LOGINHECTOR VALDERAMA'S POV The drive felt longer than usual. I didn't even remember passing half the roads leading to Shania's condominium. My hands stayed firm on the steering wheel, but my mind was somewhere else. Caelan's face, and the sadness in my mother's eyes I exhaled sharply before killing the engine. Pagkatapos niyon ay bumaba na ako sa kotse at nagsimulang maglakad papalapit sa pintuan ng isang bahay. I stared at it for a moment. Then pressed the doorbell. Ilang sandali pa ay narinig ko ang mahinang yabag mula sa loob. At hindi nagtagal ay unti-unting bumukas ang pintuan sa harapan ko at bumungad sa harapan ko ang mukha ni Shania. Her hair was still slightly damp, probably from a shower. She was wearing an oversized cream-colored sweater that almost swallowed her petite frame. The moment our eyes met...the small smile she had been wearing disappeared. "Hector--" She barely had time to finish saying my name. I stepped forward... without a word and permis
SABRINA VALDERAMA'S POV Hindi agad nagsalita si Rouge. Tahimik lang niyang pinagmamasdan ang dalawa naming anak. Isang galit na galit. At isang walang balak umatras. Huminga ako nang malalim. "Dahil magkapatid kayo..." mahinahon kong panimula habang tinitingnan ang panganay kong anak. "Baka pwede namang pag-usapan ninyo ito." Tahimik siyang tumingin sa akin. His face remained unreadable. "Hector..." muli kong tawag sa kanya at bumaling siya kaagad sa akin. "Your brother loves her." Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Pagkatapos...marahan siyang napangiti. Ngunit walang saya ang ngiting iyon. "So do I." Natahimik ako. "She's hurting because of both of you," dagdag ko. "No." Mahinahon niyang itinama ako. "She's hurting because of him." Unti-unti niyang ibinaling ang tingin sa bunso niyang kapatid. "It's different." Mariing umiling si Caelan. "Hindi mo naiintindihan. I made a mistake. And I regretted it!" Hector nodded once. "I know." "T
*Twenty-seven years later* SABRINA VALDERAMA'S POV Hindi ko namalayang ganoon na pala katagal ang lumipas. Parang kahapon lang nang buhat-buhat ko pa sina Aurielle at ang triplets. Ngayon... Isa-isa na silang nagsisipagtapos. May kanya-kanya nang trabaho. May kanya-kanya nang buhay. At higit sa lahat...may kanya-kanya nang love life. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang pinto ng mansyon. Kagagaling ko lang sa charity event na pinangunahan ko ngayong hapon. Tahimik dapat ang bahay. Pero hindi pa man tuluyang nagsasara ang pinto ay umalingawngaw na agad ang dalawang pamilyar na boses. "You're unbelievable!" "Stop acting like you're the victim," sagot naman ng isa. Napakurap ako. Nag-aaway na naman silang dalawa. At hindi na bago iyon. Pero bihira lang iyong mangyari. Dahil ang triplets ay halos hindi nag-aaway simula pagkabata. Agad kong hinubad ang heels ko at naglakad papunta sa living room. Pagdating ko roon... Naabutan ko ang bunso sa
ROUGE VALDERAMA'S POV Dalawang araw. Dalawang araw na simula nang baliktarin ng tatlong maliliit na tao ang buong mundo ko. At hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na may apat na akong anak. Tahimik akong nakaupo sa sofa na nasa gilid ng private recovery room ni Sabrina habang nakatitig sa kanya. Mahimbing ang tulog niya at kitang-kita ko ang pagod sa itsura niya. Pumayat ang mukha niya nang kaunti dahil sa pinagdaanan niya nitong mga nakaraang araw. But....she was still the most beautiful woman I've ever seen. Napabuntong-hininga ako. Then slowly stood from the sofa. Maingat akong lumapit sa kama. Ayaw ko siyang magising. Kailangan niya pang magpahinga hanggang sa makabawi ang katawan niya. Pero bago pa man ako makalapit nang tuluyan... Unti-unting gumalaw ang mga mata niya. Then she blinked and smiled when she daw me. "Good morning..." mahina ang boses niyang bati sa akin. Ngunit sapat iyon para maramdaman kong gumaan ang dibdib ko. Agad akon
ROUGE VALDERAMA'S POV Hospitals never bothered me before. I had walked through emergency rooms covered in blood. Sat through surgeries. Received gunshot wounds. Faced death more times than I could count. But somehow... Nothing had ever terrified me like this. I was currently pacing back and forth outside the delivery room. Again and again. To the point that one of the nurses had already given me three concerned looks. "Governor..." umalingawngaw ang boses ni Kael sa tabi ko pero hindi siya pinagtuonan ng pansin. "Sabrina is fine. Kaya pwede bang maupo ka muna at maghintay? Ako ang nahihilo da ginagawa mo," reklamo niya. Lalong sumama ang timpla ko. Nakaupo siya sa isa sa mga upuan habang umiinom ng kape na para bang wala lang nangyayari. Samantalang ako...pakiramdam ko ay malapit na akong himatayin ulit. Nagsimula siyang mag-labor kanina... At narinig ko ang unang sigaw niya...pero ako ang naunang bumagsak at nawalan ng malay. "Imagine..." Napatingin mu a
SABRINA DE VERA'S POV Habang naglalakad ako papalapit sa altar ay wala akong ibang makita kundi si Rouge. At habang papalapit ako ng papalapit sa kanya ay naging klaro sa paningin ko ang detalye ng kanyang mukha. The slight redness in his eyes. The way his jaw kept tightening. The way he kept swallowing. Para bang pinipilit niyang huwag umiyak sa harapan ko. "Mommy is crying again." Narinig kong bulong ni Aurielle mula sa unahan. Agad namang natawa ang ilang bisita. Maging ako ay napatawa sa pagitan ng pagluha. Only our daughter could make a wedding ceremony feel normal. Nang makarating kami sa altar... Huminto si Papa. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. Pagkatapos ay tumingin siya kay Rouge. Ilang segundo silang nagkatitigan. Dalawang lalaking parehong mahalaga sa buhay ko. Pagkatapos ay iniabot niya ang kamay ko rito. Mahigpit ang pagkakahawak ni Rouge nang tanggapin niya iyon. Parang natatakot na pakawalan. Parang natatakot na mawala ulit ako.
SABRINA DE VERA’S POV “Bye, Sabrina!” "Kita-kits ulit bukas!!!" Napangiti ako habang isa-isang nagpapaalam ang mga kaibigan ko matapos ang huling subject namin. Unti-unti nang lumuluwag ang hallway ng university habang abala ang iba sa pag-uwi, pag-uusap, at pagtatawanan. Mabigat pa rin nan
ROUGE VALDERAMA’S POV Pagpasok ko pa lang sa police station ay ramdam ko na agad ang mabigat at nakaksakal na hangin....na siyang sumalubong sa akin. Tahimik, pero hindi dahil disiplinado ang lugar. Kundi dahil parang sanay na ang lahat sa mabagal na galaw ng sistema. May ilang pulis na napati
ROUGE VALDERAMA’S POV Hindi pa man tuluyang nakakababa si Santino mula sa sasakyan ay nagsimula na akong magmasid sa paligid. Tahimik ang lugar. Masyadong tahimik para sa isang bahay na may ganitong klase ng problema. Isang maliit na kubo sa gilid ng kalsadang medyo malayo na sa sentro ng bayan.
ROUGE VALDERAMA’S POV Tahimik ang buong opisina ni Governor De Vera matapos lumabas si Sabrina dala ang tray ng mga inumin. Nanggaling kami kanina sa sala, pero bigla akong inaya ni Gov na lumipat sa kanyang opisina upang makapag-usap kami nang maayos. Siguro ay iniiwasan niya rin na marinig n







