مشاركة

45

مؤلف: g.ghostflying
last update تاريخ النشر: 2026-11-03 11:22:45

พอสายตัด มีนาก็หันมา

“พี่กันต์?”

ซัมเมอร์ปรายตามอง

“แกได้ยินหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อยากยืนยัน”

“ไม่ต้อ
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   61

    น้ำเสียงของกันต์ราบเรียบซัมเมอร์กำลังจะล็อกหน้าจอ แจ้งเตือนอีกอันก็ปรากฏขึ้นพอดีChen Yi : ถ้าได้วันว่างแล้วบอกผมเธอกดเข้าไปตอบSummer : ได้ค่ะพอล็อกหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลงบนตัก ภายในรถก็เงียบอยู่ครู่หนึ่งกันต์เป็นฝ่ายพูดขึ้น“ช่วงนี้รู้จักคนเพิ่มเยอะเหมือนกันนะ”ซัมเมอร์หันไป“ก็เพิ่งเปิดเทอมนี่คะ”“เฉินอี้ก็อยู่มหาลัย?”“พี่เห็นอีกแล้ว?”“ชื่อขึ้นตรงหน้า”ซัมเมอร์หัวเราะ“ไม่ใช่คนมหาลัยค่ะ เขามีงานกับมหาลัยเฉย ๆ”“แล้วเรารู้จักได้ยังไง”“เคยเจอกันตอนอยู่เกาหลี”กันต์หันมามองแวบหนึ่ง“รู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น?”“ถ้าเรียกว่ารู้จักก็คงไม่เชิงค่ะ ตอนนั้นยังไม่รู้ชื่อกันด้วยซ้ำ” “แล้วเพิ่งกลับมาเจอกัน?”“อือ”“ยังไง”ซัมเมอร์มองหน้าเขาอย่างขำ ๆ“วันนี้พี่ถามเยอะนะ”“ก็ไม่เคยได้ยินชื่อ”“เขาเป็นคนที่หนูเคยช่วยไว้ตอนอยู่โซลค่ะ”กันต์ขมวดคิ้ว“ช่วย?”“ค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น”“เรื่องมันยาว”เขาเหลือบมองรถที่ติดยาวอยู่ด้านหน้า ก่อนตอบหน้าตาย“ก็ยังอีกนานกว่าจะถึงบ้าน”ซัมเมอร์หลุดหัวเราะ“นี่พี่อยากรู้จริง ๆ ใช่ไหม”กันต์เงียบไปนิดหนึ่ง“อยากรู้แหละ”คราวนี้ตอบตรงกว่าที่เธอคิด“แต่ถ้าไม่อยาก

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   60

    ชอบที่ต้องจำเองว่าของในตู้เย็นเหลืออะไร ชอบที่ไม่มีใครเดินตามเก็บของให้ทุกครั้ง และชอบแม้กระทั่งตอนที่ทั้งสามต้องมานั่งเถียงกันว่าใครเป็นคนลืมซื้อถุงขยะเรื่องเล็กพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวตอนเธออยู่บ้านแต่พอได้จัดการเอง กลับทำให้รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองกำลังค่อย ๆ เป็นของตัวเองมากขึ้นจริง ๆเกือบบ่ายสอง โทรศัพท์ข้างตัวก็สั่นพี่ออกัส : วันนี้พี่น่าจะกลับบ้านช้าหน่อยซัมเมอร์หยิบขึ้นมาตอบSummer : แล้วหนูกลับยังไงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เข้ามาพี่ออกัส : กันต์ไปรับปลายนิ้วเธอหยุดอยู่เหนือหน้าจอครู่หนึ่งเมื่อก่อน เพียงเห็นชื่อของคนที่จะมารับ เธอคงเผลอยิ้มออกมาแล้ววันนี้กลับตอบไปตามความคิดปกติSummer : หนูไปเองได้นะพี่ออกัส : รู้จากนั้นมีอีกข้อความตามมาพี่ออกัส : แต่มันต้องผ่านแถวนั้นพอดีซัมเมอร์อ่านแล้วหัวเราะเบา ๆSummer : ช่วงนี้ทุกคนมีทางผ่านแถวคอนโดหนูหมดเลยนะพี่ออกัสอ่านแต่ไม่ตอบเห็นชัดว่าไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรต่อ“อะไร”มีนาเงยหน้าจากโทรศัพท์“พี่ออกัสให้พี่กันต์มารับ”เพียงได้ยินชื่อ สีหน้าของเพื่อนก็เปลี่ยนทันทีซัมเมอร์ยกนิ้วชี้ดัก“ไม่ต้องเริ่ม”“ฉันยังไม่ได้พูดอะ

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   59

    “รู้”“งั้นปล่อยให้ฉันนอน”“แต่วันนี้แกจะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ”“กลับตอนเย็น…”คราวนี้คนปลุกเงียบไปซัมเมอร์ยังคงนอนนิ่ง จนได้ยินเสียงมีนาถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มไม่มั่นใจ“อ้าว ไม่ได้กลับไปกินข้าวกลางวันเหรอ”เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เปิดขึ้น“ใครบอกแกว่ากลางวัน”“ไม่มีใครบอก”มีนาหยุดไปนิดหนึ่ง“ฉันจำเอง”ซัมเมอร์นิ่งมองเพื่อนอยู่สองวินาทีเต็ม“แล้วแกจำผิด แต่คนที่โดนปลุกคือฉัน?”มีนาทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดตาม ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา“งั้นก็นอนต่อสิ”พูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องซัมเมอร์ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที“แต่แกปลุกฉันตื่นแล้ว!”เสียงหัวเราะของมีนาดังขึ้นเอมิที่เดินผ่านหน้าห้องพอดีหยุดมองภาพตรงหน้า มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกอดแท็บเล็ตไว้แนบตัว“ฉันบอกแล้วว่าอย่าเข้าไปปลุกมัน”“ฉันนึกว่าต้องรีบกลับ”“นึกเองอีกแล้ว”“ก็ใครจะไปจำได้ว่ามีนัดตอนเย็น”ซัมเมอร์คว้าหมอนข้างตัวขึ้นมามีนาเห็นท่าทางก็รีบถอยออกจากประตู“เดี๋ยว ๆ คุยกันดี ๆ —”หมอนลอยผ่านหน้าไปก่อนจะพูดจบมีนาหลบทัน ส่วนเอมิขยับตัวออกจากทางอย่างใจเย็น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าหมอนใบนั้นจะพุ่งมาทางไหนมันตกแหมะอยู่กลางท

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   58

    ข้อความบนหน้าจอไม่มีอะไรซับซ้อนSummer : หมอบอกว่าไงบ้างคะ แขนโอเคไหมรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขาSep : ยังไม่หักเพิ่มครับอีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วพอสมควรSummer : ตอบดี ๆ ค่ะเซปหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนพิมพ์ใหม่Sep : หมอบอกดีขึ้นครับ อีกพักหนึ่งถอดสายคล้องได้Summer : งั้นก็ดีค่ะ อย่าเพิ่งไปซ้อมอะไรกับใครล่ะเขากำลังจะตอบต่อ แต่คนของตัวเองเลื่อนเอกสารฉบับใหม่มาตรงหน้าเสียก่อนเซปจึงวางโทรศัพท์ลงข้างมือ แล้วกลับเข้าเรื่องงานเฉินอี้ไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ถามว่าใครไม่ได้แสดงให้เห็นด้วยซ้ำว่าเห็นชื่อบนหน้าจอบทสนทนาดำเนินต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง จนเข้าสู่ช่วงที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มไล่ตัวเลขชุดสุดท้ายเซปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งระหว่างรอคนของเขาตรวจเอกสารหน้าจอยังเปิดค้างอยู่ที่แชตเดิมรอยยิ้มเล็ก ๆ กลับมาอีกครั้งเมื่ออ่านข้อความล่าสุดเฉินอี้เพียงมองผ่านแต่ครั้งนี้ เขาไม่จำเป็นต้องถามอะไรแล้วชื่อที่เห็นก็เพียงพอและท่าทีของเซปยิ่งบอกมากกว่าคำตอบเสียอีกหลังจากนั้นไม่กี่นาที เซปเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ขณะปิดเอกสารตรงหน้า“พี่รู้จักซัมเมอร์เหรอครับ”คำถามทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนไปนิดหนึ่งเฉ

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   57

    อยู่เกาหลีมาได้ระยะหนึ่ง และคิดว่าตัวเองรู้จักเมืองดีพอจนเลือกเดินลัดกลับที่พักคนเดียวในคืนฝนตกเธอเข้าไปช่วยเพราะเห็นคนบาดเจ็บก่อนจะรู้ว่าเขากำลังถูกตามถ้ารู้ตั้งแต่ต้นว่ามีเรื่องอันตรายอยู่เบื้องหลัง เธออาจไม่กล้าเข้าไปยุ่งก็ได้ซัมเมอร์ส่ายหน้าให้ตัวเอง“เมื่อก่อนนี่ไม่กลัวอะไรเลยจริง ๆ”โทรศัพท์สั่นขึ้นMina : เลิกแล้ว กำลังลงไปตามด้วยข้อความจากเอมิEmi : อีกห้านาทีถึงร้านซัมเมอร์พิมพ์ตอบSummer : มีเรื่องจะเล่ามีนาตอบแทบจะทันทีMina : ผู้ชายเมื่อวาน?ซัมเมอร์มองหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อSummer : แกรู้ได้ไงMina : เซนส์ข้อความของเอมิตามมาEmi : มันเดาซัมเมอร์หัวเราะออกมาไม่ถึงสิบนาที สามสาวก็มานั่งล้อมโต๊ะเดียวกัน พอได้ยินว่าเฉินอี้คือผู้ชายที่ซัมเมอร์เคยช่วยไว้ตอนอยู่เกาหลี มีนาก็วางแก้วลงทันที“เดี๋ยวนะ แกเคยช่วยผู้ชายที่มีคนไล่ตาม แล้วไม่เคยเล่าให้พวกฉันฟัง?”ซัมเมอร์ขมวดคิ้ว“ฉันนึกว่าเคยเล่า”“ไม่เคย”เอมิพยักหน้า“ถ้าเคย ฉันน่าจะจำได้”“งั้นก็คงไม่ได้เล่าจริง ๆ”มีนามองอย่างเหลือเชื่อ“เรื่องขนาดนี้แกลืมเล่าได้ยังไง”“ตอนนั้นมันผ่านไปเร็วมาก แล้วสุดท้ายฉันก็ไม่ได้เป็น

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   56

    มือของซัมเมอร์หยุดอยู่บนแป้นพิมพ์ผู้ชายตรงประตูมองมาที่เธอเช่นกันคราวนี้ไม่มีความลังเลเหมือนเมื่อวานเขาเดินเข้ามาไม่ได้รีบร้อน แต่ชัดเจนพอว่าเป้าหมายคือโต๊ะของเธอซัมเมอร์ลดหน้าจอโน้ตบุ๊กลงเล็กน้อยอีกฝ่ายหยุดอยู่ข้างโต๊ะ“เราเคยเจอกันใช่ไหมคะ”เธอเป็นฝ่ายถามก่อนชายหนุ่มมองเธอนิ่ง ๆ“จำได้แล้ว?”ภาษาไทยชัดเจนจนซัมเมอร์แปลกใจนิดหนึ่ง“น่าจะค่ะ”เธอมองใบหน้าตรงหน้าอีกครั้ง“ที่โซล…ใช่ไหมคะ”เขาพยักหน้า“ใช่”คำตอบเดียวก็ทำให้เธอแน่ใจ“จริงด้วย”ซัมเมอร์เผลอมองรอยแผลตรงข้างคิ้ว“ตอนนั้นพี่ดูแย่กว่านี้เยอะเลยนะคะ”ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง“ตอนนี้ดีขึ้น?”“อย่างน้อยก็ไม่มีเลือดเต็มหน้าแล้วค่ะ”รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าที่นิ่งมาตลอดซัมเมอร์เพิ่งสังเกตว่า ถ้าไม่นับดวงตา เขาแทบไม่เหมือนผู้ชายในความทรงจำของเธอเลยคืนวันนั้นมีทั้งฝน ความมืด และเลือดบดบังรายละเอียดเกือบทั้งหมดจำไม่ได้ในทันทีจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเธอกำลังจะถามชื่อ แต่อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อน“เฉินอี้”ซัมเมอร์มอง“ชื่อผม”“อ๋อ”เธอพยักหน้า“ซัมเมอร์ค่ะ”เฉินอี้ตอบเรียบ ๆ“รู้แล้ว”คิ้วของเธอขยับขึ้น“รู้แล้ว?”“เมื่อวานยังไม่แ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status