Ch. 1: Makeout

Aria's point of view

"Don't close your eyes, Aria. Look at me."

​Utos ng estrangherong kasama ko. Paos ang boses niya, parang may kung anong gasgas na nagpapadagundong sa dibdib ko habang hinihila niya ang buong atensyon ko. Pagmulat ko, sumalubong agad 'yung madilim at mapang-angking titig niya, isang tingin pa lang, alam kong wala na akong kawala.

​Sa labas, mahina lang ang tugtog, pero wala na akong naririnig kundi ang naghahabulang tibok ng mga puso namin.

His hands were everywhere, sa bewang ko, sa batok ko, halos hindi na nga kami mapagitan sa sobrang lapit-dikit niya sa akin na para bang huling gabi na namin ito sa mundo. Hindi ko alam kung saan nanggagaling 'tong init na nararamdaman ko sa kanya, pero bawat dampi ng labi niya ay parang kuryenteng gumagapang sa balat ko.

I arched my back as he groaned against my lips, his grip on my waist tightening until it almost hurt. Pero wala akong paki. Sumasabay lang ako sa bawat galaw niya. We were like two dying stars colliding.

Pero sa gitna ng init na ‘yon, biglang bumukas ang pintó. Isang malakas na kalabog ang bumasag sa nag-aalab naming katawan.

"ROIGIE KADE! WHAT THE HELL IS THIS?!"

The screech was enough to shatter glass. I caught a glimpse of a woman in a designer dress. Oh, ito na ata si Gracia. She looked like a classic heiress, pero sa tindi ng galit niya, mas mukha siyang kontrabida sa teleserye.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Humiwalay ako nang bahagya, pero mabilis akong hinila ng lalaki pabalik sa kanya, hiding my face in the crook of his neck. Shít. So... Roigie pala ang pangalan niya. Ang tangà ko, ano? Ni hindi ko man lang natanong ang pangalqn bago sumabak sa gyera. Kilala niya ako pero hindi ko siya kilala.

"Roigie! Sumagot ka! Sino ‘yang babaeng ‘yan?!" Tili ni Gracia. Puno ito ng poot at sakit, pero hindi ako makagalaw.

Bago pa ako makapag-react, she was already lunging toward the bed. "You bitch! Who the fuck do you think you are?!"

"Aray! Sandali—"

Hindi ako nakailag nang maramdaman ko ang mahahaba niyang kuko na bumaon sa buhok ko. Sinabunutan niya ako nang ganoon na lang katindi, grabeng paghihila palayo sa fiance niya habang nagsisigaw siya na parang nawawala na sa sarili.

"Gracia, stop it! Let her go!" ungol ni Roigie, sinusubukang alisin ang mga kamay ng fiancé niya sa akin, pero parang naging bakal ang mga daliri ni Gracia.

Isang malutong na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Kasunod noon ay ang sunod-sunod na kalmot sa braso ko habang pilit niya akong sinusugod. "Ang kapal ng mukha mong pumatol sa lalaking engaged na! You’re just a cheap slut!"

"Putang—aray ko!" Sa sobrang sakit at gulat, hindi ko na napigilang magmura. "Bitawan mo ako, sabi eh!"

"Cheap slut?! Aba, sumusobra ka na ah!" I tried to fight back, kicking my legs and grabbing her wrists, pero mahirap kumilos habang nasa ilalim ng lalaking 'to at pinagtutulungan ng fiancé niya. Ang wild ng babaetang ito.

"I said, enough!" Sa isang iglap, nakawala na si Roigie at binuhat si Gracia mula sa likuran. Isang mabilis na galaw lang at parang sako ng bigas na nakasampa na ito sa balikat niya.

"BITAWAN MO AKO, ROIGIE KADE! I’LL KILL HER! PAPATAYIN KO ANG BABAENG 'YAN!" Gracia was kicking her legs, hitting his fiance's back, pero parang walang paki rin ang lalaki.

Dinala niya ito palabas ng VIP room, throwing her into the hallway before slamming and locking the heavy oak door. Doon ko lang nailabas ang hiningang kanina ko pa pinipigilan. Tangínang 'yan. Muntik na ako dun, ah.

Nanatili akong nakaupo sa kama, gulo-gulo pa ang buhok at nanginginig ang buong katawan. Doon lang bumalik ang realidad. Ang init na naramdaman ko kanina? Pakitang-tao lang ‘yon. Isang palabas para sa fiancé niyang ayaw niyang pakasalan.

Mission accomplished, I guess.

Napatingin ako sa mga kamay kong nanginginig pa rin. Kailangan mong gawin 'to, Aria, bulong ko sa sarili ko. Twelve million is no joke. Kung hihingi ako kay Tita Victoria, panibagong kadena na naman 'yon sa leeg ko. Panibagong panunumbat. Sawa na akong marinig kung gaano ako kalaking pasakit at pabigat simula nung mamatay ang mga magulang ko.

I’m 25. Gusto ko nang huminga nang sarili kong hangin na hindi galing sa bulsa nila. Gusto ko nang maging independent, yung tipong kapag nag-impake ako at lumabas sa mansyong ‘yon, wala na silang pwedeng isumbat sa akin. This payment to Roigie? Ito na yung huling bala ko para hindi na ako makagulo pa sa kanila, at para hindi na rin nila ako magulo pa.

I’d rather be clawed by a jealous fiancé than be a puppet for the rest of my life.

Bumalik si Roigie sa tabi ko. Bahagyang gusot ang suit niya, pero ang tingin niya ay agad na napako sa mga kalmot sa braso ko at sa namumula kong pisngi. He looked... guilty. Isang bagay na hindi ko akalaing makikita ko sa isang katulad niya.

"Are you okay?" tanong niya na parang nandoon pa rin ang bakas ng galit.

"Sa tingin mo? Sa tingin mo okay ako?!" bulyaw ko sa kanya. Tumayo ako mula sa kama, kahit medyo nanginginig pa ang tuhod ko. "Sabi mo make-out lang! Sabi mo distraction lang! Hindi mo sinabing kailangan kong makipag-wrestling sa baliw mong fiancé!"

I looked at my arms, mahahabang pulang marka ng kuko ang bumungad sa akin. Hapdi ang nararamdaman ko sa bawat galaw, e. "Twelve million. ‘Yan ang presyo ng pagkawasak ng mukha at braso ko? Napakamahal mo namang maningil!" Errrr. Ang oa ko na. Ang dali na nga lang ng bayad. Pero kasi kailangan ko muna mag-inarte, ano. Nakakahiya naman sa kaluluwa ko, kung papayag akong inaapi ng fiancee niya.

Roigie took a step toward me, reaching out his hand. "Let me see—"

"Huwag mo akong hawakan!" I stepped back, my eyes stinging with tears I refused to let fall. "Tapos na tayo, ‘di ba? Nakita na niya tayo. Siguradong hinding-hindi na magpapakasal sa’yo ‘yon. Debt cleared na. Ngayon, ibigay mo na ang susi ng kotse ko at aalis na ako rito."

Matagal siyang tumitig sa akin. Ang dating malamig na mga mata niya ay parang lumambot nang bahagya. "Aria, wait. You can't go out there looking like a mess. Baka kung ano pang isipin ng mga tao sa labas."

"Paki ko sa kanila? At mas lalong paki ko sa’yo?" I scoffed, fixing my leather jacket with trembling hands. "You got what you wanted. Malaya ka na sa kanya. Leave me alone."

"Maupo ka muna," utos niya. This time, mas seryoso na ang boses niya, ‘yung hindi mo pwedeng baliin at baka ikaw ang mabali niya.

"I said, I’m leaving—"

"I said, maupo ka." Hinawakan niya ako sa balikat at marahang itinulak pabalik sa kama. "I’ll get the first aid kit. Gagamutin natin ‘yan."

I wanted to bite his head off. I wanted to scream at him for using me. Pero nang makita ko ang paraan ng pagtingin niya sa mga sugat ko, yung parang siya rin ang nasasaktan, nanahimik na lang ako. Haiisst. Guilty na naman kami ng kaluluwa ko.

I hated this. Naguguluhan ako sa sitwasyong ito. Pero mas ginugulo ako ng katotohanan na kahit sinasaktan na ako ng mundong ginagalawan niya, para bang hinahanap-hanap ko pa rin ang init ng mga halik niya kanina. Tsk. Ginulo ko nalang ulit ang magulo ko pang buhok.

Damn this stranger. Sa gabing ito, hindi lang ang utang ko ang nabura, pati ang katahimikan ng buhay ko, tuluyan na ring nagulo. Ano na naman bang mukha ang ipapakita ko kay tita? Gagalit na naman ang inang reyna na akala mo may ari ng mundo.