วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 2 หนี้สิบล้าน [100%]

หล่อนแสร้งทำเป็นเห็นใจฉัน จริงๆ แล้วก็คือนางงูพิษที่จ้องจะแว้งกัดฉันอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ ฉันรู้ดีถึงได้ระวังตัวอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำที่ส่อให้ฉันเป็นผู้ผิด เหอะ ฉันไม่ใช่นางเอกนะเดือน แต่ฉันเป็นนินิวที่มีเวอร์ชั่นที่หลากหลายจนเธอไม่มีวันรู้ “ยังไงนินิวก็เป็นลูกของคุณแม่นารีนะ”

“ฉันเป็นลูกของแม่ ส่วนเธอไม่ใช่” ฉันถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปวางมือลงบนบ่าหล่อน “อยากทำตัวเป็นหงส์ก็ทำต่อไปเถอะเดือน”

“...” สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ถอนออกมาแรงๆ คงจะโกรธสินะ แค่วีนต่อหน้าเพื่อนไม่ได้ก็เท่านั้น

“ถึงยังไงเธอก็คงไม่ลืมกำพรืดของตัวเองใช่ไหม ว่าเคยเป็นอีกามาก่อน”

“!”

ดวงตาสวมคอนแทคเลนส์สีฟ้าเบิกกว้างที่ฉันยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เดินหาร้านไอศกรีมเพื่อกินระบายความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นมาอีกแล้ว ทำไมเวลาจะผ่อนคลายทีไรมักจะมีเรื่องให้คิดไม่ตก โดยเฉพาะเรื่องของคนในครอบครัวรวมไปถึงเรื่องเก่าๆ ที่ฉันควรสลัดมันทิ้งไป

อารมณ์ที่เจอกับเดือนทำให้การกินไอศกรีมมันเลยไม่อร่อย จนเสือมาส่งฉันที่บ้านในเวลาเย็นแล้ว ฉันเดินเข้ามาภายในบ้านก็ต้องมึนงงที่เห็นรถหรูหนึ่งคันจอดอยู่ แน่นอนว่ามันไม่ใช่รถของที่บ้านเพราะดูจากมีชายสองคนยืนรออยู่ก็คิดว่าคงมีคนมาหาแม่อีกตามเคย หมายถึงว่าติดต่อธุรกิจอะไรทำนองนี้ ฉันเข้ามาในบ้านหวังจะขึ้นห้องและปิดประตูล็อกเพื่อขังตัวเองอยู่ในนั้นแบบไม่ออกมาเจอใคร ฉันต้องกินยาเพื่อพักผ่อนให้ได้มากที่สุด

“หยุดเดี๋ยวนี้นินิว” ดวงตาหลับลงทันทีเมื่อเท้ายังไม่ทันได้ก้าวขึ้นไปเหยียบบันไดขั้นแรงด้วยซ้ำ

“มีอะไรคะ” หันไปมองแม่ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงผ้าลื่นเอวสูงสีน้ำเงินเข้มยืนมองฉันด้วยสีหน้าบึ้งตึง อะไรอีกล่ะ เห็นหน้าฉันก็คือจะโกรธทุกวินาทีเลยหรือไงกัน

“ตามมา” ขมวดคิ้วอย่างมึนงง มีอะไรกันแน่ทำไมแม่ต้องทำหน้าเหมือนสะใจขนาดนั้น “ได้เวลาแกทำหน้าที่เป็นลูกที่ดีของพ่อชั่วๆ แล้ว”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่แม่พูด ฉันก็เดินตามแม่ไปยังห้องรับแขกแน่นอนว่ามันไม่ได้มีแค่น้าเดชาพ่อเลี้ยงนั่งอยู่คนเดียว กลับมีชายร่างสูงใหญ่สวมชุดสูทสีดำและท่าทางดูภูมิฐาน จากการแต่งตัวแล้วเขาคงเป็นเจ้าของรถโรลอยซ์สีดำคันที่จอดอยู่หน้าบ้านแน่นอน สำคัญเลยคือเขามีใบหน้าที่หล่อเหลาตามอายุอานามที่น่าจะเข้าเลข 5 ถึงแม้จะอยู่ในช่วงวัยกลางคนแล้ว ผู้ชายคนนี้ยังดูอบอุ่น ใจดียังไงบอกไม่ถูก

แววตาที่เขามองฉัน... มันไม่ได้เป็นแววตาของชายแก่เห็นเด็กสาวแล้วหื่นกระหาย สายตาแบบนั้นฉันเคยได้รับจากพ่อเลี้ยงของตัวเองที่ตอนเจอกันครั้งแรกเขามองฉันด้วยสายตาโลมเลีย กระทั่งพอฉันแข็งข้อสายตานั้นก็ถูกกลืนหายไป

“นินิวค่ะ สวัสดีท่านรณกรสิ” แม่แนะนำให้ฉันรู้จักกับท่านรณกร ยกมือไหว้เขาที่รับไหว้และทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยว เขายังคงมองฉันอยู่ราวกับต้องการสำรวจใบหน้าให้มากกว่าการมองแค่เพียงแวบเดียว “ลูกสาวณัฐพลค่ะ”

“ฉันรู้” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยตอบ

“แกคงจะสงสัย นี่ท่านรณกร... เจ้าหนี้ที่พ่อแกไปยืมเงินเขามาเล่นพนันสิบล้าน”

“สะ สิบล้าน!”

“ใช่ และมันผ่านมาสามปีตั้งแต่พ่อแกตายไป ท่านรณกรต้องการเงินคืน”

“แล้วแม่...”

“คิดว่าฉันจะมีเงินจ่ายให้เขางั้นเหรอ เงินไม่ใช่สิบบาท ขายบ้านหลังนี้ยังไม่พอใช้หนี้เขาเลยด้วยซ้ำ” แม่ตอบแบบไร้เยื่อใย ไม่เคยคิดเลยว่าการที่พ่อด่วนจากไปพร้อมกับทิ้งภาระหนี้สินเอาไว้ ใครจะรู้ว่ามันจะหนักถึงขั้นเป็นเงินจำนวนที่มากมายจนฉันเองก็คิดไม่ออกว่าควรหาเงินที่ไหนมาใช้คืนท่านรณกร “ท่านรณกรมาเคลียร์เรื่องหนี้ เพื่อขอเจรจา”

“ยังไงคะ”

“ท่านเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเงินมันจำนวนมาก คิดว่าฉันจะหามาคืนได้ทีเดียวเหรอ คิดสิ!” ตวาดใส่ฉันพลางเอานิ้วจิ้มศีรษะตัวเอง “อยากทำหน้าที่ให้พ่อชั่วๆ ของแก ก็ใช้หนี้ให้ท่านรณกรสิ”

“หนูจะไปหาเงินจากไหน หนูยังเรียนอยู่นะ งานก็ไม่มีทำ” โบ้ยมาให้ฉัน แม่ไม่คิดเหรอว่าทุกวันนี้แม่เอาเงินไปประโคมสองพ่อลูก จนไม่สนใจเลยว่าฉันจะมีเงินใช้หรือเปล่า มันโชคดีไงที่พ่อยังทิ้งเงินก้อนเอาไว้ให้ ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงกลายเป็นคนเร่ร่อนไปแล้ว

“ทำไมจะไม่มี” รอยยิ้มของแม่และสีหน้าที่แสดงออกว่าเห็นทางสว่างให้กับเรื่องนี้ “ตัวแกไง”

“!”

“หมายความว่ายังไงนารี” ท่านรณกรถึงกับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่ควรออกจากปากของแม่

“ดิฉันจะยกนินิวให้ท่าน”

“มะ แม่” ฉันถึงกับเรียกชื่อแม่เสียงแผ่วเบา สมควรไหมล่ะที่ฉันควรเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าแม่ “แม่จะขายหนู...”

“ไม่ได้ขาย เขาเรียกชดใช้หนี้ให้พ่อของแก” นี่ชีวิตของฉันมันยังเฮงซวยไม่พอเหรอ ถึงต้องมารับเคราะห์กรรมแทนพ่อที่ตายจากไปและยังคงทิ้งภาระหนี้สินเอาไว้ให้คนข้างหลังชดใช้ โดยที่ฉันไม่ได้รู้เรื่อง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับเงินก้อนนั้น เงินสิบล้านบาทที่พ่อไปเอาของท่านรณกรมาเพื่อเล่นพนันจนมีหนี้ท่วมหัว

“นารี ผมคิดว่าสิ่งที่คุณทำมันไม่ถูกต้องนะ” ท่านรณกรถึงกับคัดค้านความต้องการของแม่ หากแต่ว่าแม่เป็นพวกที่พอได้คิดแล้วต้องทำให้สำเร็จ การเฉดหัวฉันออกจากบ้านมีวิธีนี้และทางนี้ทางเดียวเท่านั้น เล่นเอาฉันโกรธจนจ้องหน้าแม่ตาเขม็ง สองมือกำกระโปรงพลีทจนยับยู่ยี่ พร้อมสายตาคมของท่านรณกรที่มองฉันอย่างนึกสงสาร “คิดผิดคิดใหม่ นินิวคือลูกสาวของคุณ เธอไม่ใช่สิ่งของ”

“ถ้าอย่างนั้นท่านจะเอายังไงคะ ไม่เอาแบบนี้ดิฉันก็ไม่มีเงินจะจ่ายท่าน”

“...” มีสิ เงินน่ะมี แต่แม่ไม่คิดจะจ่ายท่านรณกรเพื่อเอาเงินไปบำเรอผัวใหม่กับลูกติดผัวมากกว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ ท่านไม่รับนินิวก็ได้ ดิฉันก็จะพานินิวไปถวายพานให้กับเศรษฐีแก่ๆ ที่พ่อชั่วทิ้งเอาไว้” ฉันถึงกับกัดฟันจนแทบจะหักคาปากตัวเองถ้าหากเป็นไปได้ หันไปสบตากับท่านรณกรที่มีสีหน้าและอาการไม่ค่อยดีนัก หมายถึงท่านกำลังถูกบีบไม่ต่างจากฉันเลย “ว่ายังไงคะท่าน จะรับนินิวไปดูแลไหม อย่างน้อยก็เอาไปขัดดอกก็ยังดี”

ในใจมันร้อนรุ่มเหมือนแม่กำลังจุดไฟเผาไหม้ฉันให้มอดไหม้ไปทั้งตัว คิดเองเออเองโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันสักนิด แถมยังกดดันท่านรณกรด้วย ไม่รู้ว่าเขามีเมียหรือยัง ถ้าหากเขามีฉันจะไม่กลายเป็นเมียน้อย เมียเก็บเหรอ? แม่คิดได้ยังไง ไหนจะเอาฉันไปเร่ขายอีก ฉันไม่ใช่หมากในกระดานที่ใครต่อใครจะจับไปวางตรงไหนก็ได้นะ

“มีเศรษฐีที่พ่อชั่วๆ ของนินิวสร้างหนี้เอาไว้อีกเยอะนะคะ ถ้าท่านไม่... ก็รอหน่อยนะคะ ดิฉันจะต้องเอานินิวไปเร่ขายซะก่อน ถึงจะเอาเงินมาใช้ท่านได้ แต่ก็คงได้ไม่เท่าไหร่”

“แม่!” ฉันลุกขึ้นตวาดใส่แม่ทันทีด้วยความเหลือทน “พอที หนู...”

“ผมขอคิดดูก่อน”

ทว่าคำตอบของท่านรณกรทำให้ฉันหันไปมองท่านคอแทบหลุด อะไรคือคำว่าคิดดูก่อน ฉันขอถอนคำพูดที่เห็นว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่าจะอบอุ่นและใจดี มาตอนนี้ท่านไม่ได้ต่างอะไรจากตาแก่หัวงูที่จ้องจะงาบเด็กสาวรุ่นลูก

“ได้ค่ะ” แม่รีบตอบตกลงทันทีพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “อย่านานนะคะ ไม่งั้นคงไม่เจอกับนินิวแน่”

“คุณต้องให้เวลาผม เหมือนที่ผมให้เวลาคุณเรื่องหนี้ของณัฐพล”

“ค่ะ”

“ไม่นาน” ท่านรณกรมองฉันและถอนหายใจราวกับเหนื่อยหน่ายกับการกระทำของแม่ ไม่ได้ต่างจากฉัน “ผมจะมาที่นี่อีกครั้ง เพื่อพูดคุยเรื่องมารับตัวนินิว”

“ยินดีเลยค่ะ ดิฉันไปส่งนะคะ”

เกิดอะไรขึ้นกันแน่... ใครก็ได้บอกฉันที ว่านี้เป็นแค่ความฝัน พอฉันตื่นปุ๊บเรื่องนี้จะมลายหายไปเหมือนฝุ่นใช่ไหม

*-----------------------------------------------*