วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 2 หนี้สิบล้าน [50%]

Rome Game #2

หนี้สิบล้าน

รู้มาว่าเขาชอบกินชามะนาวมาก ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันซื้อมันมาจากหน้ามหาลัยพอเข้ามาถึงคณะฉันก็เลี้ยวมาที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะประจำที่พี่เจคชอบนอน วันนั้นเขานอนตรงไหนถึงได้ยินเสียงฉันทะเลาะกับพี่อัฐด้วยก็ไม่รู้ พอมาถึงก็เห็นร่างสูงนอนอยู่จริงๆ ด้วย พอฉันชะโงกหน้าไปมองก็เห็นว่าเขาหลับอยู่

จะปลุกดีไหมนินิว... พี่เจคน่ะหลับเก่งมาก ถ้าหากวางไว้บนโต๊ะเขาไม่รู้ว่าเป็นของใครก็คงจะทิ้งมันเอาไว้แน่เลย

“มีอะไร”

“โอ๊ะ” ตกใจหมด เห็นดวงตาคมลืมขึ้นพี่เจคก็กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือยีเส้นผมของตัวเอง “หนูซื้อชามะนาวมาค่ะ พี่น่าจะชอบ”

“รู้ได้ไง” จะให้บอกเหรอว่าไปอ่านเว็บบอร์ดมหาลัยมามีเรื่องส่วนตัวของพี่เจคกระจึ๋งหนึ่งคือเขาชอบชามะนาว ส่วนของพี่เกียร์ก็พอๆ กับพี่เจค ส่วนของพี่โฬมเหรอยาวเป็นหางว่าว “ช่าง”

ยื่นแก้วชามะนาวให้พี่เจคเขารับมันจากมือฉันด้วยนะประเด็น มีคนเคยบอกว่าพี่เจคนี่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของใครด้วย

“เมื่อวานพี่เจคมาช่วยหนู จากพี่อัฐ” เขาดูดชามะนาวแทบจะไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่ฉันพูด “ขอบคุณนะคะที่ไม่ให้หนูถูกมองว่าบ้าที่...”

“ไอ้อัฐมากกว่าที่บ้า” ตอบขึ้นมาขณะเอาแก้วชามะนาววางบนโต๊ะ “อีกอย่างเธอไม่ได้บ้า”

“คนอื่นคิดว่าการไปพบจิตแพทย์เท่ากับเป็นบ้ามั้งคะ” ฉันยิ้มแห้งๆ พลางถอนหายใจออกมา

“พี่เข้าใจ” แทนตัวเองด้วยพี่เล่นเอาฉันถึงกับลอบกลืนน้ำลาย “อย่าใส่ใจ”

“ค่ะ”

“ไอ้เจค! วันนี้ไปดริฟต์นะมึง กูลงข้างมึงไปแสนสอง” จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาขัดบทสนทนา เป็นร่างสูงที่เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน คำพูดของเขาบ่งบอกได้อย่างดีว่าลงพนันอะไรสักอย่างแน่นอนซึ่งฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันคือพนันอะไร พอได้ยินแบบนี้ก็ทำเอาหน้าของฉันบูดบึ้ง “มองพี่แบบนี้อีกแล้ว”

“หนูเปล่า”

“โกหกเหรอ ไม่เนียนนะ” พี่โฬมเท้าเอวเอนเอียงใบหน้ามองฉัน “น้องเกลียดอะไรพี่หรือเปล่า พี่ถามจริงๆ”

“เปล่านี่คะ” จะให้บอกตามตรงเหรอมีหวังถูกเขาด่ากลับมาว่า ‘เธอมีสิทธิ์อะไรมาเกลียดนักพนันอย่างฉัน’ สู้เงียบไปยังดีเสียกว่า ถึงจะแสดงออกทางสีหน้าได้อย่างชัดเจนจนพี่โฬมจับได้ก็เถอะ คิดว่าจะง้างปากฉันได้ไหมบอกเลยว่าไม่เด็ดขาด

“มีปัญหาเกี่ยวกับระบบประสาทปะ” พี่โฬมถามพลางเอานิ้วชี้วนรอบศีรษะตัวเอง “แบบกระทบกระเทือนเพราะเกิดอุบัติเหตุ ทำให้มีผลต่อการมองหน้าคนอื่นแบบรังเกียจ”

“หนูไม่ได้มีปัญหาเกี่ยวกับประสาทนะ”

“เหรอ ถ้าไม่... น้องใช้สายตามองพี่แบบนี้ไปเพื่ออะไร” จากสีหน้าที่แลดูทีเล่นตอนนี้กลับกลายเป็นจริงจังจนฉันกัดผนังในปากจนเจ็บหนึบ “พี่ข้องใจนะถึงได้ถาม”

“ไม่มีค่ะ”

“มีสิ ไม่มีน้องจะมองพี่แบบเชิงเหยียดทำไม”

“...”

“หรือน้องไม่ชอบคนหล่อ” เหตุผลงี่เง่าเกิน ไม่ชอบคนหล่อเนี่ยนะ! “คนเรามันต้องมีเหตุผลสิ พี่ก็ว่าพี่ไม่ได้ทำอะไรให้น้องรู้สึกรังเกียจเลย”

“ก็ไม่เคย”

“น้องเคยนอนกับพี่หรือเปล่า”

“ปะ เปล่านะคะ” ตวาดใส่คนตรงหน้าด้วยความตกใจ กล้ามากที่มาถามฉันแบบนี้อะ ฉันจะไปเคยนอนกับเขาได้ไงกัน แค่คิดก็ยังไม่เคยด้วยซ้ำ “เอาเป็นว่าหนูจะไม่มองพี่แบบนั้นแล้ว พอใจไหมคะ”

“ไม่พอ” อะไรของเขาเนี่ย ก็บอกว่าจะไม่มองด้วยสายตารังเกียจนักพนันแล้ว เขาจะยังต้องการอะไรอีก

“หนูจะไม่มองพี่แบบที่พี่ไม่ชอบ พี่ไม่พอใจเหรอ”

“ใช่ เพราะพี่อยากรู้เหตุผล”

“เหตุผลของหนูก็คือไม่มีค่ะ” ปฏิเสธเสียงแข็งขณะเสมองพี่เจคที่มองเราสองคนสลับกันไปมา “หนูไม่ได้บ้า ไม่ได้มีปัญหาเรื่องระบบประสาท พี่รู้แค่นี้ก็พอ”

พี่โฬมยังคงเท้าเอวมองหน้าฉัน สีหน้าของเขาแลดูหน้านิ่วคิ้วขมวด “ไม่รู้ล่ะ พี่ต้องรู้เหตุผลที่น้องไม่ชอบหน้าพี่”

งั้นก็ฝันไปเถอะว่าฉันจะบอกน่ะ ขืนบอกไปโดนหาว่าเป็นการรังเกียจที่งี่เง่าทั้งที่เขาไม่รู้เหตุผลจริงๆ ว่าทำไมฉันถึงได้เกลียดพวกนักพนันหรือเกลียดการพนันทุกชนิด เกลียดเข้าไส้จนอยากจะอ้วกทุกครั้งที่นึกไปถึงมัน

“หนูไปก่อนนะคะพี่เจค ขอบคุณสำหรับเรื่องวันก่อนค่ะ”

“เดี๋ยวนะ มึงไปช่วยอะไรน้อง” ถึงจะดูไม่ชอบใจฉันมากนัก พี่โฬมก็ยังอุตส่าห์แทนฉันด้วยน้องเหมือนที่พี่เจคแทน ผู้ชายกลุ่มนี้คือยังไงกัน ดูเหมือนจะไม่แคร์ใครแต่ดันแทนตัวคนอื่นด้วยคำว่าน้องแบบดูไม่ใช่พวกเขาเลย

“ขี้เกียจเล่า” พี่เจคมองหน้าฉันและทิ้งตัวลงนอนราวกับปฏิเสธที่จะไม่พูดเรื่องที่ฉันไปหาหมอจิตแพทย์ ไม่รู้หรอกนะทำไมพี่เจคถึงได้ดูใส่ใจเรื่องนี้ แต่ต้องขอบคุณที่เขาไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดให้เพื่อนตัวเองฟัง

“ปกติมึงไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นนะ!”

“หนวกหู จะนอน”

ไม่รอให้พี่โฬมหันมาเล่นงาน ฉันก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากมาที่ประจำของเขา จังหวะนั้นก็เดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่งที่มัดผมรวบไว้ครึ่งศีรษะ มือขวาคีบบุหรี่เข้าปากมือซ้ายจับมือกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันรู้แค่ว่าน้องชื่อปั้นหยา เป็นแฟนพี่เกียร์ วิศวะโยธา พี่เกียร์ที่เย็นชาและเยือกเย็นไม่ค่อยมีใครกล้าหือกับพี่เขา แต่ดันมีแฟนทั้งๆ ที่ทุกคนคิดว่าพี่เกียร์อาจจะไม่คบใครจริงจัง ใช่ น้องปั้นหยาเด็กคณะอักษรฯ เป็นผู้กุมหัวใจของพี่เกียร์ วิศวะโยธาไปแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย

มาถึงคลาสเรียนฉันก็มัดผมสีดำรวบเป็นมวยไว้กลางศีรษะ ระหว่างนั้นก็นั่งอ่านทบทวนวิชาเรียน เลือกเรียนวิศวะคอมฯ ก็เพราะฉันชื่นชอบล้วนๆ ถึงวิชาเรียนจะค่อนข้างหนักก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยการเรียนหนักมันก็ทำให้ฉันไม่เครียดเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวมากเกินไป

“แก้มไปโดนอะไรมา” ฝ่ามือหนาเย็นเฉียบบีบปลายคางฉันให้เอนเอียงหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเสือ แววตาของเขาแลดูไม่ค่อยสบอารมณ์เมื่อสัมผัสถึงปลายนิ้วโป้งลากไล้ตรงพวงแก้มใส “นิว”

“โดนแม่ตบ” คำตอบของฉันทำให้เสือถอนหายใจ “ไม่เป็นไร”

“มาอยู่กับฉัน” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสือชวนให้ฉันไปอยู่กับเขาที่ห้องด้วยกัน เสือชวนฉันมาหลายรอบแล้ว หากแต่ว่าฉันก็ปฏิเสธเพียงเพราะบ้านหลังนั้นมันมีสิทธิ์ของฉัน ดังนั้นต่อให้ตัวเองจะถูกรังแกก็จะไม่มีทางไปแน่นอน อยู่แบบนั้นให้แม่ร้าวรานในอกเล่นดีกว่าปล่อยให้คนพวกนั้นอยู่สุขสบายที่บ้านของฉัน ใช่ ถึงจะได้กรรมสิทธิ์ครึ่งต่อครึ่ง มันก็เป็นของฉัน “อยู่ให้ทรมานตัวเองทำไมนิว”

“ไม่ได้ทรมาน” แต่สะใจต่างหาก ถึงจะแลกมากับคำพูดที่เต็มไปด้วยการขับไสไล่ส่งก็เถอะนะ จะว่าฉันหน้าด้านอยู่ต่อได้ไงในเมื่อคนที่หน้าด้านอยู่คือสองพ่อลูกคู่นั้นต่างหาก “อย่าห่วงไปเลย ฉันโอเค”

จับมือหนาออกจากแก้มและก้มหน้าดูชีทงานต่อ ถึงจะมีสายตาของเสือจ้องมองไม่วางตาก็เถอะ รออาจารย์เข้าคลาสไม่นานเยลกับทอยก็มาสมทบทีหลัง ฉันเรียนอยู่ปี 2 แล้วล่ะ อายุครบ 20 ปีไปเมื่อสองเดือนก่อน เป็นวันเกิดที่ไม่ได้จัดเลี้ยงจากผู้เป็นแม่ แค่ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนๆ เท่านั้น เพราะแม่เหรอเอาแต่ใส่ใจผัวใหม่กับลูกติดผัวใหม่เสียมากกว่า

“ไปกินไอศกรีมกันปะ ฉันอยากกิน” เลิกคลาสเยลเอ่ยปากชวน ฉันจึงพยักหน้ารับค่อยกลับบ้านแล้วกัน ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายแก่เองนี่นา กลับไปก็ไม่มีอะไรทำด้วย

“เอาดิ ไอ้เสือเลี้ยง”

“อือ”

“เหี้ย! ปกตินินิวไม่ไป ไม่เคยเลี้ยงพวกูนะไอ้เวร” ฉันหัวเราะและเดินออกจากคลาสเรียนจังหวะนั้นเดินสวนกับกลุ่มของพี่โฬม แน่นอนว่าฉันมองพี่เจคพลางส่งยิ้มให้กับเขา พี่เจคมองแต่ไม่ได้ยิ้มตอบ ฉันรู้ว่าเขาเห็นมีเพียงแค่คนเดียวที่พอเห็นฉันยิ้มให้เพื่อนเขาก็หยุดเดินดักหน้าฉันไว้

“ยิ้มให้ใครครับ”

“แล้วพี่โฬมจะถามหนูทำไม” กล้าที่จะถามนะรู้อยู่ว่าฉันยิ้มให้กับพี่เจค “พี่ไม่ต้องมายุ่งกับหนูได้ไหม หนูไม่ได้มองพี่แบบสายตาที่พี่ไม่ชอบแล้วไงคะ”

“พี่ข้องใจ” รู้ว่าข้องใจนะ คือพอพี่โฬมหยุดคุยกับฉันอะ ทุกสายตาจึงถูกเล็งมาทางฉันไง “น้องไม่ให้คำตอบพี่”

“พี่โฬมจีบเพื่อนหนูเหรอคะเนี่ย”

“เปล่า” ปฏิเสธยัยเยลที่ถามบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ “พี่เป็นพวกไม่ชอบติดค้าง”

“...”

“ถ้าไม่ได้คำตอบที่น้องมองหน้าพี่ด้วยสายตาแบบนั้นทำไม พี่ก็จะถาม ถามแล้วก็ถามจนกว่าจะได้คำตอบ” ฉีกยิ้มกว้างให้เป็นรอยยิ้มที่เล่นงานยัยเยลจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น พอเขายิ้มไม่อยากจะเชื่อว่าจะดู... น่ารัก ใช่ ฉันขอชมจากใจว่าทำไมคนถึงได้หลงเสน่ห์พี่โฬมกันนัก ยิ้มทีคือน่ารักมาก ไม่ยิ้มก็แบดบอยสไตล์ “เดี๋ยวน้องก็จะตอบพี่เอง เชื่อสิ”

พี่โฬมยกยิ้มมุมปากและเดินสวนฉันขึ้นบันไดไปยังคลาสเรียน เล่นเอาฉันไปไม่เป็นเลยหันไปมองเยลคือเกาะแขนฉันเขย่าอย่างแรงจนหัวโยก

“แก! รู้งี้ฉันมองพี่โฬมแบบที่แกมองเขาก็ดีอะดิ เขาจะได้สนใจฉันอะ”

“ไร้สาระ” เสือพูดขึ้นท่ามกลางความตื่นเต้นของเยล “ไปได้แล้ว”

สลัดใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นหน้ามาฉีกยิ้มให้ไปจากสมองไม่ได้เลย ไหนจะกลิ่นแปลกๆ จากตัวเขาอีก มันเป็นกลิ่นค่อนข้างเย็นมาก ฉันนึกไม่ออกว่ามันคือกลิ่นของอะไร รู้แค่ว่ามันเย็นเสียจนทำให้ฉันขนลุกทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา

ห้างสรรพสินค้าที่พวกเรามาอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ ฉันนั่งรถมากับเสือเป็นมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์แพงหูฉีก ส่วนเยลก็นั่งรถมากับทอย พอเดินหาร้านไอศกรีมที่ต้องการ สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบอบบางของผู้หญิงคุ้นตา รุ่นราวคราวเดียวกันกับฉัน สวมชุดนักศึกษาเซ็กซี่อวดเรียวขาและหน้าอกหน้าใจใหญ่โต ใบหน้าสวยกำลังคุยกับเพื่อนสาว ผมสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนจนสวยราวกับไฮโซ สะพายกระเป๋าแบรนด์หรูที่ได้มาจากใครบางคน

“ไง นินิว ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่นะ”

“ห้างของเธอหรือไง ฉันถึงมาไม่ได้” ตอบกลับด้วยสายตาราบเรียบ หล่อนน่ะได้ทุกอย่างจริงๆ ได้ทุกอย่างที่มันควรเป็นของฉันไปจนหมด ทั้งเงินทอง ข้าวของเครื่องใช้ดีๆ หรือแม้แต่ความรักจากผู้เป็นแม่แท้ๆ เธอก็ยังได้มันไปแบบเต็มร้อย

“ใช่น้องสาวร่วมบ้านของเธอหรือเปล่าเดือน”

“อือ”

“น้องสาวร่วมบ้าน?” เยลถามพลางหัวเราะในลำคอ “ใครกันแน่ร่วมบ้าน”

เดือนคือลูกสาวหรือลูกติดของพ่อเลี้ยงของฉันที่ชื่อว่าเดชา สองพ่อลูกเป็นที่รักใคร่ของแม่ฉันเหลือเกิน แม่หลงผู้ชายคนนี้หัวปรักหัวปรำจนเล่นชู้กันทั้งที่พ่อยังอยู่ ส่วนเดือนคือลูกสาวมีศักดิ์เป็นพี่สาวเพราะเกิดก่อนฉันแค่ไม่กี่เดือน ฉันเป็นเจ้าของบ้านที่แบบสภาพไม่ได้มีอะไร ต่างจากคนอาศัยแทบจะมีทุกอย่างกลายเป็นลูกเจ้าของบ้านไปโดยปริยาย

“มีคำถามที่ดีกว่านี้ไหมอ่า จะได้ตอบถูก” เพื่อนของฉันไม่ทนกับเดือนมานานแล้ว เพราะเดือนมักจะชอบดูถูกดูแคลนฉันเรื่องแม่และเรื่องต่างๆ มากมาย เพราะแม่เกลียดพ่อจึงพาลมาเกลียดฉันที่เป็นลูกสาวหน้าตาเหมือนพ่อราวกับพิมพ์กันออกมา “เช่นนินิวเป็นเจ้าของบ้าน และเดือน...”

“สภาพเจ้าของบ้าน คนอาศัยมากกว่าหรือเปล่า” เพื่อนของเดือนแทรกพูดขึ้นมาพลางมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“เดือนเป็นเจ้าของบ้านยังดูน่าเชื่อถือกว่านะ”

“นี่ อย่าพูดกันแบบนี้สิ เกรงใจนินิวหน่อย”

[50%]

*------------------------------------------------*