โสดอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว

เมื่อไหร่จะแต่งงาน

อยากขึ้นคานรึยังไง

หรือว่าไม่มีใครเอา!!

นั่นคือคำพูดประโยคเดิมซ้ำๆ จากคนรอบข้างที่พอเห็นหน้า "ญาริน" ปุ๊บ หนอนก็เจาะปากปั๊บ คือไม่มีเรื่องอื่นให้ถามหรือไง อย่างเช่น ได้ข่าวว่างานไปได้ดี ได้เลื่อนขั้นอะไรอย่างนี้ เรื่องไหนดีๆ เป็นศรีแก่ปากก็ไม่รู้จักถาม เอาถามแต่เรื่องที่ชวนให้เธอต้องปวดหัว คนเพิ่งเรียนจบ วันๆ ทำแต่งาน แล้วจะเอาเวลาว่างที่ไหนไปคว้าผู้ชายมาแต่งทำผัว ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจ เธออยากจะพูดตอกหน้าพวกญาติๆ ไปสักหมัดสองหมัด แต่เอาเถอะ ถ้าสวนกลับไปสุดท้ายก็คงโดนพ่อด่าอยู่ดี ดังนั้นจึงทำได้แค่นั่งปั้นหน้าแสร้งยิ้ม ทำหูทวนลม หยิบขนมยัดเข้าปากไปแบบเซงๆ

ผู้หญิงอายุยี่สิบสี่แก่ตรงไหน??

เอาตรงๆ เลยคือไม่เข้าใจ ทำไมอยากให้เรียนจบแล้วต้องแต่งงานทันที แต่งทำไมเร็ว ยังเที่ยวลัลล้าใช้ชีวิตโสดไม่คุ้มเลย หญิงสาวคิดในใจ และในเมื่อไม่อยากฟังเธอจึงค่อยๆ ปลีกตัวมานั่งเล่นโทรศัพท์ไกลๆ วันนี้เป็นวันรวมญาติที่บ้านย่า เอาตรงๆ จากใจคือเธอไม่ได้อยากมาเลย แต่คนเป็นพ่อเอาแต่คะยั้นคะยอขอร้องให้เธอมาด้วย สุดท้ายก็นะ...ขัดไม่ได้

ที่ผ่านมาเธอสรรหาเหตุผลอ้างว่า "ไม่ว่าง" แถมยังเอาตัวรอดได้ทุกปีมาแบบถูๆ ไถๆ ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คนมันแถเก่ง แถจนสีข้างถลอกซึ่งล่าสุดปีที่แล้วเธออ้างเหตุผลว่า "ติดงานสำคัญ" มาปีนี้พ่อผู้รู้ทันก็เลยสั่งให้เธอเคลียร์งานเอเวอรี่ติงทุกอย่างให้เสร็จสิ้นซะตั้งแต่เนิ่นๆ

โอเค!! หาข้ออ้างไม่ได้ ก็เลยต้องมานั่งเป็นเป้านิ่งโดนพวกป้าๆ ผู้อ้างว่าหวังดี โจมตีด้วยคำพูดทิ่มแทง แซะนิด กัดหน่อย รวมๆ ตอนนี้ก็ตัวพรุนหมดล่ะ หลักๆ เลยคือ "เป็นห่วง" ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะห่วงอะไรนักหนา อย่างว่าคงกลัวหลานสาวจะไม่มีใครเอา เพราะมั่นหน้ามั่นโหนกเกินไป และสุดท้ายเธอก็จะเป็นคนเดียวในตระกูลที่ขึ้นคาน เพราะหา "ผัว" ไม่ได้ อื้อหือ...อยากจะถามจริงๆ ว่า "ห่วงเธอ" หรือ "ห่วงหน้าตา" ของวงศ์ตระกูลกันแน่!!

ก็นะ...ตระกูลผู้ดีเก่าแก่

มันก็เลยแอบเยอะนิดหนึ่ง!!

หญิงสาวลอบถอนหายใจเมื่อต้องนั่งฟังคำอบรมของคนหัวโบราณต่างๆ นานา คืออะร้ายยยย!! นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว

ผู้ชายดีๆ มันหายาก

ถ้ามีแล้วมันลำบาก....

สู้ฉันไม่มีเลยซะยังดีกว่า!!

หญิงสาวคิดพร้อมกับทำหน้าเบื่อโลกไปด้วย ตอนนี้ชีวิตเธอก็มีความสุขดี งานก็กำลังไปได้สวย จะแต่งงานให้เป็นภาระทำไม เธออยากอยู่ชิวๆ อย่างนี้ไปก่อน แล้วสามสิบค่อยแต่งก็ยังทัน แต่มันคือความคิดของเธอแค่คนเดียวไง พอแสดงจุดยืนออกไปก็เป็นอย่างที่เห็นเลย

"ยัยญา!!!!!"

"ไปเอาความคิดมาจากไหนเนี่ย"

"โอยๆๆ ป้าจะเป็นลมถึงตอนนั้นก็คงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้แกมาทำเมีย!!"

คำพูดของพวกป้าๆ ทำเอาเธอแอบคิดว่าเฮ้ย!! ร้ายแรงขนาดนั้นเชียว โอเว่อร์แอคติ้งเกินไปหรือเปล่า แต่เมื่อได้ฟังพ่อเล่าว่าสมัยพวกป้าๆ เป็นสาวต่างพากันออกเรือนแต่งงานตอนอายุสิบแปด เธอก็ถึง ณ. บางอ้อทันที แหมๆ จะรีบแต่งอะไรขนาดนั้น และถึงพ่อจะไม่เคยว่าอะไรให้เธอต้องอึดอัดใจ แต่เท่าที่เห็นก็คงโดนป้าๆ ช่วยกันพูดเป่าหูจนคล้อยตาม และที่เธอโดนกดดันก็คงเป็นเพราะป้าๆ เห็นว่าหลานๆ ในตระกูลที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอต่างตบเท้าทยอยแต่งงานมีครอบครัวแฮปปี้ดี๊ด๊าไปหมดแล้ว เหลือแค่เธอคนเดียวที่นั่งหัวโด่หัวเด่ไม่มีใครเอา

แรงส์!!!!

ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเอา

แต่ "ฉัน" ไม่เอาใครต่างหาก

ในเมื่อนานๆ เธอได้มาหาย่าที พ่อก็เลยบอกว่าจะพักอยู่ที่นี่อีกสักสองถึงสามวัน เธอเองก็ไม่ได้ขัดเพราะคิดว่ามาพักผ่อน บอสเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แหมๆ คนทำงานดีอย่างเธอ บอสรัก บอสหลงอย่างกับอะไรดี นานๆ จะขอลาหยุดที บอสก็เลยให้เธอพักร้อนไปแบบยาวๆ

"เหนื่อยจังเลย"

หญิงสาวพึมพำทิ้งตัวลงนอนที่เตียงในห้องรับรองอย่างหมดแรง กำไลที่ได้มาจากย่ายังอยู่ในข้อมือเธอ เธอไม่ได้เจอย่ามากี่ปีแล้วนะ ใช้นิ้วนับก็เกือบสองปีได้ ย่าดูแก่ลงไปเยอะ แต่ดูจากที่เรียกเธอให้เข้าไปหาเป็นการส่วนตัวและยกกำไลเก่าแก่ของตระกูลให้มา นั่นก็แสดงว่าเธอยังเป็นหลานคนโปรดของย่าเหมือนเดิม 

อืม.....ย่าบอกว่าอะไรนะ??

หญิงสาวนิ่วหน้าคิดทวนความจำอยู่พักใหญ่ คำพูดของย่าที่บอกหลังจากยื่นกำไลให้เธอสวมในตอนนั้นคืออะไรนะ เสียงมันเบา หรือเป็นเธอที่ไม่ตั้งใจฟัง เอาจริงๆ ก็ไม่แน่ใจ

นึกแล้วนึกอีก

นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

แล้ววันนี้ทั้งวันมันก็เพลีย

เธอก็เลยเผลอหลับไปแบบไม่รู้ตัว นอนนานแค่ไหนไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอรู้สึกปวดฉี่และจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเตียงที่เธอคิดว่ามันกว้างมากๆ อยู่ๆ ก็ดูแคบลงไปถนัดตา เหมือนกับว่ามีใครตัวใหญ่ๆ มานอนเบียด นอนซุกยังไงพิกล

เหี้ย!!

ฉันกลัวนะ!!

หญิงสาวมโนไปร้อยแปด ห้องที่มืดสนิท ทำให้เธอมองไม่เห็นอะไรเลย สองมือที่สั่นกำแน่น ปากเล็กๆ ก็พึมพำให้กำลังใจตัวเองว่า "ไม่มีอะไร" แต่พอเธอจะขยับตัว ก็ถูกมือใหญ่ๆ ในความมืดคว้าหมับเข้าให้

มุแงง~

ความอดทนขาดผึง กลัวมากจริงๆ พ่อจ๋า ตั้งใจว่าจะเดินไปเปิดไฟ แต่เพราะมันทั้งสั่น มันทั้งกลัว ดังนั้นสิ่งเดียวที่จะทำได้ก็คือแหกปากร้องโวยวายสุดเสียง เอาให้ดังลั่นบ้านย่าไปเลย

กรี้ด

กรี้ดดดด

กรี้ดดดดดดดด!!!!

เสียงร้องแหลมเล็กแสบแก้วหูของญารินดังปลุกคนในบ้านให้ตกใจตื่น ทุกคนในบ้านวิ่งมายังห้องที่มีเสียงกรี้ดกันหน้าตั้ง ทั้งย่า ทั้งป้า ทั้งพ่อ ทั้งคนรับใช้ในบ้าน ทั้งคนสวน โอ้ย!! แห่กันมาราวกับว่าเกิดเรื่องใหญ่ ก็นะเล่นแหกปากดังซะขนาดนั้น

"เกิดอะไรขึ้น"

เสียงพ่อโวยวาย ใช้เท้าถีบประตู แต่เธอจำได้ว่าไม่ได้ล็อคกลอน ทำไมอยู่ๆ ประตูห้องถึงเปิดไม่ได้กัน

ตุ้บ!!

เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมกับหน้าของทุกคนที่ตกใจ ป้าของเธอยืนอ้าปากค้าง ส่วนพ่อของเธอก็ตาเบิกโต ส่วนย่าของเธอนั้นเหรอได้แต่ร้อง "อุ้ย!!" เบาๆ แต่เดี๋ยวนะ รอยยิ้มบางๆ ที่เห็นตรงมุมปากเหี่ยวๆ ย่นๆ ของย่านั้นคืออะไร หรือว่าเธอตาฝาด หญิงสาวพยายามหรี่ตาเล็กมองฝ่าความมืดออกไป แต่อนิจจา...

ทำไมอยู่ๆ เตียงมันยวบ

แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงรู้สึกว่าได้ยินเสียงทุ้มต่ำคล้ายเสียงผู้ชายอยู่ข้างหู เหมือนพูดอะไรสักอย่าง พอจับใจความตรงท้ายๆ ได้ว่า

"เกิดอะไรขึ้นครับ"

ดะ...เดี๋ยวนะ!!

หูเธอไม่ได้ฝาดใช่ไหม ทำไมถึงได้มีผู้ชายอยู่ในห้องนอนได้ งงในงง รีบหันขวับไปยังต้นตอเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมเข้มที่สบตาเข้ากับเธอร้องเสียงหลง

เฮ้ย!!!!!

"เธอเป็นใคร"

"นะ...นายนั่นล่ะเป็นใคร มานอนอยู่ห้องฉันได้ไง ออกไปเลยนะไอ้บ้า ไอ้หื่นกาม ไอ้ผู้ชายลามก ไอ้ๆๆๆๆๆ"

หญิงสาวรีบดีดตัวหนี แต่นี่มันเวรกรรมอะไร ทำไมผู้ชายที่นอนตรงเตียงเธอถึงไม่ใส่เสื้อ มีแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว โอยๆๆ ฉันจะเป็นลม

ดูสายตาของพ่อฉันสิ

แล้วดูสายตาของป้าฉันสิ

จบเห่แล้ว

ญารินเอ้ยยยยย!!!!