SECRET BAD กักขังหัวใจ ล่ามโซ่รัก

SECRET BAD กักขังหัวใจ ล่ามโซ่รัก

last updateLast Updated : 2025-02-06
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำโปรยปราย มีแต่คนชอบบอก...ว่าสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้เกินคำว่า 'ชอบ' ไปแล้ว

View More

Chapter 1

Prologue

The first thing life taught me was this, it owed me nothing and it never would.

You don’t realize how quietly a heart can break until you’re standing inside your own silence, wishing for someone, anyone to hear you. But in my world, the only thing that listened back was the echo of everything I'd lost before I even had the chance to hold it.

I’ve always felt like I never belonged, not in this pack, and definitely not in the family I was placed with.

The day I took my first breath, my mother took her last. My father, unable to survive the vacuum her death left behind, followed her soon after leaving me orphaned before I could even form a memory or so I was told. I know them only through a few faded photographs and not once have I ever felt their absence as love lost.

Alpha Joe, our pack leader, handed me off like an unwanted gift to Ama and Vargos. For a while, a sweet cruel while, they treated me like their own. Until I was seven and Ama’s belly began to swell with new life.

Then the world shifted. Suddenly, the arms that once cradled me grew cold. The eyes that once sought me out in a crowd turned past me like I was nothing more than air.

They were so obsessed with their new baby, they forgot I needed food, warmth , and love too. I learned to fend for myself, scrounging leftovers from the fridge, and burning my small hands trying to cook meals that tasted as bad as it looked.

When the baby came, they stripped my room bare to make way for his nursery and dumped my things into the storage room like I was no more important than old Christmas decorations.

The storage room had no windows. The summers baked me alive,and the winters froze me to the bone. I slept on a pile of my own clothes because they never bothered to give me a blanket.

At first, I hated Levon for stealing them away. But with time, the hatred rotted into something sadder. You can't lose what was never really yours. And as he grew, i became less of a sister and daughter and more of a servant.

And now...

Today was my eighteenth birthday.

Normally, birthdays meant nothing to me. But today was different. Tonight, under the moonlight, my dormant wolf gene would awaken and I’ll finally be a full-fledged werewolf.

Even better, once I shifted, I could leave Ama's house, move into the packhouse, find work in the neighboring human town, and start saving enough to finally leave Khragnir and see the world.

A small, secret smile tugged at my lips. I’ve been waiting for this moment my whole life.

“Narine!” Ama’s shrill voice sliced through the storage room walls. “It’s five in the d*mn morning! Get your useless self moving!”

I closed my eyes and breathed deep. Hold it in, Narine. Just a few more hours.

I rose stiffly from my pile of clothes and made my outside. There she was, leaning over the railing like a queen surveying her dirty little peasant.

“I’m sorry, Mother,” I whispered. It didn't matter if I was wrong or right. Apology was the only language she spoke.

Ama sneered. “Sorry? You should be. Living off our kindness all these years. The least you could do is pick up more slack. It’s the weekend.”

More slack? What more could I possibly do that wasn’t already dumped on my shoulders?

I swallowed the bitter rage clawing up my throat.

“I’m sorry, Mother. I’ll start on the chores right away.”

Nothing I did would ever be enough. To Ama, I was a burden.

I clenched my fists until my knuckles shook. Deep breaths, Narine. Just a few more hours.

“Get lost.” Ama dismissed stalking down the staircase like a peacock with her ginger hair bouncing with every movement. Ama was a pretty woman no doubt with her heart shaped face and striking blue eyes, it was so sad her beauty was tainted by her rotten character.

As soon as she cleared the stairs, I hurried past. Levon’s room was down the hall. I knocked lightly, knowing better than to wake him too harshly. If he threw a tantrum, Ama and Vargos would make sure I paid for it.

After a pause, the door swung open. Levon stood there with his ginger hair sticking up in wild tufts.

“It’s too f*ck*ng early, What do you want?” he growled.

“I’m sorry, Levon. I’m here to get your laundry.”

He groaned and disappeared into the room. He reappeared shoving two overflowing baskets into my arms and he slammed the door in my face. I gritted my teeth. It had only been six days since I last did his laundry, and somehow he’d managed to dirty a month's worth of clothes.

I let out a puff of air blowing my bangs away from my face and turned to leave. I heard the door open again and I felt something thick hit me right at the back of my head and an unsolicited grunt left me. The door shut again.

I grabbed the duvet he threw from the floor and lugged the baskets down the stairs. Ama was now conveniently sipping her daily dose of morning coffee while reading one of her highly priced fashion magazine in the living room.

“The washing machine’s broken.”

I froze. “What?”

“It broke yesterday,” she murmured breezily. “Peter from the packhouse can fix it... later. In the meantime, take the laundry down to the river bend and wash it by hand.”

I stared at her, numb. She was serious. Of course she was. Ama didn’t joke. Not when it came to making my life a living hell. I said nothing, biting the inside of my cheek hard enough to taste blood. Without a word, I dumped the baskets by the stairwell and stalked to the laundry room for soap.

“Oh, and grab your father’s and I laundry too,” she added smugly. I curse inwardly and made my way back to the kitchen to grab two large trash bags that could fit the piles of clothes.

As I turned, I somehow managed to trip on myself, I quickly grabbed the edge of the wooden counter to break my fall. I sighed in relief but that was shortlived as I heard a crash near me. I looked over and realized I had accidentally pushed a plate on the counter.

"It better not be what I think it is," I heard Ama’s voice right above my head.

When did she even get there?

Ama came round the counter and gasped. I quickly pulled myself up, before I could stand fully, her palm collided with my face, knocking me backwards into the fridge. I felt pain bloom on my cheeks and my head ricocheted off the fridge so hard I saw stars for a moment.

Tears spilled from my eyes from the shock and pain.

"You stupid little b*tch!" she screamed. "That was a vintage plate!"

"I’m sorry," I whispered.

"That’s all you ever say. Sorry! Sorry! Sorry! Sorry doesn’t fix your stupidity! useless girl! You’re nothing but a migraine!”

I stayed silent, letting the insults rain down until she finally stormed off. I wiped my tears with shaky hands, gathered the broken pieces, and cleaned up the mess.

Then, without another word, I heaved the heavy bags onto my back and stumbled outside, down the long path toward the riverbend, less chance of anyone seeing me like this.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
Prologue
PROLOGUEเสียงกิ่งไม้น้อยใหญ่สะบัดไปมาตามแรงลม เวลาเย็นแบบนี้เป็นช่วงที่อากาศกำลังดีที่สุดในฤดูร้อนแบบนี้ ผู้คนต่างพากันเลิกงานและมุ่งตรงกลับบ้านมาหาครอบครัว บ้างก็จับจ่ายซื้อของเข้าบ้าน อย่างที่เคยทำกันเป็นประจำในทุกวัน และหนึ่งในนั้นก็มีสาวน้อยรวมอยู่ด้วยร่างบางในชุดนักเรียนมอปลายของโรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัด ค่อยๆเดินไปตามร้านร่วงที่กำลังเปิด ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบทุ่มหนึ่งแล้ว และร้านส่วนมากที่เปิดแถวนี้ก็จะมีแต่ร้านอาหารตามสั่งแบบรถเข็นจอดอยู่เต็มไปหมด บางร้านพ่อค้าแม่ค้าก็ทำแทบไม่ทันเพราะลูกค้าแน่นโต๊ะ บางร้านก็บางตาเนื่องจากลูกค้าน้อย“จะกินอะไรดีล่ะ...” เสียงหวานใสของ ‘นันทิญา ประเสริฐทรัพย์’ ได้แต่ถามกับตัวเองเสียงเบา สายตาก็มองหาร้านที่ดีที่สุด และอยากเข้าที่สุด เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะค่ำมากแล้ว และไม่รู้อะไรดลใจให้เธอเดินเข้ามาในตลาดแบบนี้ ทั้งๆในชีวิตตลอดสิบเจ็ดปีของเธอไม่เคยย่างกายเข้ามาในที่แบบนี้เลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งที่ออกมาอย่างมากก็แค่เข้าร้านสะดวกซื้อ ไม่ใช่ร้านหลังตลาดที่มีแต่ผู้คนเดินผ่านไปมามากมายแบบนี้สาวน้อยนันทิญาได้แต่คิดไม่ตก ก่อนเดินเข้าไปยังร้านอา
Read more
Ep.1
EPISODE 01“ฮึก ฮื่อๆ”เสียงสะอื้นไห้ของสาวน้อยนันทิญาร้องออกมาด้วยความเสียใจ ร่างบอบบางกอดกรอบรูปใบใหญ่ไว้แนบอก ในรูปภาพใบนี้มีรูปของผู้ชายวัยทำงานใส่ชุดสูทมองออกมาด้วยยิ้ม แต่คนในรูปไม่สามารถทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาได้เลย มีแต่จะยิ่งร้องไห้ออกมามากมายเท่านั้น“คุณพ่อค่ะ ทำไมคุณพ่อต้องทิ้งเค้กไป เค้ก เค้กคิดถึงคุณพ่อ...” เสียงหวานร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ ตอนนี้โลกของสาวน้อยได้แตกสลายไม่มีชิ้นดี เพราะผู้เป็นบิดาเสียชีวิตกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ เมื่อสามวันก่อนสายตากลมโตแหงนมองกลุ่มควันสีดำเทาที่ลอยขึ้นไปยังฟากฟ้า เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนสาวน้อยตั้งตัวไม่ทัน และรู้สึกรับไม่ได้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตอนนี้เธอรู้สึกสิ้นหวัง และเคว้งคว้างอย่างมาก“ไม่เป็นไรนะจ้ะหนูเค้ก คุณพ่อของหนูเขาไปสบายแล้ว หนูยิ่งร้องไห้แบบนี้ท่านจะมีห่วงเอานะ”เสียงของ ‘นางอรอุมา เมธาพิภัทร’ บอกกับสาวน้อยที่เธอรักเหมือนหลานแท้ ทั้งๆที่เธอกับนันทิญาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องทางสายเลือดเลย หรือพูดง่ายๆทั้งสองก็เป็นเพียงแค่คนรู้จักกันเพียงเท่านั้น เพียงแต่เธอเป็นเพื่อนรักของวีรดา มารดาของสาวน้อยก็แค่นั้นเอ
Read more
Ep.2
EPISODE 02หลายปีต่อมา...หนี! ฉันต้องหนีให้ได้! ประโยคนี้ฉันได้แต่บอกกับตัวเองในใจ ก่อนจะพาร่างอันบอบช้ำวิ่งไปตามถนนลาดยางด้วยความหวาดกลัว สองข้างทางนั้นเปลี่ยวและรกไปด้วยก่อหญ้าคมนิสอยู่เต็มไปหมด และลึกเข้าไปอีกก็มีแต่ต้นไม้ใหญ่อยู่เต็มไปหมด และตั้งแต่ที่วิ่งออกมานั้นก็ยังไม่เจอบ้านใคร หรือแม้แต่รถวิ่งผ่านไปมาก็ไม่มีเลยสักคันแต่ถ้าจะให้ฉันกลับไปที่เดิม...ฉันก็ไม่เอาเหมือนกันนึกมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาเสียงดัง แต่ความเป็นจริงที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็แค่ร้องไห้ออกมาเงียบๆ ทำไมนะ ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยผู้หญิงคนอื่นก็มีมากมาย แต่ทำไมต้องเป็นฉันผู้หญิงธรรมดาที่อยากใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ แต่ทุกอย่างก็ต้องพังทลายลงตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา ‘ผู้ชายคนนั้น’ ผู้ชายใจร้ายที่แย่งทุกอย่างไปจากฉันและเขามีชื่อว่า ‘อคิน เมธาพิภัทร’ ผู้ชายร้ายกาจที่แย่งทุกอย่างของฉันไปเป็นของเขา แม้แต่ชีวิตของฉัน...เขาก็ยังไม่ยอมคืนให้เพียงเพราะคำว่า ‘เกลียด’ จากเขาคำเดียว“ไม่ได้นะเค้ก เธอจะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้”ใช่ ฉันจะมาอ่อนแอให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นรังแกแบบน
Read more
Ep.3
EPISODE 03 [NC+]ตุบ!“โอ๊ย!” เสียงร่างของฉันกระทบกับเตียงนอน หลังจากถูกคนตัวสูงเหวี่ยงลงมาอย่างไม่ออมแรงเลย พร้อมกันนั้นก็คือเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บและรู้สึกจุกในเวลาเดียวกันของฉันเอง“นี่คุณโซ่! ฉันเจ็บนะ!”หลังจากลุกขึ้นมานั่งบนเตียงได้ฉันจึงหันไปแหวดเสียงใส่เขาด้วยความโกรธไม่แพ้อีกฝ่าย แต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจจนเผลอเบิกตากว้าง เมื่อเหลือบไปเห็นคุณโซ่กำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกจาเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา“คุ คุณจะทำอะไร!”“ลงโทษเธอไง”เสียงเข้มตอบกลับมาอย่างไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกกลัวหรือเปล่า ก่อนจะสลัดเสื้อทิ้งลงพื้นและก้มลงปลดเข้มขัดในเวลาต่อมา และนั้นทำให้ฉันคิดได้ทันทีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้“ฉะ ฉันขอโทษที่ทำให้คุณโกรธ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ” ฉันพยายามเอ่ยขอร้องเขาอีกครั้ง“ตอนที่เธอหนีทำไมเธอไม่คิดว่าฉันจะโกรธ”ชั่วพริบตาเดียวร่างสูงกึ่งเปลือยก็เดินเร็วมายังเตียงนอน ก่อนจะใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบสองข้างแก้มฉันในมือข้างเดียว สายตาที่สื่อออกมาตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่เขาจะก้มลงมาดูดปากฉันด้วยอารมณ์ที่รุนแรง“อื้อ!”ฉันที่โดนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวได้แต่ดิ้นรนผลักไสร
Read more
Ep.4
EPISODE 04 [NC18+]“อื้อ! พะ พอแล้ว แฮ่กๆ”เสียงฉันหอบหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะก่อนหน้านี้คุณโซ่เอาน้องชายของเขาสอดเข้ามาในกลีบกุหลาบของฉันนับครั้งไม่ถ้วน แม้ขณะตอนนี้เขาก็ยังขยับอยู่บนตัวฉันไม่มีทีท่าจะหยุดพักแม้แต่น้อย“เค้ก! เธอรู้ตัวไหมเธอกำลังทำให้ฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้น”ประโยคนี้คุณโซ่บอกกับฉันทุกครั้งเวลาที่เรามีอะไรกัน ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดกับฉันนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า เพราะการแสดงออกของเขาหลายครั้ง ก็ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำพูดของเขาอย่างเช่นตอนนี้“คุ คุณโซ่พอเถอะนะ ฉะ ฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันพยายามบอกเขาให้หยุด เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกง่วงนอนจนตาจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว และอีกอย่างตอนนี้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวเหมือนจะมีไข้“ถ้าเธอง่วงก็นอน เดี๋ยวฉันทำเอง”นี้คือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนทุกจะดำมืดไปหมด แล้วหลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย-Akin’s talk-ผมก้มมองใบหน้าขาวเนียนของคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างของผม หลังจากที่ผมบอกให้เค้กนอนพักเธอก็หลับไปอย่างว่าง่าย เธอคงจะเหนื่อยและไม่ไหวจริงๆ ถึงได้เผลอหลับไปในเวลาไม่นาน เพราะถ้าเป็นเวลาปกติ ผมกับเค้กเรามักจะมีปาก
Read more
Ep.5
EPISODE 05 [NC 20+]“ฉันอยากกินเธอเค้ก...อยากกินมากด้วย”แค่เพียงประโยคนี้ประโยคเดียว ที่ฉันได้ยินจากคุณโซ่ แค่เพียงเขาหายไปไม่นาน แต่ทำไมเขากลับมาถึงได้เปลี่ยนเป็นอีกคนแบบนี้ล่ะ เขาไม่เหมือนคุณโซ่ที่ฉันรู้จักเลยสักนิด“คุณจะบ้าเหรอ?”“ใช่ ฉันมันบ้า...ฉันแค่อยากกินเธอ ฉันผิดตรงไหน”ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นเขามีนิสัยเอาแต่ใจแบบเด็กอย่างนี้มาก่อน แต่ทำไมวันนี้ ฉันกลับเห็นเด็กน้อยซ้อนทับในร่างของผู้ชายตัวโต ยืนกอดเอวฉันไว้แน่นแล้วร้องเสียงดังว่าอยากกินฉันกันล่ะ“เหอะ! ผิดสิ แต่คุณยังมีหน้ามาถามฉันอีกว่าผิดตรงไหนอีก?” ฉันมองใบหน้าหล่อคมนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเริ่มบรรยายเรื่องราวผิดบาปที่เขาทำกับฉันไว้ “ก็คุณน่ะจับฉะ...อื้อ!”และในระหว่างที่ฉันกำลังเล่าเรื่องราวไม่ดีเกี่ยวกับตัวคุณโซ่นั้น เขาก็ก้มหน้าลงมาจูบฉันด้วยความรุนแรง และในระหว่างที่เขาจูบฉันนั้น เขาไม่ได้หลับตาพริ้มเหมือนอย่างในพวกละคร แต่เขากลับจ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉันและนั้นทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่ กับสายตาชนิดนั้นของเขา“อื้อ!”ตอนนี้หัวสมองฉันขาวโพลนไปหมด ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรทำอย่างไหนก่อนดี ระหว่างผลักร่างสูงหรือจะดิ้
Read more
Ep.6
EPISODE 06รุ่งเช้า...-Akin’s talk-ผมนอนมองใบหน้าขาวเนียนของผู้หญิงที่นอนข้างผม หลังจากที่ตื่นนอนมาได้แล้วชั่วโมงกว่า แต่ดูเหมือนผมจะรุนแรงกับเธอมากเกินไปเพราะตามเนื้อตัวเธอมีแต่รอยรักที่ผมทำไว้ ตอนนี้มันมีทั้งรอยใหม่และเก่าผสมปนกันไปหมด ซึ่งผมชอบนะ เธอเหมือนเป็นของผมทั้งหมด ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าดี“ฉันพยายามจะทำดีกับเธอ...แต่เธอนั้นแหละชอบยั่วโมโหจนฉันทนไม่ไหว และจุดจบของคนชอบยั่วก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ”ผมใช้นิ้วมือสัมผัสใบหน้าคนตัวเล็กที่นอนหนุนแขนผมอยู่แผ่วเบา ยิ่งผมมองเค้กนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอสวยและงดงามมากขึ้นเท่านั้น ไม่ใช่แค่ตอนนอนหลับแต่รวมไปถึงเวลาอื่นด้วย แล้วยิ่งตอนที่เธอร้องไห้ผมรู้สึกว่าเธอสวยมาก สวยจนผมหยุดมองเธอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว“...ที่จริงแล้วเธอไม่ได้มีความผิดอะไร” ผมพูดกับคนที่นอนหายใจสม่ำเสมอเพราะรู้ดีว่าเธอไม่มีทางได้ยินสิ่งที่ผมบอกกับเธอตอนนี้หรอก “แต่เป็นตัวฉันเอง...ฉันยอมเป็นคนเลวในสายตาเธอดีกว่าปล่อยให้เธอเป็นของคนอื่น”“...”“ฉันยอมไม่ได้จริงๆ ฉันคงทนไม่ได้ที่เห็นเธอมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน” หลังจากพูดประโยคความในใจของต
Read more
Ep.7
EPISODE 07‘ถ้าเธอไปฉันจะโกรธเธอไปตลอดชีวิตเลย!’ ฉันจึงหันมาเดินตามเสียง อย่าน้อยฉันจะได้ถามว่าคนที่บ้านหลังนี้ไปไหนกันหมด ก่อนฉันจะได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงแสนคุ้นเคยตอบกลับในเวลาต่อมา และนั้นจึงทำให้ฉันเร่งฝีเท้าเดินไปหาเด็กสองคนนั้น‘ไม่ได้หรอกนะ เค้กต้องกลับบ้านแล้ว...ถ้ามีโอกาสเค้กจะกลับมาเล่นกับพี่โซ่อีกนะ’ฉันหยุดชะงักอยู่ข้างหลังกำแพงเมื่อได้ยินชื่อที่แสนคุ้นเคย ก่อนจะขมวดคิ้วที่เสียงเล็กเอ่ยเรียกสรรพนามออกมา เอ๊ะ! พี่โซ่...เค้ก อย่างนั้นเหรอ? นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมเด็กสองคนนั้นถึงได้มีชื่อที่เหมือนฉันและก็คุณโซ่แบบนั้นล่ะ?‘ไม่เอา! ฉันไม่ให้เธอไป! ได้ยินไหมฉันไม่ไห้เธอไป!’ แต่เสียงของเด็กผู้ชายน่าตาน่ารักคนนั้นก็ร้องออกมาเสียงดัง ก่อนจะเอื้อมเข้าไปกระชากแขนเล็กของเด็กผู้หญิงนั้นอย่างเอาแต่ใจ และนั้นทำให้ฉันที่แอบมองอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะขยับออกจากหลังกำแพงแล้วเดินไปหาทั้งสอง“นี่หยุดนะ! ทำไมหนูไปกระชากแขนน้องแบบนั้นล่ะ?”ฉันที่เดินดุ่มๆเข้าไปหาเด็กสองคนด้วยความไม่ชอบใจ แต่ก็ไม่มีใครฟังฉันเลย เหมือนเด็กทั้งสองไม่ได้ยินเสียงฉันอย่างนั้นแหละ แต่มันจะเป็นไ
Read more
Ep.8
EPISODE 08@ตลาดสดช่วงเย็น เวลา 17.12 น.ฉันเดินเข้าไปในตลาดที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ทุกคนในเวลาที่ต่างพากันจับจ่ายซื้อของตามที่พวกเขาต้องการ ไม่มีใครสนใจใครมาก จะมีก็แต่คนคุ้นเคยหรือสนิทกันถึงจะมีการพูดคุย และรวมไปถึงการถามสารทุกข์สุกดิบกันตามประสาคนคนอัธยาศัยดีและฉันกำลังเดินผ่านคนพวกนั้นมาอย่างไร้ความสนใจ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นฉันก็ยังสอดสายตาหาใครสักคนที่บางทีเขาอาจจะรู้จักฉัน หรือฉันอาจจะรู้จักเขาแต่เดินมานานหลายนาทีแล้วก็ยังไร้วี่แววจะจะเจอคนพวกนั้น แล้วอีกอย่างสภาพฉันตอนนี้นั้นไม่ค่อยอยากจะพูดคุยกับคนอื่นมากนัก ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ“หรือวันนี้จะไม่มากันนะ...”ฉันได้แต่กระชับเสื้อสูทสีดำของคุณโซ่ไว้แน่น ฉันตัดสินใจหนีออกมาจากบ้านพักหลังนั้น ในตอนที่คุณโซ่กำลังนอนหลับสนิท และเป็นเวลากับที่การ์ดของเขาสับเปลี่ยนเวรยามพอดีบางทีอาจเป็นเพราะฉันโชคดีก็ได้ ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนคุณโซ่คงไม่หลับสนิทถึงขนาดนั้น ทุกครั้งที่ฉันขยับตัวเล็กน้อยเขาก็สามารถรู้สึกตัวแล้ว ไม่ปล่อยให้ฉันหนีเขาออกมาแบบนี้หรอก“ผักจ้า... ผักสดๆ...”เสียงแม่ค้าต่างพากันร้องตะโกนให้ลูกค้าเข้าไปซื้อของร้านตัวเอง แล
Read more
Ep.9
EPISODE 0922.13 น.คลิก! แอ๊ดดด!หลังจากที่ผมปลดล็อกประตูห้องได้สำเร็จ ผมก็ค่อยๆผลักบานประตูแล้วแทรกร่างเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันไปประตูในเวลาต่อมา ผมหันกลับมาในห้องที่มืดสนิทนี้อีกครั้ง ก่อนจะพาร่างสูงของตัวเองตรงไปยังเตียงนอนสีชมพูอ่อนอย่างคุ้นเคยหึ!และใช่ ห้องนี้ไม่ใช่ห้องของผม แต่เป็นห้องของผู้หญิงจอมดื้อด้านที่พยายามหนีผมตลอดเวลาต่างหาก ผมเลิกผ้าห่มผืนหนาออกก่อนจะแทรกตัวลงไปใต้ผ้าห่มอย่างเงียบที่สุด เพราะตอนนี้มีร่างหนึ่งกำลังนอนหลับฝันดี แล้วผมไม่อยากอารมณ์เสียหรือทะเลาะกับเธอจึงเลือกทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด“คิดว่าล็อกห้องแค่นี้จะหนีฉันพ้นเหรอไม่มีทาง!”จุ๊บ! ผมก้มลงไปจุ๊บที่ริมฝีปากบางของคนตัวเล็กที่นอนหลับใหลไม่ได้สติ ก่อนจะเขยิบไปใกล้เธออีกนิดจัดการสอดแขนเข้าไปยังท้ายทอยของเธอและดึงร่างบางเข้ามาหาตัว และนั้นจึงทำให้เค้กที่นอนกลับอยู่เข้ามากอดผมไว้ทั้งที่เธอไม่ได้สติ และถ้าเธอมีสติเธอคงไม่ทำกับผมแบบนี้หรอก“ฝันดีนะครับ”05.50 น.กริ๊งงงง! กริ๊งงงง!เสียงนาฬิกาดังขึ้นเสียงดัง ปลุกให้ผมสะดุ้งตื่นจากการนอนหลับ ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะใช้มือกวานหาโทรศัพท์เพื่อปิดนาฬิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status