วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 3 จูบแรก [50%]

Rome Game #3

จูบแรก

ความมืดแผ่เข้ามาปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าและรวมไปถึงจิตใจของฉัน ทันทีที่แม่เดินไปส่งท่านรณกรก็กลับเข้ามาในบ้าน โดยที่ฉันลุกขึ้นยืนมองแม่ด้วยสีหน้าผิดหวัง “นี่แม่ตั้งใจจะขายหนูให้กับท่านจริงๆ เหรอ”

“ฉันไม่ได้บอกว่าจะขายแก แค่ยื่นข้อเสนอตัวแกให้เขาต่างหาก”

“มันก็เหมือนขายตัวไม่ใช่หรือไง!” ตวาดใส่ผู้ให้กำเนิด ตอนนี้แม้แต่จะเรียกแม่ฉันยังไม่อยากเรียกเลย มันกระดากปากมันเจ็บใจและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่พ่อจากไปเสียอีก “แม่ทำแบบนี้กับหนูได้ยังไง นี่หนูเป็นลูกของแม่จริงๆ ใช่ไหม”

“...” คำถามที่แลดูสั่นเครือทำให้แม่เงียบ

“หนูถามจริงๆ แม่เกลียดหนูที่หน้าเหมือนพ่อ หรือแม่เกลียดหนูที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ทั้งที่มันควรเป็นของแม่”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อแกสร้างหนี้เอาไว้จนตัวตาย แกคิดว่าฉันไม่เหนื่อยหรือไงที่จะต้องหาเงินมาใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อน่ะ!”

“แล้วหนี้ของท่านรณกรหนูเป็นคนก่องั้นสิ คนรับกรรมทำไมต้องเป็นหนูด้วย” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองและเป็นครั้งแรกที่พ่อเลี้ยงไม่คิดจะเข้ามาแทรกกลางราวกับสิ่งที่แม่ทำมันถูก ทุกคนอยากให้ฉันไปจากที่บ้านหลังนี้ เพราะถ้าหากไม่มีฉันคงจะเป็นครอบครัวที่มีความสุขกันมากสินะ “หรือนี่เป็นวิธีเฉดหัวหนูออกจากบ้านของแม่”

“แกจะคิดมากทำไม ไปอยู่กับท่านมีแต่จะสบาย แถมปลดหนี้ให้พ่อของแกด้วย ไม่ดีหรือไง”

“แม่คิดว่าหนูจะสบายเหรอ ท่านมีเมียหรือยังก็ไม่รู้ แม่จะให้หนูไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บเขาเนี่ยนะ แม่คิดได้ไง!” ฉันรู้เพียงแค่ว่าตัวเองจุกลำคอไปหมด มันสับสนและมึนงงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตก็ว่าได้

“อย่างน้อยแกก็ควรช่วยฉันใช้หนี้ ไม่ใช่ให้ฉันรับผิดชอบอยู่ฝ่ายเดียว แกเข้าใจไหม” เดินเอานิ้วมาจิ้มศีรษะฉันจนเอนเอียงตามแรงกด “เป็นลูกสาวที่ดีของพ่อแกไม่ใช่หรือไง มันอาจจะเป็นสิ่งที่พ่อของแกต้องการก็ได้นี่นินิว”

“...” ฉันกัดสันกรามตัวเองแน่นจนรับรู้ถึงความเจ็บแปลบจนเสียงฟันเสียดสีกันในโพรงปาก

“แค่ดูแลปรนนิบัติรับใช้ท่าน แค่นี้ท่านก็จะหลงแกหัวปรักหัวปรำ อยากได้อะไรอยากทำอะไรท่านก็ทำให้แกได้หมดนั่นแหละ หนี้สิบล้านที่พ่อแกสร้างเอาไว้มันจะหมดลงถ้าแกตัดสินใจเอาตัวชดใช้ เข้าใจไหมนังลูกโง่!”

การไปเป็นอีหนูหรือเมียน้อย เมียเก็บของชายแก่วัย 50 กว่ามันไม่ได้ต่างอะไรกับการขายตัวเลยสักนิด ฉันต้องไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บของท่านเพียงเพราะหนี้ก้อนโตที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อเนี่ยนะ ทั้งที่แม่สามารถผ่อนปรนหนี้ก้อนนี้ได้ แต่แม่ไม่ทำมันก็ทำให้ฉันเข้าใจอะไรได้หลายๆ อย่างว่าที่แม่ต้องการคือ ‘เฉดหัวฉันไปจากชีวิตของท่าน’ ชีวิตของฉันที่ไม่มีใครต้องการ แม้แต่แม่ของตัวเองก็ยังขับไสไล่ส่งเหมือนหมูเหมือนหมา

ฉันมองแม่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความแค้นและความรู้สึกมากมายที่ถาโถมเข้ามา จึงเดินสวนแม่ขึ้นไปชั้นบนโยนกระเป๋าทิ้งลงบนเตียง เสมองกรอบรูปของพ่อที่ฉันเขวี้ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี ไม่คิดจะเก็บมันขึ้นมาด้วยซ้ำ ในใจก็เอาแต่พร่ำบอก เกลียด เกลียดและเกลียดพ่อกับแม่มากที่สุดในชีวิต

ด้วยเพราะปัญหามันเข้ามาถาโถมฉันจึงออกจากห้องล็อกกุญแจเพราะไม่ต้องการให้ใครเข้าไปในห้อง เนื่องจากออกมาแค่ตัวเปล่าๆ สวมชุดนักศึกษาและช้อปสีกรมท่าออกจากบ้านก็เห็นรถหรูบีเอ็มฯ จอดอยู่ ไม่ต้องเดาว่ามันเป็นของใคร ในขณะที่ฉันต้องนั่งรถเมล์ไปเรียนแต่ลูกติดผัวใหม่แม่ขับรถไปเรียนเองได้

“น่าสงสาร” เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกรั้งขาทั้งสองให้หยุดไว้เพียงเท่านี้ “จะกลายเป็นเมียน้อยเมียเก็บซะแล้ว”

หลับตาลงระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้หันไปทำอะไรเดือนที่เดินกอดอกมาหยุดตรงหน้าฉัน พลางยิ้มเยาะเย้ยอย่างนึกสนุก

“จากหงส์กลายเป็นอีกาไปซะแล้ว” เธอแดกดันฉันด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วปวดหู แถมใบหน้าที่เยาะเย้ยเสียเต็มประดา “แต่ก็ดีนะนินิว เธอจะได้มีผัวแก่ที่ปรนเปรอทุกอย่างให้เธอ”

“...”

“โชคร้ายนิดหน่อยตรงที่เขาแก่คราวพ่อ หรืออาจจะมีเมียอยู่แล้ว เธอก็ไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บ” ปลายนิ้วชี้ที่ทาเล็บสีแดงสดกรีดตรงปลายคางฉันจำต้องปัดมือหล่อนออกอย่างแรง “เอาตัวขัดดอกชดใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ น่าสมเพช”

ฉันไม่ตอบเอาแต่จ้องหน้าเดือนราวกับโกรธจนอยากจะกระโจนบีบคอหล่อนให้ตายคามือ หากแต่ว่าเกิดทำแบบนั้นฉันจะกลายเป็นผู้ร้ายและหล่อนกลายเป็นผู้ถูกกระทำในทันที

“ไปซะเถอะนินิว บ้านนี้ไม่เหมาะกับเธอหรอก” เดือนยกมือปิดปากหัวเราะแบบผู้ดี “ชีวิตคุณหนูของเธอ ฉันจะเป็นคนทำหน้าที่ตรงนี้เองนะ ฮ่าๆ”

หัวเราะเสียงดังเดินชนไหล่ฉันนวยนาดเข้าไปในบ้าน ที่ที่มันเคยเป็นของฉัน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้วนินิว...

ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บชวนให้ฉันยกมือทั้งสองลูบไล้แขนของตัวเอง ในหัวมันมีแต่ความว่างเปล่าและโล่งไปเสียหมด ฉันนึกถึงเพียงแค่เรื่องราวในอดีตกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนเผลอเดินออกจากบ้าน โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหนหรือจะไปทำอะไร สิ่งเดียวที่ดึงสติของฉันได้ก็คือบรรยากาศรอบๆ มันไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย จำต้องกวาดสายตามองไปรอบตัว ฉันเดินอยู่บนฟุตบาทและท้องถนนที่รถสัญจรวิ่งไปมาไม่ขาดสาย สะพานลอยข้ามไปยังอีกฝั่งของถนน

นี่ฉัน... เดินมาถึงส่วนไหนของตัวเมืองกันแน่ คิดได้แบบนั้น ฉันกลับก้าวเท้าถอยหลังเพราะมันไม่คุ้นชิน ทันใดนั้นที่เท้าหลุดจากฟุตบาทยกสูง ร่างของฉันเซออกไปริมถนนจนมีแสงไฟจากรถกระพริบใส่ตา

ปรี้น!

ตุ้บ

“โอ๊ย” ความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกส่วนด้านหน้าของรถหรูชนเข้ามาที่หน้าแข้งจนเจ็บปวดเหมือนกระดูกจะแตก มันไม่ได้แตกและฉันก็ไม่ได้ล้มลงไปกองกับพื้น แค่รู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรบางอย่างไหลออกมาอย่างต่อเนื่องก็เท่านั้น

“เฮ้ ข้ามถนนมีสะพานลอยนะคุณ ออกมาแบบนี้ดีไม่ชนตะ...!”

น้ำเสียงแกมหงุดหงิดของเจ้าของรถขาดหายไป ส่งผลให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องตกใจสุดขีดไม่ต่างจากเขา เมื่อใบหน้าหล่อเหลาที่คิ้วเรียวดกดำขมวดกันเป็นปม ดวงตาคมจ้องหน้าฉันนิ่ง จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากแดงคล้ำได้รูป ช่างดูดีไปหมดจริงๆ ผู้ชายคนนี้ หนำซ้ำรอยสักที่ท่อนแขนซ้ายลายมังกรสีดำก็ทำให้คุ้นตา

“พะ พี่โฬม”

“เธอ” เขาชี้หน้าฉันก่อนจะไล่สายตามองมายังหน้าแข้งขวาของฉัน ไม่ช้าร่างสูงก็ก้าวเท้ามาหยุดตรงหน้าและโน้มตัวลงถลกกระโปรงพลีทเลยเข่าฉันขึ้น

“พะ พี่ทำอะไร!”

“เลือดออก” แล้วใช่เรื่องที่จะต้องมาถลกกระโปรงฉันขึ้นดูแบบไม่คิดอะไรไหมเนี่ย “ขึ้นรถ”

“หนูไม่เป็นอะไร” แค่เลือดออกคงจะไม่ได้ถึงขั้นกระดูกหักหรอกมั้ง พี่โฬมไม่ได้ฟังฉันเขากลับเดินไปเปิดประตูรถ ผายมือให้ฉันขึ้นมานั่ง

“พูดดีด้วยแล้วนะ อย่าให้พี่ต้องอุ้มน้อง” เป็นคำขู่ใช่ไหม บอกทีว่าเขาแค่ขู่ไม่คิดจะทำจริงๆ กระทั่งฉันคิดผิดไปเสียหมดทุกอย่างเพราะแค่พี่โฬมก้าวเท้ามาสามก้าวเขาก็ย่อตัวอุ้มฉันจนตัวลอย รีบคว้าลำคอหนาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ลมหายใจเย็นๆ รดรินใกล้ชนิดที่ฉันได้กลิ่นนั้นจากเขาอีกแล้ว กลิ่นเย็นหอมแปลกๆ “ปล่อยหนูนะ”

“พี่พูดแล้ว น้องไม่ฟังเอง”

“ก็หนูไม่ได้เป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรได้ไง เลือดไหลยังกับเมนส์มา” เปรียบเทียบซะฉันทำหน้างอง้ำใส่เขา จำยอมให้เขาอุ้มพาเข้ามานั่งในรถ จะบอกว่าพี่โฬมอุ้มฉันตัวลอยแบบเหมือนอุ้มตุ๊กตา เขาไม่คิดจะหนักบ้างเลยหรือไงตอนที่ทอยอุ้มฉันครั้งแรกที่ตกบันได หมอนั่นบอกว่าปวดหลังเป็นอาทิตย์ หันมามองพี่โฬมดิต่างกันลิบลับเลย

โรงพยาบาลเอกชน

ห้องฉุกเฉิน ฉันนั่งอยู่บนเตียงเอามือทั้งสองยันไปด้านหลังและให้พยาบาลทำแผลให้ตรงหน้าแข้ง พี่โฬมยืนกอดอกมองด้วยสีหน้าราบเรียบความหล่อของเขาทำให้คนไข้ในห้องฉุกเฉินถึงกับมองเขากันราวกับเป็นคนดัง ทั้งที่เป็นเพียงนักศึกษาวิศวะโยธา ที่สวมช้อปแดงเลือดหมูแล้วหล่อลากดิน แบดบอยเสียจนทำเอาหัวใจทุกคนในห้องฉุกเฉินเต้นไม่เป็นจังหวะ

“เสร็จเรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวรอรับยาด้านนอกนะคะ”

ยกมือไหว้ขอบคุณพยาบาลที่ทำแผลพันผ้าให้เรียบร้อย อันที่จริงมันไม่ได้กระดูกหักหรือแตกหรอกนะ แค่แผลที่โดนชนมันค่อนข้างลึก ฉันค่อยๆ พาตัวเองลงจากเตียงยืนเต็มความสูง มีพี่โฬมที่เดินตามออกมาเพื่อนั่งรอรับยาแก้ปวดกับอุปกรณ์ทำแผลหนึ่งชุด

“ขอบคุณค่ะ” ยกมือไหว้ขอบคุณร่างสูงที่นั่งรอยา “พี่โฬมมีธุระก็รีบไปเถอะค่ะ”

“พี่ไปส่ง”

“แต่หนู...” เขาหันมามองฉันพลางจ้องลึกเข้ามาในแววตาของฉัน เป็นการจ้องที่เล่นเอาฉันต้องเป็นฝ่ายหลบ “หนูไม่อยากกลับบ้านค่ะ”

คำตอบของฉันคงทำให้พี่โฬมรู้นะว่ามีเหตุผลอะไรที่ฉันถึงไล่ให้เขาไป เพราะฉันไม่อยากให้เขาไปส่งที่บ้าน ไม่อยากกลับและพอเอามือคลำกระเป๋าเสื้อช้อปทั้งสองข้างตรงชายเสื้อก็พบว่าฉันไม่ได้พกมือถือและหรือเงินสดติดตัวมาเลย บ้าจริง

“ละเมอแบบตอนนั้นหรือไง”

“คะ?” สงสัยเล็กน้อยกับคำพูดของพี่โฬม หากแต่ว่าเสียงประกาศก็ดังขึ้น ‘คุณนลาภัศ เมธาปกรณ์รับยาช่องหนึ่งค่ะ’ ฉันลุกขึ้นยืนพลางแบมือไปตรงหน้าเขา “ขอยืมเงินหน่อยค่ะ หนูไม่ได้พกเงินมา”

พี่โฬมไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของฉัน ก็เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยล้วงมือหยิบกระเป๋าเงินสีดำออกมา พร้อมส่งธนบัตรสีเทาให้ฉันสองใบ แอบเห็นนะเงินในกระเป๋ามีเป็นปึกๆ เลยอะ เห็นแล้วอยากจะถลุงให้หมดจะได้ไม่ต้องเอาเงินไปเล่นการพนันเหมือนกับพ่อของฉัน ที่เล่นจนหมดตัวและสร้างปัญหาเอาไว้ให้แม้กระทั่งตายจากกันไป

“เงินทอนค่ะ”

“เก็บไว้เป็นค่ารถ” เราสองคนเดินออกมาจากโรงพยาบาลถึงรถสปอร์ตสุดหรูของพี่โฬม

“รถพี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“ไม่เป็น” ต่อให้เป็นฉันก็คงไม่มีปัญญาชดใช้ให้หรอก รถเขายี่ห้ออะไรล่ะเนี่ยมีโลโก้ม้าสีเงิน เอาจริงยี่ห้อรถบางคันฉันก็ไม่ได้รู้จักไง คงจะแพงน่าดูเลยนะแถมสีรถเป็นสีดำเงินดูหรูหราเหมาะกับเขาดี

“พี่โฬมจะไปไหนเหรอคะ?” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันถามเขาออกไป พี่โฬมจึงชะงักมือที่เปิดประตูด้านคนขับค้างเอาไว้ “หนูขอไปด้วยได้ไหม หนูไม่อยากกลับบ้าน”

“พี่ไม่ได้มีหน้าที่เป็นคนขับรถคอยส่งน้อง กลับบ้านไปพักผ่อนซะ”

“หนูไม่อยากกลับบ้าน” ถึงจะได้เงินทอนติดตัวหลงเหลืออยู่พอจะให้นั่งรถกลับบ้านได้ก็เถอะ เวลานี้ฉันไม่อยากกลับบ้านเลย ฉันแค่อยากไปไหนสักที่ที่ไม่ใช่บ้าน “ให้หนูไปด้วยนะคะ ที่ไหนก็ได้หนูไปได้หมด”

พี่โฬมขมวดคิ้วพลางเอาแขนซ้ายเท้าบนหลังคารถ “ไม่ควรพูดกับพี่แบบนี้นะ”

“...”

“ถ้าเกิดพี่พาน้องไปทำเรื่องอย่างว่า น้องก็จะไปงั้นสิ” 

[50%]

*-----------------------------------------------*