Mag-log in“Xavian, please pick up the phone.” Nakaka-dalawang tawag na si Astrid pero hindi parin sinasagot ni Xavian ang mga tawag niya. Kaya ibinaba na lang niya ang cellphone niya saka niyakap si Ashton.“Anak? Naririnig mo ba si mama? Lumaban ka ha? Para kay mama please lumaban ka, anak.” Mas binilisan naman ni Daniel ang pagmamaneho. Pagkatapos ng mahigit isang oras na biyahe ay nakarating na rin sila sa hospital. Agad naman na inasikaso ng mga doctor at nurses si Ashton. Naiwan naman sa labas ng emergency room sina Astrid at Daniel.Palakad-lakad si Astrid. Hindi siya mapakali. Kanina niya parin nginangatngat yung kuko niya. “Astrid, please calm down,” saad ni Daniel.“How can I calm down?! Nasa ganoong kalagayan ang anak ko, kaya paano ako kakalma?”“As if naman yang pagpa-panic mo ay makakatulong para bumuti ang lagay ni Ashton.”“You don't understand what I feel. Hindi mo alam kung gaano ako natatakot dahil ilang beses nang nalagay sa bingit ng kamatayan ang anak ko! Everytime na m
Kinabukasan, mga bandang alas otso ng umaga, habang nasa work na si Xavian. Nasa kitchen naman si Astrid at tumutulong kay nanay Nena sa pagliligpit ng mga pinagkainan nila, at si Ashton naman na nasa sala at naglalaro ay biglang may nag doorbell. Sandaling napahinto sa ginagawa nila sina Astrid at nanay Nena.“Ako na ang magbubukas,” saad ni nanay Nena pero pinigilan siya ni Astrid.“Hindi na nay, ako na po.” Hinugasan lang muna niya ang kamay niya na puno ng sabon saka naglakad na palabas ng kitchen. Pagkaraan niya sa sala ay kinurit lang niya ang pisngi ni Ashton saka nagpatuloy na sa paglalakad palabas ng bahay.“It hurts, mama!” nakangusong saad ni Ashton. Napatawa naman si Astrid.“Sorry, baby!”Maya-maya nakarating na siya sa harap ng gate nila. Mataas ang gate nila at lampas tao ito kaya hindi niya makita kung sino yung nasa labas. Tanging sapatos lang nito ang nakikita niya.“Sino ‘yan?” tanong na ni Astrid kahit hindi pa binubuksan ang gate. Ayaw niya muna talagang buksan,
“Fuck. What should I do?” Napasabunit na lang si Astrid sa buhok niya at naglakad pabalik-balik sa loob ng kwarto nilang mag-asawa. She's starting to panic.Maya-maya nagtungo siya sa banyo at naghilamos.“Astrid, kalma. Kumalma ka. Wala kang dapat na ikatakot. You are safe here with Xavian. Alam kong hindi niya ako pababayaan. Yeah. That's right kumalma ka.” Pagkausap niya sa sarili. Kumakalma na siya kahit papaano pero nung na alaala niyang nag away sila ni Xavian kanina lang ay napapikit na naman siya.“Gosh! Bakit kasi kailangan niyang suntukin si Daniel? It's just a friendly hug! He's being jealous and possessive again!” “Ma’am, hindi naman po sa nanghihimasok pero may asawa po kayo. Hindi po talaga magandang tingnan na niyayakap kayo ng ibang lalaki,” saad ni nanay Nena. Gulat naman na napalingon sa gawi niya si Astrid.“Ginulat mo naman po ako, nay.” Hinagod niya ang dibdib niya dahil bigla itong kumabog ng mabilis dahil sa gulat.“I mean, alam niyang friend ko si Daniel so
“Astrid, sandali!”Hindi na lumingon si Astrid. Mas lalo pa niyang binilisan ang paglalakad habang mahigpit na hawak ni Daniel ang mga paper bags na dala niya. Halos tumatakbo na rin ito para lang makahabol sa kaniya.“Astrid!”Pagkarinig sa pangalan niya ay napapikit siya nang mariin. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang bilis ng tibok ng puso niya. Para bang may humahabol sa kaniya. Para bang nasa likod niya pa rin ang gabing matagal na niyang pilit kinakalimutan.Eric. Ang lalaking iyon. Ang lalaking akala niya ay hindi na niya muling makikita.“Astrid!”Muli siyang tinawag ni Daniel kaya napahinto siya. Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang humarap dito.“Sorry.”“Okay ka lang ba?”Tumango siya agad.“Yeah. Okay lang ako.”“Sure?”“Oo.”Tinitigan siya ni Daniel nang ilang segundo. Halatang hindi ito kumbinsido sa sagot niya.Namumula pa rin ang mukha ni Astrid at bahagyang nanginginig ang mga kamay nito.“Parang hindi ka okay.”“Napagod lang ako. Ang bigat kasi ng
Pagkatapos magbihis ay lumabas na rin ng bahay si Astrid. Naisipan niyang maglakad na lang kaysa magdala ng sasakyan since walking distance lang naman ang grocery store sa kanila pati na rin ang palengke. Maaga pa naman kaya naisip niya na magandang exercise na rin ito para pagpawisan siya.Ang una niyang pinuntahan ay ang palengke, mga limang kanto ang layo mula sa bahay nila. Bumili muna siya ng mga fresh na gulay, prutas, at karne. Pagkatapos ay nagtungo na siya sa supermarket na malapit lang rin sa kanila. Mga tatlong kanto lang ang layo mula sa bahay nila.Doon na siya namili ng mga canned goods, noodles, saka mga frozen foods tulad ng hotdogs, sausages, chicken nuggets, at boneless bangus. Mostly para sa bata. Bumili na rin siya ng mga biscuits at chips dahil mahilig doon si Ashton.“I think okay na ’to,” saad niya sa sarili saka nagtungo na sa cashier.Matapos bayaran ang lahat ng pinamili niya, inayos ng cashier ang mga grocery sa ilang paper bags. Hindi niya namalayan na halo
Buong umaga ay wala silang ibang ginawa kundi mag-relax. Si Ashton ay nanood ng cartoons sa living room habang si Astrid naman ay nakaupo sa sofa at nagbabasa ng libro.Paminsan-minsan ay sumisilip siya sa anak. Kapag nakikita niyang masyado nang nakahiga sa couch si Ashton, inaayos niya ang unan nito. Kapag nauubusan ng tubig ang baso, pinupuno niya. Simple lang. Tahimik. Pero somehow, masaya.Bandang alas-onse, napansin niyang nakatulog na si Ashton. Maingat niya itong tinakpan ng manipis na kumot. Then she smiled.Her little boy looked so peaceful. Kaya hindi na niya ito ginising. Sa halip, umupo siya sa kabilang sofa at ipinagpatuloy ang pagbabasa. Makalipas ang ilang minuto ay tumunog ang cellphone niya.Isang message mula kay Xavian.Xavian: Have you eaten?Napangiti siya.Agad siyang nag-reply.Astrid: Not yet. Ikaw?Ilang segundo lang ay nag-reply na ito.Xavian: Eating now. Don't skip yours.Astrid: Yes, boss.Xavian: Good girl.Napailing si Astrid sa reply nito.“Ang kulit.”
Halos magdamag na hindi nakatulog si Astrid.Paulit-ulit niyang binabasa ang mensaheng natanggap niya kagabi mula sa unknown number habang nakatitig sa kisame ng condo unit na pansamantala niyang tinutuluyan.You ran away again.This time, I’ll make sure you can’t escape from me anymore.Kahit hind
Mabigat ang talukap ng mga mata ni Xavian nang dahan-dahan siyang magising.Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatitig sa puting kisame ng Presidential Suite. Hindi niya maalala kung kailan siya huling nakatulog nang ganito kahimbing.Tahimik ang buong paligid.Walang tunog ng ulan. Wala ring
Halos buong araw na lutang si Astrid.Kahit nasa meeting siya kasama ang ibang designers ng kumpanya ay hindi mawala-wala sa isip niya ang mga sinabi ni Xavian.You can hide your secret from everyone else, Astrid. But not from me.Paulit-ulit iyong nag-e-echo sa utak niya.Pakiramdam niya anumang o
Tahimik ang buong executive office. Ngunit para kay Astrid, parang napakalakas ng ingay ng tibok ng puso niya. Hindi siya makagalaw habang nakatitig sa perang nakapatong sa mesa sa harapan niya.Iyong limang libong iniwan niya sa hotel. At ngayon… hawak iyon ni Xavian. Kitang-kita niya ang malamig


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




