Chapter 4

Nagulat ako sa bigla niyang pagbabago ng ekspresyon. Hinablot niya ang kuwelyo ko kaya hindi ako komportable. Dahil natatakot akong agawin niya ang bato ko, dali-dali ko itong tinakpan gamit ang dalawang kamay.

Ganoon din ang ginawa ng matandang babae noong nakaraan, at ganoon din ang reaksiyon niya sa batong ito.

Paano nila nakilala ang ganoong pambihirang bagay?

At bakit niya sinabing dalawa iyon?

“T-Tita, hindi ko maintindihan ang sinasabi mo. Isa lang ang batong ito, hindi dalawa.”

“Ikaw—”

Matagal niya akong tinitigan bago siya bumulong sa sarili niya, “Kaya pala ikaw iyon. Hindi nakapagtataka.”

Nakakailang ang tingin niyang iyon, para bang nakilala niya ako. Paanong mangyayari iyon? Kahit ang pamilya De Leon ay hindi ako nakilala. Paano naman malalaman ng isang ganap na estranghero na nabuhay akong muli?

“Tita, ano ba talaga ang gusto mong sabihin? Ano bang meron sa batong ito?”

Biglang lumamig ang tingin niya habang nakatitig sa mukha ko, saka siya nanlait na ngumisi. “Napakaswerte mo talaga.”

May sasabihin pa sana siya ngunit biglang nagbago ang ekspresyon niya at binitawan ang kuwelyo ko.

“Ria, gabi na. Uuwi na tayo,” tawag ni Vicento mula sa labas.

Tumingin ako kay Tita Vivian. Hindi ko natanong nang maayos ang matandang babae noong nakaraan kaya nagtanong ako ulit, “Ano ba talaga ito? Bakit ganiyan kalakas ang reaksiyon mo?”

Mas naging malamig ang tingin ni Tita Vivian sa akin. “Pasensya na, napagkamalan lang kita.”

“Napagkamalan? Bakit mo sinabing masuwerte ako?” pilit kong tanong, pero ayaw na niyang magsalita pa tungkol doon.

Pagkatapos niyang maghugas ng kamay, pinaalis na niya ako. “Hinihintay ka pa niya. Umuwi ka na.”

Habang paalis ako, nakita ni Tita Vivian si Vicento at tumigil ang tingin niya sa leeg ni Vicento.

Pero walang kahit anong pendant na suot si Vicento.

Isiniksik ni Andrea ang isang kahon ng pagkain sa kamay ni Vicento. “Ako mismo ang gumawa ng mga pastry na ito. Ikaw lang ang kakain ha, huwag mong ibigay sa babaeng iyon.”

“Salamat sa kabaitan mo, pero allergic ako kaya hindi ko makakain.”

“Wala naman akong nilagay na ingredients na allergic ka. Makakain mo ’yan nang walang problema.”

Ibinaba ni Vicento ang kahon sa lupa. “Hindi sa pastry, allergic ako sa ibang babae.”

Natigilan si Andrea.

Sumakay kami ni Vicento sa kotse. Puno ng isip ko si Tita Vivian kaya wala akong gana makipagtalo kay Andrea. Tahimik din si Tita Vivian, nakatitig lang sa sasakyan namin.

Nang magsara ang pinto ng kotse, hinila ni Andrea ang braso nito, tila nakikiusap. Pero nanatiling walang emosyon si Tita Vivian. Napakaganda niyang babae, ngunit nakakapanindig-balahibo ang lamig na dala niya.

Habang pauwi kami, hindi mawala sa isip ko ang Soul-Stabilizing Stone. Kung alam nilang Soul-Stabilizing Stone iyon, bakit ganoon ang naging reaksiyon nila?

Nagsinungaling ba sa akin si Vicento, at hindi talaga ito Soul-Stabilizing Stone?

Pinagsisihan kong hindi ko natanong nang maayos ang matandang babae noon. Pakiramdam ko, hindi simpleng tao si Tita Vivian; tiyak na hindi mabuti ang paraan ng pagtitig niya sa akin kanina.

Pero bakit?

Pakiramdam ko sasabog na ang utak ko. Hindi pa nalulutas ang mga dating misteryo, may nadadagdag na naman.

“Ano’ng problema? Mula nang sumakay tayo sa kotse, wala ka nang imik.” Palaging napapansin agad ni Vicento kapag may mali sa akin.

Hindi ko agad nabanggit sa kaniya ang tungkol sa Soul-Stabilizing Stone. Tutal, ilang beses ko na rin siyang tinanong noon pero wala akong napala.

Kung may sikreto man talaga ang Soul-Stabilizing Stone, siguradong hindi niya rin sasabihin sa akin. Napakatalino niya; kapag nagtanong ako, baka maging alerto lang siya.

Buong-buo pa rin ang tiwala ko na hindi niya ako sasaktan. Pagkatapos ng lahat, nakita ko kung paano niya ako hinanap kahit isa na lang akong kaluluwa, at nagsindi pa siya ng tatlong libong eternal lamp para sa akin.

Kung hindi niya ako sinasaktan, ibig sabihin may dahilan siya para itago ito—isang bagay na maaaring makaapekto sa sarili niyang interes.

Biglang sumagi sa isip ko ang hindi natapos na mga salita ng master noon. Pinilit kong itago ang kaba ko, natatakot akong mabasa niya ang emosyon sa mukha ko, kaya kusa akong lumapit sa kaniya.

Sa mga bisig niya, sinabi ko, “Wala naman.”

“Dahil lang ’yan sa hindi ko hinahawakan ang kahit anong ibigay ni Andrea. Kung naiilang ka, hindi na tayo pupunta sa bahay nila.”

Para mapasaya lang ako, handa pa siyang lumayo sa pamilyang Sarmiento na naging mabuti sa kaniya. Ano pa bang puwede kong pagdudahan sa lalaking ganoon?

Ang tanging kinatatakutan ko lang ay baka may gawin siyang katangahan dahil masyado niya akong mahal. Inabot ko ang guwapo niyang mukha at marahang hinaplos iyon. “Sige, pag-uwi natin, ikukuha kita ng cookies, okay?”

“Good girl.” Nang makita niyang hindi nagbago ang ekspresyon ko, lihim siyang nakahinga nang maluwag.

Pero hindi niya alam na nang ibaba ko ang tingin ko at isinandal ang ulo ko sa leeg niya, punong-puno na ako ng pag-aalala.

“Vicento, huwag mo sana akong iwan. Ang hirap-hirap ng pinagdaanan ko para makarating dito. Natatakot akong mawala ka.”

“Si Andrea lang naman iyon.” Mahina siyang natawa. “Kung gusto ko siya, noon ko pa siya pinakasalan. Ano’ng kinalaman niya sa atin?”

Akala niya nagseselos lang ako kay Andrea, pero hindi niya alam na lalo lang akong kinakabahan. Kapag iniisip ko ngayon, mapapansin kong kakaiba na talaga ang kilos niya mula nang makabalik ako matapos ang soul-sustaining ordeal na iyon.

Noon, gustong-gusto niya akong mabuntis. Sinasabi pa niyang matanda na siya at ayaw na niyang maghintay pa. Sinabi rin niyang Riley ang ipapangalan namin sa panganay namin, bilang kabayaran sa batang hindi naisilang noong nakaraan kong buhay.

Pero kalaunan, tuwing napag-uusapan ang tungkol sa anak, agad niyang iniiwas ang usapan o kaya’y tumatahimik. Hindi ko alam kung bakit, pero sigurado akong may kinalaman ito sa batong iyon.

Ano bang kasunduan ang ginawa niya sa master?

Habang magulo ang isip ko, nakarating na kami sa bahay. Mabilis akong nagkunwaring masigla para hindi niya mapansin na may mali.

“Vicento, ang nakakatawa talaga ay ’yong mukha ni Andrea nang sabihin mong allergic ka sa babae,” sabi ko habang pilit na nagpapagaan ng usapan.

“Natuto ako online.”

“Tinuturo ba ’yan sa men’s virtue class?” natatawa kong biro.

Pagdating namin sa loob ng bahay, bigla siyang tumayo, binuhat ako, at kagat-labing sinabi, “Ria, ngayong gabi ipapakita ko sa’yo kung ano ang tunay na male virtue!”

Pumulupot ako sa leeg niya at pabulong na nagsabi sa tenga niya, “Vicento, safe period ko ngayon, okay? Huwag na tayong gumamit ng condom.”

Dumilim agad ang mga mata niya. “Ria, ikaw ang humingi niyan.”

Pinindot niya ang fingerprint lock, at pagkasara ng pinto ay agad niya akong isinandal sa may entrada at hinalikan nang mariin.

“Vicento, dahan-dahan!” Napahawak ako sa kuwelyo niya habang tinatanggap ang maalab niyang halik.

“Ahem.”

May biglang babaeng umubo.

Mabilis kong itinulak si Vicento palayo at napalingon sa sofa. Tinakpan ni Mariel ang mga mata niya gamit ang dalawang kamay, pero sobrang laki ng siwang sa pagitan ng hintuturo at gitnang daliri niya. Paulit-ulit siyang umiling. “Wala akong nakita, wala talaga!”

Ramdam kong agad sumiklab ang galit ni Vicento. Pero si Ivan naman, walang kaalam-alam sa panganib na kinakaharap niya. Nasa kusina siya, may apron pa sa baywang, at sumilip habang may hawak na sandok.

“Vicento, nakauwi na pala kayo! Bakit lumipad sa kisame ’yong itlog ko?”

Perpekto. Eksakto siyang sumalo ng galit. Pakiramdam ko gusto rin siyang ihagis ni Vicento sa kisame.

Naghahanap na si Vicento ng mapagbubuntunan ng inis. Si Marile kasi ay babae at naging mabuti rin sa kaniya, kaya kailangan niyang magtimpi nang kaunti.

Pero kay Ivan, hindi na niya kailangang magpigil.

Madilim ang mukha niya habang malamig at mababang sinabi, “Nalugi na ba ang pamilya Santiago? Wala na ba kayong sariling kawali at itlog?”

Litong-lito si Ivan. “Ginamit ko lang naman ang kawali mo para magprito ng itlog. Kailangan bang magalit ka nang ganiyan?”

Huminga nang malalim si Vicento. “Wala ba kayong sariling bahay?”