1 | เด็กใหม่

ATLAS UNIVERSITY

@FACAUTY OF ENGINEERING

“ใช่ห้องนี้มั้ยนะ”

ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างไม่ค่อยแน่ใจ ตาก็หันมองห้องสลับกับตารางเรียนในโทรศัพท์ในมือหลายรอบมาก กลัวจะผิดน่ะ แต่จากที่มองอยู่หลายรอบ ฉันคิดว่าใช่แหละ งั้นเข้าไปเลยแล้วกัน

ฉันย้ายมาจากม.อื่นน่ะ ตอนแรกก็เรียนวิศวะโยธานี่แหละ แต่เรียนอยู่ต่างจังหวัด แต่พ่อแม่ต้องย้ายมาทำงานที่นี่ ฉันก็เลยอยากย้ายตามมาด้วย โชคดีที่ย้ายได้ ทั้งๆที่มันเป็นกลางๆเทอมแล้ว จริงสิ ฉันชื่อโมนานะ เรียกสั้นๆว่าโมก็ได้ เรียนวิศวะโยธาปีสามแล้วล่ะ

ถามว่าทำไมถึงเรียนวิศวะโยธาน่ะเหรอ ทั้งๆที่สาขานี้ ส่วนใหญ่ผู้ชายเขาเรียนกัน ก็นะ ฉันชอบเป็นการส่วนตัวตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ ตอนนั้นฉันดูซีรี่ส์เรื่องนึง นางเอกเรียนวิศวะโยธา เห็นแล้วมันคือดีอ่ะ ทำอะไรๆได้ตั้งหลายอย่าง เท่ห์มากด้วย ฉันก็เลยตัดสินใจแน่วแน่ตั้งแต่ตอนนั้น ว่าจะเรียนวิศวะโยธา

ถึงแม้ว่าดูทรงฉันแล้ว มันจะไม่ค่อยให้กับการเรียนวิศวะโยธาก็เถอะ เพราะฉันไม่ได้ดูเป็นหญิงแกร่งที่พึ่งพาได้อย่างกับผู้ชายหรอก ตรงกันข้าม ฉันดูเหมือนยัยแว่นจอมซื่อบื้อที่ทำอะไรไม่ค่อยเป็นมากกว่า แบบว่าฉันสายตาสั้นน่ะ เลยต้องใส่แว่น แล้วฉันก็พูดไม่ค่อยเก่งด้วย เลยไม่ค่อยกล้าเข้าหาใคร กลัวเผลอไปพูดหรือทำอะไรที่น่าขายหน้าใส่เขาเข้าน่ะ เพราะงั้นถ้าเกิดว่าไม่จำเป็นต้องทำงานกลุ่มหรือทำอะไรที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ฉันก็จะไม่ค่อยเข้าหาใคร ส่วนใหญ่จะอยู่กับหนังสือหรือไม่ก็นั่งซ่อมของที่พังแล้วเป็นงานอดิเรก ว่าแล้วก็ขอเอาหนังสือขึ้นมานั่งอ่านหน่อยแล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันเข้ามานั่งในห้องได้สักนาทีสองนาทีแล้ว แต่อาจารย์ก็ยังไม่มาน่ะ อาจเพราะฉันเองที่มาก่อนเวลา

อ่านหนังสือไปได้สี่ห้าหน้าแล้วล่ะ แต่อาจารย์ก็ยังไม่มา เพราะมันก็ยังไม่ถึงเวลาเรียน อีกห้านาทีน่ะ กว่าจะถึง งั้นฉันอ่านต่อแล้วกัน เดี๋ยวอาจารย์มาค่อยเก็บ^^

“นี่มึง วันนี้ไปดูแก็งค์ซีดีเขาซ้อมบาสกันป้ะ”

“แหม ไปสิคะมึง แก็งค์คิงวิศวะเขาซ้อมบาสกันทั้งที กูจะพลาดได้ไง แม่งหล่อน้ำเดินยกเซ็ตขนาดนั้น บอกเลยว่าต่อชีวิตกูได้หลายวัน”

“กรี๊ดด อีดอก พูดถูกใจกูสุด เอ๊ะ แต่จะว่าไป วันนี้ซีดีแอ็นด์เดอะแก็งค์เขาจะเข้าเรียนมั้ยนะ กูชักจะรอตอนเย็นไม่ไหวง่ะ อยากให้เข้า เพราะถ้าเข้านะ อร๊ายย คลาสนี้คงจะสดใสขึ้นหลายเท่าเลยอ่าา”

“เออจริง กรี๊ดด งั้นกูภาวนาแป๊บ”

“กูด้วย”

เอิ่ม.. แบบว่าพอฉันทำท่าจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ จู่ๆเสียงคุยกันของนักศึกษาสองคนที่นั่งอยู่ใกล้ฉันก็ดังขึ้นจนสมาธิของฉันมันกระเจิงไปซะอย่างนั้น กลายเป็นสมาธิของฉันมันไปอยู่ที่เสียงสนทนาพวกนั้นแทน หรือที่เรียกง่ายๆว่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านนั่นแหละ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ใช่มั้ย ไอ้นิสัยขี้เผือกน่ะ แต่ถึงแม้ว่าหูฉันจะเผือกได้โคตรดีจนเก็บมาได้ทุกคำ แต่ฉันก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่อยู่ดี โดยเฉพาะแก็งค์คิงวิศวะอะไรนั่น ฉันก็ไม่รู้จักหรอก ก็ฉันเพิ่งย้ายมา ผู้ชายที่ถูกพูดถึงนั่นด้วย ถ้ารู้จักก็บ้าแล้ว

“ซีดี? ใครกันนะ” แล้วผลของการไม่รู้จัก ฉันก็เลยนั่งพึมพำกับตัวเองพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด แต่ก็นะ พอคิดไปคิดมา ฉันว่าไม่รู้จะคิดไปทำไมว่ามั้ย เพราะไม่ว่าเขาจะเป็นใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนี่นา คิดไปก็เสียเวลาเปล่าๆ เรื่องไร้สาระ งั้นเลิกคิดแล้วอ่านหนังสือต่อแล้วกัน มีประโยชน์กว่าเยอะเลย:)

MONA END