ANMELDENGelgelelim şu an Yelda'nın Burak'a kafa yoracak hali kalmamıştı; az evvel yumduğu gözlerini dehşetle araladı."Ne dedin sen?!"Yelda gerçi Cem'in ilanihaye orada tutulamayacağını biliyordu; Soydan ailesinin çapı ve nüfuzu en fazla çocuğu birkaç gün hırpalamaya yeterdi. Kendisi devreye girip aracılık etmese bile, Ferhat Bey biraz para saçıp diyet ödedikten sonra Cem eninde sonunda paçayı kurtarırdı elbet.Fakat işin bu denli çabuk tatlıya bağlanacağını kırk yıl düşünse aklına getiremezdi.Üstelik Soydanları bilhassa kışkırtmış, ateşe körükle gitmişti ki Ferhat Bey'in yakasına yapışıp adamı biraz daha hırpalasınlar, aralarındaki kavga büyüsün."Cem dün gece gizlice memlekete ayak basmış bile," diye devam etti Burak. "Bana Ferhat Amcamın cephesini göz hapsinde tutmamı tembihlemiştiniz; lakin herifler köşe bucak kaçıyor gibiydi. İstihbaratı sıkı sıkıya gizlemişler, köşkten tek bir canlının dahi girip çıkmasına izin vermiyorlar. Tesadüf bu ya, benim kapatmalardan biri Ferhat Amcamın makam ş
Defne daha fazla dinlemeye dayanamadı, telaşla adamın sözünü kesti.Eren'in dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm kıvrıldı; kısık bir sesle onayladı: "Ben cinlere perilere, batıl inançlara inanmam bilirsin.""Biliyorum, vaktiyle söylemiştin," dedi Defne; yüreği biraz olsun durulurken başını usulca salladı.Vaktiyle birlikte korku filmi izledikleri o günlerde Eren bunu ona bizzat söylemişti.Eren sözlerine devam etti: "Lakin mevzubahis senin bir dileğin, senin hayatın olursa şayet... ben de hiç düşünmeden kendi ömrümü senin ömrünle takas etmeye razıyım.""Eren! Ağzını topla dedim sana, sus artık!"Defne'nin ses tonu bir ton daha sertleşti. Eren ölümün kıyısından, Azrail'in pençesinden henüz dönmüştü; kadın şu an öylesine hassas, öylesine tedirgindi ki böylesi uğursuz laflara zerre kadar tahammülü yoktu!"Hımm... Az evvel o uğursuz lafları uluorta sayıklayan sen değil miydin sanki?" Eren'in sesi uyku mahmurluğuyla iyiden iyiye boğuklaşmış, heceleri birbirine karışmaya başlamıştı."Ben
Eren bir hayli bitkin düşmüştü gerçi; yine de hafifçe tebessüm ederek mırıldandı: "Dedem haklı... bir an evvel ayağa kalkmam lazım."Eskiden olsa, iki ihtiyar evlilikten ya da torun gelininden dem vurup kendisiyle şakalaştığında Eren lafı duymazdan gelir, asla oralı olmazdı.Gelgelelim şimdi yanı başında Defne gibi bir hayat arkadaşı olunca, adamın o ketum dili çözülüvermiş, mum gibi uysallaşıvermişti.Demek ki bir adamın ne yaman bir kılıbık, nasıl bir hanımköylü olduğu ancak bir eş sahibi olunca anlaşılıyordu; dedesi neyse torunu da tıpatıp oydu işte.Yalnız Eren'in sesi halen son derece dermansızdı; tonundaki şefkat arttıkça insanın yüreğini bir kat daha fazla dağlıyordu.Selen ikisinin böylesine derin bir muhabbetle kenetlendiğini görünce, göğsünü kabartan o sevinç ve ferahlıkla göz pınarlarından yaşlar boşanıverdi.Gözyaşlarını gizlice elinin tersiyle silip Nermin Hanım'ın koluna girdi: "Biz artık çıkalım anne; burası Defne'ye emanet, o kalsın yanında."Nermin Hanım da başını sall
Adam arkadan usulca kadının narin gövdesini kollarının arasına aldı; saçlarının o baş döndürücü, tatlı kokusunu derin bir nefesle içine çekti."Kıpırdanıp durma ne olur, dikişlerin sahiden patlayacak... Birazdan hastaneye dönelim, ha ne dersin?"Defne, Eren'in daha fazla sınırları zorlamasına, kendine eziyet etmesine razı gelmek istemiyordu; az evvelki o tutkulu sevişmenin akabinde adamın çehresi gözle görülür derecede solmuş, beti benzi atmıştı.Her ne kadar dışarıdan bakıldığında hiçbir şeyi yokmuş gibi şakalaşıp gülümsemeye devam etse de, kadının içi içini yiyordu; adamın sırf dik durabilmek için dişini sıktığından, hırpalanmış bedeninin artık bu yükü taşıyamaz hale geldiğinden ödü kopuyordu."Patlarsa patlasın; hastaneye falan dönmek istemiyorum ben. Sırf seninle baş başa kalmak istiyorum."Eren'in sesi son derece sakin ve umursamaz çıkmıştı; gelgelelim bu laf Defne'nin tepesini attırmaya, kadını fena halde telaşlandırmaya yetti.Adamın kollarının arasından bir hışımla sıyrıldı; dö
"O gün çarptığım o adam... sahiden sen miydin?!"Defne duyduklarına inanmakta güçlük çekiyordu; aklı hayali durmuştu adeta."Benim ya," dedi Eren; dudaklarının kenarında hınzır bir tebessüm kıvrıldı, kadının titreyen gözbebeklerine kenetlendi. "Seni daha ilk bakışta tanıdım ben. Dışarıdan bakınca gayet aklı başında, gayet ağırbaşlı birine benzersin; nasıl oldu da öyle dikkatsizce koşturdun anlamadım. Göğsüme öyle bir çarptın ki az kalsın nefesimi kesiyordun, canım fena yandı o gün."Adamın sitem dolu bu sözleri öylesine muzip, öylesine cilveli bir tonda dökülmüştü ki... Bilhassa o 'göğsüm' kelimesini fısıldarken ses tonunu hafifçe alçaltması, Defne'nin zihninde o anı canlandırıvermiş; kadının bütün bedeninden baştan ayağa tatlı bir ürperti, adeta incecik bir elektrik akımı geçmişti."Ama hava çok yağmurluydu, göz gözü görmüyordu; üstelik ortalık zifiri karanlıktı... hem sen..." Defne elini uzatıp adamın diri ve biçimli göğüs kaslarına ürkekçe dokundu: "Hâlâ acıyor mu peki? İstersen...
Defne'nin yüreği titredi; adamın sesindeki kadife gibi yumuşak tını bir ton daha derinleşmişti: "Ben öyle sırf bir vefa borcu ödeyeceğim diye ömrümü rastgele birine bağlayacak, hayatımı uluorta feda edecek bir adam değilim."Zahiren yarı şaka yarı ciddi sarf edilmiş gibi duran bu kelimeler, Eren'in o ağırbaşlı ve tavizsiz ses tonundan dökülünce ister istemez insanda sarsılmaz bir ciddiyet ve hürmet uyandırıyordu.Defne'nin gözbebeklerinde meraklı pırıltılar oynaştı; adamın keskin ve asil yüz hatlarına pürdikkat bakarak lafın devamını getirmesini bekledi."Doğrusunu istersen... önce seni üç defa gördüm ben."Eren'in iri avucu kadının çenesini usulca kavradı; duştan süzülen ılık su damlaları adamın bileğindeki o belirgin damarlar boyunca akıp gidiyor, insanın aklını başından alacak denli kışkırtıcı ve tekinsiz bir cazibe yayıyordu."Beni mi gördün?" Defne kaşlarını hafifçe kaldırıp hayretle sordu."Evet."Eren bakışlarını derinleştirip gözlerini hafifçe kıstı.İlki, Yiğit Holding binasın






