LOGINKinabukasan ng umaga, lumabas si Anton para bumili ng almusal. Pagpasok pa lang niya sa ward, narinig na niya ang masayang boses ni Angel.Binuksan niya ang pinto at nakita niyang gising na si Pia. Magkatabi ang magkapatid at masayang nagkukuwentuhan.“Gising ka na?” Lumapit si Anton at napatingin sa mukha ni Pia.Ngumiti ito sa kanya at nahirapang magsalita. “Pumasa ba ako sa loyalty test mo?”“Pumasa ka nang lubusan. Isang daang puntos.” Lumapit si Anton sa tabi ng kama, yumuko, at seryosong sinabi, “Maraming-maraming salamat. Kung hindi dahil sa iyo, hindi ko alam kung ano ang maaaring nangyari kay Marionne.”“Hindi mo ba dapat munang aliwin ang nasugatan bago mo banggitin ang asawa mo?” kunwaring nagtatampo si Pia.“Kung nakakapagtampo ka pa, ibig sabihin, wala namang malubhang problema.” Iniabot ni Anton ang almusal kay Angel. “Mula ngayon, ipagkakatiwala ko na sa iyo bilang nakatatandang kapatid ang pagpapakain sa kanya ng lugaw. Sadyang ipinagawa kong malabnaw para madali niyan
Sa wakas, namatay na rin ang ilaw sa operating room.Agad na nagtipon ang lahat sa paligid.“Doktor, kumusta po ang kapatid ko?” sabik na tanong ni Angel.“Wala na siya sa panganib, pero napakalubha ng kanyang mga sugat. Kakailanganin niyang manatili sa ospital nang matagal at kailangang mahigpit na bantayan. Pero huwag kayong mag-alala. Itinalaga namin ang aming pinaka-maaasahang mga nurse para bantayan siya dalawampu’t apat na oras, pitong araw sa isang linggo,” paliwanag ng doktor.“Maraming salamat po!" Labis ang tuwa ni Angel nang marinig iyon.“Napakalubha ng kanyang mga pinsala, kaya hindi siya agad magigising. Mas mabuti sigurong umuwi muna kayo at magpahinga.” Pinunasan ng doktor ang pawis sa noo habang sinasabi iyon.“Maraming salamat po, Doktor. Napagod po kayo nang husto.” Maingat na isinuksok ni Lord Kyo ang isang bank card sa palad ng doktor bago ito nakipagkamay at ngumiti. “Hindi na po namin kayo aabalahin. Bumalik na po kayo at magpahinga.”“Tungkulin namin bilang mga
Pagkalabas ng ospital, ikinuwento ni Anton kay Dos ang ginawa niyang pambubugbog kay Uno. Biglang napahalakhak si Dos. “Ang galing! Napakaganda ng ginawa mo! Talagang humahanga ako sa iyo, bata. Hindi ka ba natatakot na idemanda ka niya?”Sa sobrang saya, nakalimutan ni Dos ang pagiging pormal at napamura pa.“Hindi pa nga siya nakababawi sa mga sugat niya, may oras pa ba siyang makipagtuos sa akin? Bukod pa roon, hindi naman niya ako kayang idemanda. Walang security camera sa loob ng silid, at sinunog ko rin ang plastic bag matapos ko siyang bugbugin. Wala siyang ebidensiya.”“Kung talagang idemanda ka niya, posible pa rin niyang gawin iyon. Pero kakailanganin niyang gumugol ng napakaraming oras at lakas, at hindi naman iyon sulit. Malamang, lulunukin na lang niya ang galit niya at titiisin iyon nang tahimik.” Tumawa si Dos.“Matagal akong nagtrabaho sa ilalim niya, kaya kilalang-kilala niya ako. At ganoon din ako sa kanya. Sigurado akong hindi na niya iyon itutuloy.”Umalis ang dala
Mabilis na nagmaneho sina Lord Kyo at Camille patungo sa villa. Pagkaparada pa lamang ng sasakyan, agad silang bumaba at nagmamadaling pumasok.Sa damuhan malapit sa entrada ay nakahandusay ang isang lalaki at isang babae. Hindi pa malinaw kung buhay pa ang mga ito o hindi.Nakatulala lamang doon si Marionne. Sa tabi niya ay nakayuko si Ryu—balot ng dugo ngunit nakabalik na sa dati nitong maliit na anyo.Napabuntong-hininga sa ginhawa si Lord Kyo.Mukhang ayos naman si Marionne. Pero sino ang taong nakahandusay sa lupa?“Bilisan ninyo! Dalhin siya sa ospital!” Mabilis na lumapit si Marionne at itinuro si Pia na walang malay sa lupa.Matapos mabilis na alamin ang nangyari, agad na dinala ni Lord Kyo si Pia sa ospital upang magamot. Wala na siyang panahon para alalahanin pa ang bangkay ni Blood.Habang papunta sa ospital, tinawagan ni Camille si Anton. Ngunit dahil hindi niya alam ang buong detalye ng nangyari, iniabot niya ang telepono kay Marionne.Pagkakuha ni Marionne sa telepono, b
Sa maliit na katawan ni Ryu na tila isang ordinaryong alagang hayop, maging ang karaniwang seryoso at walang emosyon na si Blood ay hindi napigilang mapatawa.Saan naman kumuha ng lakas ng loob ang munting alagang asong ito para mangahas na magligtas ng isang tao?“Anong mayroon kay Death at sobrang naaakit sa kanya ang lahat? Handa pa ngang isugal ni Pia ang buhay niya para sa kanya, at pati isang aso ay handang mamatay para sa kanya.” Talagang hindi makapaniwala si Blood.Tumahol at sumitsit si Ryu sa kanya. Sa kasamaang-palad, napakaliit nito. Kahit gaano ito katapang tumahol, mahina pa rin ang tunog na lumalabas sa bibig nito.Lumapit si Blood at malakas itong sinipa.Mabilis na kinagat ni Ryu ang paa niyang sumipa, hanggang sa mapunit nito ang maliit na bahagi ng laman.“Gusto mong mamatay?” Sinipa ito ni Blood gamit ang kabilang paa, dahilan upang tumilapon si Ryu at gumulong nang malayo sa lupa.Kakabawi pa lamang nito ng balanse nang itulak nito ang mga paa sa lupa at muling s
Umakyat sa ikatlong palapag ang lalaking nakaitim. Saglit niyang sinulyapan ang sala bago lumapit sa pinto ng unang silid at pinihit ang doorknob.Naka-lock ang pinto.Dalawang hakbang siyang umatras, saka malakas na sinipa ang pinto at pumasok. Wala pang sampung segundo mula nang makapasok siya nang agad niyang malaman na wala roon ang kanyang target.Binilisan niya ang pagkilos at nagtungo sa ikalawang silid, na naka-lock din.Sa unang tingin, napakabilis lamang ng pagsipa sa mga pinto kaya maaaring isipin ng iba na hindi naman ito malaking bagay. Ngunit alam ng lalaking nakaitim na isa itong napakahusay na taktika.Ipagpalagay na tatlong segundo ang kailangan para mapasok ang isang pinto. Kung dalawampung pinto ang kailangang buksan, aabutin iyon ng isang minuto. Para sa isang assassin, napakahaba ng isang minuto. Bukod pa rito, malaking bahagi rin ng kanyang lakas ang mauubos sa paulit-ulit na pagsipa sa mga pinto.Dalawang beses niyang sinipa ang pinto hanggang sa tuluyan itong b
Nagulat ako sa bigla niyang pagbabago ng ekspresyon. Hinablot niya ang kuwelyo ko kaya hindi ako komportable. Dahil natatakot akong agawin niya ang bato ko, dali-dali ko itong tinakpan gamit ang dalawang kamay.Ganoon din ang ginawa ng matandang babae noong nakaraan, at ganoon din ang reaksiyon niy
Samantala, ay nagsisimula na ang pinakaemosyonal na parte ng kasal.“Mr. Daniel Corpuz, tinatanggap mo ba si Marionne Villamor, bilang iyong kabiyak, sa hirap o ginhawa, sa karamdaman man o sa kalusugan, habang kayo ay nabubuhay?" tanong ng pari habang hawak ang bibliya.“Opo,” walang pag-aalinlang
Samantala, sa loob ng isang pribadong kwarto.Iba't ibang klase ng putahe ang nakahain sa hapag. May fresh tuna, malalaking lobsters, at kung ano-ano pa.“Sigurado akong hindi mo pa natitikman ang mga ito. Bukod sa mahal na ay de kalidad pa ang mga sangkap na ginamit!” Mabilis na sumandok ng pagkai
Bumalik si Anton sa barracks pagkatapos ng trabaho at kaagad na nagtungo sa banyo. Pagkalipas ng limang minuto ay lumabas siya na aakalain mong ibang tao.Kung kanina ay gusot-gusot ang suot niya at parang walang ligo, ngayon ay nakasuot na siya ng mamahaling polo at pantalon. Pinaresan niya pa ito







