Chapter 6

Lumaki ang mga mata ni Alissa sa pagkagulat. Kilala niya si Marionne Villamor— presidente ito ng VGC, ang magiging susunod na CEO, at napakaraming tao ang pilit na nagpapapansin dito ngunit ni hindi nito pinapansin. Hindi niya inaasahang kilala pala nito ang simpleng construction worket na ito at tutulungan pa siyang ayusin ang problema niya. Lalong lumalim ang kanyang pag-uusisa kay Anton.

“President Villamor, dadalhin ko lang siya para tumulong sa imbestigasyon,” magalang na sabi ni Alissa.

Napatingin si Marionne kay Anton bago nagsalita.

“Sige, Anton, makipagtulungan ka sa pulis.”

“Ano pang hinihintay mo? Tara na!” malamig na sigaw ni Alissa.

“BMW lang naman ang nasagasaan ko. Pumayag na si President Villamor na bayaran iyon, bakit ka pa sumisigaw?” inis na sagot ni Anton.

“May sumusuporta na sa’yo kaya sumasagot ka na?” matalim na sabi ni Alissa.

“Paano ko naman magagawang banggain ang mga tao sa ilalim ng mundo?” kibit-balikat ni Anton.

Siya marahil ang unang taong nangahas tawaging gangster ang isang pulis. Dinala siya ni Alissa sa motorsiklo, saka ito umupo. Nakakrus ang mahahaba at balingkinitan niyang binti na balot ng itim na lace, habang malamig siyang nakatingin pababa kay Anton na parang isang emperatris.

“Magtatanong ako, sasagot ka. Kapag hindi ka nakipagtulungan, alam mo na ang mangyayari. Una, ilabas mo ang ID mo.”

Kinuha ni Anton ang kanyang ID mula sa bulsa sa likod at iniabot ito. Matapos suriin nang ilang beses, tuluyang nakumpirma ni Alissa na peke ito—wala man lang chip sa loob. Ang lakas ng loob ng lalaking ito na magbigay ng pekeng ID sa harap mismo ng pulis.

“Congratulations. Nadagdagan na naman ang kaso mo—pamemeke.”

Paulit-ulit niyang ipinampalo ang ID sa ulo ni Anton.

“Kapag pinukpok mo pa ako, baka magalit na ako.” Umatras si Anton nang ilang hakbang.

“Oh? Nanghahamon ka? Gusto mo pa bang dagdagan ng kasong pananakit ng pulis?”

Tumalon si Alissa mula sa motorsiklo, lumapit sa kanya, at malamig na nagsalita. “Gusto mong makipaglaban? Halika.”

Pagkasabi nito, sadya pa niyang ginalaw ang dibdib niya kaya lumundag-lundag iyon.

Napatingin si Anton sa matatag nitong katawan na halos hindi maitago ng maluwag na uniporme ng pulis. Pinisil niya ang labi bago kumuha ng isa pang ID sa kanyang maong at iniabot ito.

Duda man, tinanggap iyon ni Alissa. Kaparehong-kapareho ito ng pekeng ID—pareho ang address, pangalan, at ID number—pero tunay ito.

Dalawang magkaparehong ID, isang totoo at isang peke. Ano bang balak ng lalaking ito?

“Mali lang ang nabunot ko kanina. Nawala kasi ang dati kong ID, at matagal kumuha ng temporary ID. Kailangan ko agad para sa trabaho kaya gumawa ako ng kapareho. Officer, pwede mong i-check. Isa akong mabuting mamamayan at wala akong criminal record.”

“Bumalik ka sa dorm mo at magpalit ng malinis na damit. Sasama ka sa akin sa presinto.”

Nagpasya si Alissa na dalhin muna siya sa istasyon. Napakamisteryoso ng lalaking ito; baka may malaking kaso siyang mabunyag sa pagtatanong.

“Magandang officer…”

“May sampung minuto ka para maligo at magpalit. Kapag lumampas ka, ituturing kong pagharang sa opisyal na tungkulin.”

Kinuha ni Alissa ang cellphone niya, tiningnan ang oras, at nagsalitang muli. “Start timer.”

“Panalo ka na.”

Mabilis na tumakbo si Anton pabalik sa dorm ng mga trabahante, naligo, nagpalit ng malinis na damit, at bumalik sa tamang oras.

Naka-checkered shirt siya, punit-punit na maong, at sneakers na mukhang ilang buwan nang hindi nalalabhan—eksaktong itsura ng isang kanto boy. Wala ba talaga siyang matinong damit?

Sumakay si Alissa sa motorsiklo at sumigaw. “Subukan mong hawakan ako at alam mo na ang mangyayari! Umangkas ka!”

Masunuring sumakay si Anton. Naamoy niya ang bango ng babae at halos hindi niya mapigilang yakapin ito sa baywang, pero nang maisip niya ang magiging trato sa kanya sa presinto, pinigilan niya ang sarili. “Ang tukso ay demonyo… ang kapusukan ay demonyo…”

Humarurot ang motorsiklo.

Napakaganda ng kurba ng likod nito. Astig magmaneho si Alissa ngunit may kakaibang alindog pa rin. Napansin ni Anton ang malalim na bakas sa likod nito—marka pala iyon ng strap ng bra. Dahil nakayuko ito habang nagmamaneho, mas halata ang bigat ng dibdib nito.

Nag-aalala pa siyang baka mapatid ang strap. Gaano ba talaga kalaki iyon?!

Biglang nagpreno nang malakas ang motorsiklo. Hindi nakapaghanda si Anton at bumangga siya sa likod ni Alissa. Kusang napakapit ang mga kamay niya sa malambot at malaking dibdib nito!

“Bitaw!”

Galit na galit si Alissa. Wala siyang oras mag-isip dahil bigla silang inatake. May kotse sa gilid na biglang lumiko at hinarangan sila.

“Wow, may assassin sa likod natin!”

Parang batang takot na takot, mahigpit na kumapit si Anton kay Alissa, hawak ang dibdib nito na parang iyon na lang ang lifeline niya. Dahil sa babala ni Anton, nakita ni Alissa sa rearview mirror ang dalawang naka-motorsiklong lalaki na dahan-dahang bumubunot ng mga baril na may silencer.

Mabilis niyang inikot ang motorsiklo, lumabas sa blind spot, at humarurot palayo.

Umulan ng bala mula sa likuran. Hinabol sila ng dalawang motorsiklo habang sumunod din ang sedan.

“Magandang officer, pwede mo ba akong ibaba? Ayoko pang mamatay!”

Nanginginig sa takot si Anton habang mahigpit na nakakapit.

“May matatanda pa akong magulang at mga batang pinapakain! Apat o limang bibig ang umaasa sa akin!”

“Tumahimik ka kung ayaw mong mamatay!”

Nakatuon si Alissa sa pagtakas kaya hindi niya agad napansin ang malalaking kamay na humahawak sa dibdib niya. Nang maramdaman niyang kinurot pa ito nang bahagya, halos sumabog siya sa galit.

Mas nakakainis pa, sumisigaw at nanginginig pa rin si Anton habang ginagawa iyon, kaya hindi niya malaman kung totoong natatakot lang ito o sinasadya siyang samantalahin.

Kahit alin doon, hindi niya ito mapapatawad.

“Saan ka humahawak?! Bitaw!” sigaw ni Alissa.

Saka lang tila natauhan si Anton at mabilis na yumakap sa balingkinitan nitong baywang. Napakakinis at walang kahit katiting na taba ng katawan nito.

Malaking dibdib at makitid na baywang—grabe ang katawan!

Nagkagulo ang buong kalsada habang nagsiiwasan ang mga sasakyan. Matapos ang ilang habulan, nang makitang hindi nila mapatay si Alissa, lumiko ang mga assassin sa isang makitid na eskinita at nawala.

Huminto si Alissa sa gilid ng kalsada at agad tumawag sa pulis.

Napakaseryoso ng sitwasyon. Nagpadala talaga ang kabilang panig ng kotse at dalawang motorsiklo para patayin siya. Malamang konektado ito sa kasong iniimbestigahan niya ngayon. Kaya pala gusto siyang patigilin ng kanyang ama—malinaw na napakalaking organisasyon ang nasa likod nito.

Magulo ang isip ni Alissa. Dahil sa muntikang pagkamatay, natulala siya nang matagal. Pagpatay niya sa makina ng motorsiklo, saka niya lang napansing mahigpit pa ring nakayakap si Anton sa kanya.

Unang beses itong may nakayakap na isang lalaki sa kanya, at isang mukhang hampaslupang construction worker pa. Sa galit, mabilis niyang hinugot ang dagger sa binti niya at sinaksak ang kamay na nakahawak sa kanya.

“Sa wakas, ligtas na!” Mabilis na bumitaw si Anton at muntik nang tamaan ng saksak. Pagkababa niya ng motorsiklo, tinapik niya ang dibdib niya. “Ang sarap talagang mabuhay!”

Punong-puno ng pagdududa si Alissa. Napakaswerte ng lalaking ito. Sakto sanang tuturuan niya ito ng leksyon nang bigla itong bumitaw.

Alam ba niya? At paano nito nalaman na assassin ang dalawang nakamotorsiklo? Hindi pa nga sila bumubunot ng baril nang sabihin niya iyon! Buti na lang binalaan siya nito, kung hindi patay na siya.

Saka lang napansin ni Anton ang dagger sa kamay ni Alissa at sumigaw. “Anong balak mo? Madali akong matakot, huwag mo akong takutin!”

“Hinawakan mo ako at pinisil mo pa ako. Akala mo ba palalampasin ko iyon?” winasiwas ni Alissa ang dagger.

“Officer, inosente ako! Sa sitwasyong iyon, paano ako hindi kakapit?”

Paunti-unting umatras si Anton habang nagmamakaawa.

“Pakiusap, may matatanda akong magulang at mga batang pinapakain!”

“Subukan mong umatras pa!” malamig na sabi ni Alissa.

“Naku, bumalik ang mga assassin!” Biglang sigaw ni Anton habang itinuturo ang likuran niya.

Agad bumunot ng baril si Alissa at yumuko, pero walang tao roon. Nang mapagtantong naloko siya, mabilis siyang lumingon—pero wala na si Anton.

Matagal na itong tumakas.

“Napakabilis tumakas ng gagong iyon!”

Galit na galit siyang napapadyak. Gusto niya talagang habulin ito at singilin, pero mas mahalaga ngayon ang imbestigasyon sa mga assassin.

Sa loob ng malapit na coffee shop, pumasok si Anton sa banyo, umihi, at saka lumabas sa likurang pinto.

“Ang ganda ng katawan ng babaeng iyon, at ang sarap niyang hawakan.”

Kinuskos niya ang kanyang mga daliri habang inaalala ang pakiramdam kanina.

“Sayang naman kung mapapatay ang ganoong klaseng pulis.”

Nag-isip si Anton kung tutulungan ba niya ito, pero sa huli ay nagdesisyon siyang huwag na.

Hindi na siya ang dating tao.

Habang dumadaan sa coffee shop, bigla niyang nakita ang isang pamilyar na pigura. Isa itong malamig at napakagandang babae, higit 1.7 metro ang taas, nakasuot ng sunglasses at itim na trench coat. Ang maikli nitong buhok hanggang balikat ay nagbibigay rito ng matapang at propesyonal na aura.

Tahimik itong nakaupo roon, na para bang alam nitong daraan si Anton sa coffee shop.

Lumapit si Anton, umupo sa tapat niya, kinuha ang kanyang kape, at inubos iyon sa isang lagok. Nanatiling tahimik ang babaeng nakaitim, tila sanay na sa ugali niya.

Nang maubos niya ang kape, saka lamang ito nagsalita nang walang emosyon. “Kailan ka babalik sa team?”

Mariing tinitigan ni Anton ang magandang mukha nito. Nawala ang kanyang mapagbiro at bastos na anyo, napalitan ng malamig na pangungutya. “Alam mong imposible iyon.”

“Inaamin ko, nagkamali kami sa utos noon kaya nalipol ang buong team mo. Pero buhay ka pa rin, hindi ba?”

“Sa tingin mo ba buhay pa ako ngayon?” Tumayo si Anton, puno ng galit ang mga mata, at itinuro ang dibdib niya. “Dito… matagal na akong patay.”

Tahimik siyang tinitigan ng babaeng nakaitim sa likod ng sunglasses nito. Matagal itong walang sinabi. Nakita niya ang mga luhang namumuo sa mata ni Anton—isang bagay na napakabihira sa anim nilang taon na magkasamang nagtrabaho.

Ito ang unang pagkakataong nakita ni Phoenix ang “Death” na umiiyak.

“Anim na buwan kang naging kargador, tagaputol ng kahoy, at construction worker. Namuhay ka nang walang pakialam. Iyan ba ang natutunan mo?” tanong ni Phoenix habang nakayuko.

“Buhay ko ito, wala kang pakialam.” Pagkasabi ni Anton, tumayo siya at malamig na nagsalitang muli. “Bumalik ka at sabihin mo kay Uno na patay na si Death. Salamat sa kape. Paalam habangbuhay.”