang ibig sabihin. Mas matimbang si Mina kaysa sa kanya na asawa. Napahawak siya sa kanyang dibdib, tila pinipiga ang puso niya sa narinig.

Sa nanghihinang boses ay nakiusap siya, "S-Sabihin mong ako ako ang pinipili mo, Ethan. Gusto kong marinig."

Nagbaba lang ito ng tingin, hindi makuhang sumagot.

"Please…" sobrang sakit ng pagkakabigkas niyang iyon. Unang beses na nagmakaawa siya ng ganoon sa isang tao at sa asawa niya pa.

"Wala akong pipiliin sa inyo, Clara. Pareho kayong mahalaga sa'kin."

Pero hindi iyon ang nakikita at nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. "You're lying. Alam kong sila ang mas mas matimbang… Sige, hindi na kita pahihirapan pa," bawat salitang lumalabas sa kanyang labi ay parang hinihiwa nang maliliit ang kanyang puso, sobrang sakit pero kailangan niyang gawin.

Para sa sarili at sa natitirang dignidad na meron siya.

Mabilis siyang tumayo at pumasok sa walk-in-closet para kumuha ng maleta. Pagkatapos ay mabilisan niyang kinuha ang mga mahahalagang gamit.

Nakasunod naman agad si Ethan at nang makita ang ginagawa nito ay biglang nataranta. "What are you doing?!" Nilapitan niya ito sabay pigil sa braso. "Nasisiraan ka na ba? Ba't ka aalis?"

"Bitaw… bitawan mo sabi ako!" hiyaw ni Clara.

"Hindi ka aalis," ani Ethan sabay agaw sa maleta at ilang damit. "Dito ka lang."

Nakipag-agawan si Clara pero sa huli ay hindi rin siya nanalo kaya hinayaan na lang niya saka siya dali-daling tumakbo palabas ng kwarto. Sapat na sa kanya na hawak niya ang cellphone at ang walet.

Makakaalis pa rin siya ng bahay kahit wala siyang gamit.

"Clara!" tawag ni Ethan, sinundan niya ang asawa pero mabilis itong nakababa. Sinundan niya pa rin hanggang sa makita itong sumakay sa kotse. Doon na siya kumaripas ng takbo, makailang ulit kinalampag ang bintana ng sasakyan pero tila walang nakikita at naririnig si Clara.

Humarurot palabas ng gate ang kotse pero pagkalabas ng subdivision ay doon lang siya napaisip… Saan siya ngayon pupunta?

Magho-hotel ba siya o makikitulog muna sa mga kaibigan kahit isang gabi lang?

Habang naguguluhan kung anong dapat gawin ay tumunog naman ang cellphone niya. Inisang tingin lang niya at nang makitang ang asawa ang tumatawag ay hindi niya sinagot.

Hinyaan niya lang na mag-ring ang phone hanggang sa tuluyan itong mapagod sa kakatawag.

Makalipas ang ilang minutong pagmamaneho, na walang katiyakan kung saan papunta ay pinarada niya muna sa tabi ang kotse. Saglit siyang tumulala, mahigpit na hinawakan ang manibela.

Iyon na naman siya, iyong pakiramdam na parang katapusan na ng mundo. Naiiyak siya at nanggagalaiti sa galit, ni hindi na nga niya naisip ang sarili at kung gaano kadelikado magmaneho ng emosyonal.

Mayamaya pa ay nag-angat siya ng tingin, mula sa malapit ay pansin niya ang makukulay na ilaw. Pansamantalang nawala sa isip niya ang pinagdadaanan at lumabas ng kotse.

Naglakad siya palapit at doon ay napagtanto niyang nasa isang parke siya, maraming tao ang naglalakad at mga batang nagtatakbuhan kasama ang mga magulang.

Kay gandang pagmasdan ng paligid kahit na pangkaraniwan lang naman ang nakikita niya. Naglakad-lakad siya paikot at nang mapagod ay saglit na naupo.

Habang nakatulala sa kawalan ay muli na naman niyang naalala ang pangyayari kanina sa bahay. Nanubig muli ang mga mata kaya agad niyang pinunasan, pagkatapos ay tumayo na siya at bumalik sa kotse, napagpasiyahan na sa hotel muna matutulog sa gabing iyon.

Bago buhayin ang makina ng sasakyan ay mabilisan niyang tiningnan ang cellphone, may missed calls at text si Ethan pero hindi niya pinansin.

Binasa lang niya ang message ng hipag.

Ysabelle: Hindi ba kayo pupunta rito ni Ethan?

Napabuntong-hininga siya. Gabi ng lamay ni Noah kaya dapat ay naroon silang mag-asawa pero dahil sa mga nangyari ay hindi niya tiyak kung makakaharap pa ba siya sa pamilya nito.

Gusto niyang mag-reply at sabihing masama ang kanyang pakiramdam. Ngunit naisip niya rin hindi tamang magsinungaling. Kaya hindi na siya nag-reply at nagmaneho na lang patungo sa pinakamalapit na hotel.

Samantala, panay ang tawag ni Ethan sa asawa. Papaling-paling ng lakad sa may sala hanggang sa lapitan ni Mina.

"Hindi pa rin ba siya sumasagot?"

Umiling siya, muling tatawag ng maunahan ng pagtunog ng cellphone. Natigilan siya nang makita ang pangalan ni Ysabelle sa screen.

Inisang tingin pa nga niya si Mina bago naglakad palayo. "Hello, Ate?"

"On the way na ba kayo? Tini-text ko si Clara, 'di naman nagre-reply."

"Ahm… masama ang pakiramdam niya kaya ako lang ang pupunta."

"May sakit siya? Oh, that's why wala siya kahapon buong araw," ani Ysabelle. "Okay, bilisan mo lang ang—"

"Mommy!"

Magkasabay na lumingon si Mina at Ethan sa hagdan kung nasaan si Nathan na yakap ang paborito nitong stuff toys.

Sinenyasan ni Mina ang anak na huwag maingay pero wala na iyong magagawa. Dinig na dinig ni Ysabelle sa kabilang linya ang lahat.

"May bata ba riyan?"

"W-Wala, Ate… nanonood lang akong movie," pagsisinungaling ni Ethan.

Kiniling ng bata ang ulo, naguguluhan sa nangyayari kaya mabilis na bumaba ng hagda, iyon nga lang ay hindi ito nakatingin sa tinatapakan.

"Nathan!" hiyaw ni Mina nang makitang matutumba ang anak. Tinakbo niya agad sabay yakap.

Maging si Ethan ay nakalimutan ang kausap sa linya. "Ayos ka lang ba? Hindi ka nasaktan?" tanong niya sa pamangkin matapos lumapit.

"Yes, Uncle. Sorry," paghingi ni Nathan ng tawad.

Nakahinga siya nang maluwag at nang maalala na may kausap pa sa linya ay binalik niya ang cellphone sa tenga. "Hello, Ate?"

Tahimik sa kabila kaya akala niya, nag-end call na pero pagtingin ay naka-connect pa rin sa tawag. "Hello—"

"Anong ginagawa ni Mina at Nathan sa bahay mo?" malalim at malamig na tanong ni Ysabelle.