LOGINAria's point of view
Sa gitna ng nakatutulig na putukan sa labas at sa halos kawalan ng hangin dito sa loob ng reinforced storage room, kanina ko pang sinusubukan na pinapakalma ang sarili ko. Niyayakap ko pa rin ang mga tuhod ko habang si Ingrid naman ay panay ang pindot sa screen ng phone niya, nagbabakasakaling bumalik ang signal para matawagan muli ang asawa niya.Bakit ba umabot sa ganito?Sumasakit ang ulo ko kapag naaalala ko ang mga huling piraso ng alaAria's point of view Bumukas ang pinto ng storage room nang marahas, dahilan para mapatili kaming dalawa ni Ingrid habang hawak pa rin niya ’yung bote ng wine na parang handang makipag-upakan. Pero bago pa man niya maiwasiwas ’to, ang bumungad sa amin ay ang hingal at duguang porma ni Roigie, hawak ang kanyang baril habang sa likod niya ay makikita ang ilang tauhan ni Dax na abalang nagse-secure ng hallway."Labas. Ngayon na," maotoridad at gumaralgal na utos ni Roigie habang hinuhuli ang hininga niya.Hindi na kami nag-dalawang isip. Mabilis kaming tumayo ni Ingrid. Pagkalabas namin ng bodega, muntik na akong masuka sa amoy ng pulbura at kalawang. May ilang tauhan ni Luigi ang nakahandusay na sa sahig ng sala. Binalewala ’yon ni Roigie; hinawakan niya ako sa braso habang ang mga tauhan naman ni Dax ay pumalibot kay Ingrid para protektahan ito habang naglalakad kami patungo sa likod ng villa.Dinala nila kami sa may malawak na garden sa likod na
Aria's point of view Sa gitna ng nakatutulig na putukan sa labas at sa halos kawalan ng hangin dito sa loob ng reinforced storage room, kanina ko pang sinusubukan na pinapakalma ang sarili ko. Niyayakap ko pa rin ang mga tuhod ko habang si Ingrid naman ay panay ang pindot sa screen ng phone niya, nagbabakasakaling bumalik ang signal para matawagan muli ang asawa niya.Bakit ba umabot sa ganito?Sumasakit ang ulo ko kapag naaalala ko ang mga huling piraso ng alaala ko bago ako mapadpad sa sitwasyong ’to. Naalala ko si Tita Victoria. Bahagya akong napaigtad nang maramdaman kong mag-vibrate ang phone ko sa bulsa ng aking hita. Naligtas ko pala ’to nung tumakbo kami kanina. Agad ko itong hinugot at nasilaw sa liwanag nito. Isang pamilyar na pangalan ang nag-flash sa screen.Victoria Calling...Napatitig ako sa pangalan niya. Wow. Parang after a decade, nakatawag na rin siya sa wakas. Anong himala at naisipan nung baba
Aria's point of view Bago pa ako makasagot, naramdaman ko na lang ang malalaki at maiinit niyang kamay na humila sa akin patungo sa mas madilim na bahagi ng villa.Habang naririnig ko ang sunod-sunod na putukan at sigawan sa labas, para akong basang sisiw na sumusunod lang sa hila niya. Dinala niya ako sa isang makipot na daan sa ilalim ng hagdan, para siyang secret pantry o storage area na gawa sa reinforced concrete. Basta 'yun na 'yun. Pagkabukas niya ng pinto, laking gulat ko nang makita kong nandoon na rin si Ingrid, nakaupo sa sahig habang yakap-yakap ang mamahalin niyang unan mula sa guest room."Dito lang kayo. Huwag kayong lalabas kahit anong mangyari," maotoridad na bilin ni Roigie. Tsk. Isang mabilis na sulyap lang ang ibinigay niya sa akin, puno pa 'yun ng warning at hindi madaling basahin ang emosyon, syempre nagiging robot na naman, e. Nag roll eyes na lang ako. 'Yun na ang way ko ng thankyou, sana tanggapin niya, marahas nalang niyang isina
Aria's point of view Bumagsak ang katahimikan sa sala. Ramdam ko ang biglang pagbaba ng temperatura ng paligid habang unti-unting rumehistro sa utak ko ang sinabi niya. Sinundan sila? At nasa labas pa talaga na? Napatingin ako kay Ingrid na ngayon ay napakapit na rin sa gilid ng sofa, bakas ang labis na pag-aalala sa mukha para sa ari-arian, at higit sa lahat, sa buhay naming lahat na nandito sa loob. Pero bago pa man ako tuluyang lamunin ng panic, isang malalim at sarkastikong tawa ang kumawala sa lalamunan ni Roigie. Inayos niya ang pagkakatayo niya, binalewala ang mga mantsa ng dugo sa kanyang damit, at lumingon sa assistant ni Dax nang may malamig at kalmadong ekspresyon. "Hayaan mo sila," utos niya, ang boses niya ay parang wala manlang bakas ng kahit na anong takot. "Hanggang gate lang sila. Don't underestimate the people of Dax and Leonhardt." Bahagyang natigilan ang assistant, na para bang natauhan sa narinig. "The perimeter of this resort village is heavily fortifie
Aria's point of view Hindi namin namalayan ang paglipas ng oras. Mula sa mga kwento tungkol sa mga naging escapades namin nung college, hanggang sa kung gaano ka-demanding ang buhay-may-asawa ni Ingrid, nagpatuloy lang ang agos ng usapan namin. Nakatulong din siguro na maliwanag ang paligid ng veranda dahil sa mga aesthetic na lamps na nakapalibot sa villa, kaya feeling namin ay pang-hapon pa lang ang level ng energy namin."Wait, 8:00 PM na?!" bulalas ni Ingrid nang silipin niya ang kanyang mamahaling wristwatch. "My God, Aria! Akala ko ala-singko pa lang. Ang bilis naman ng oras!"Napatingin din ako sa langit. Madilim na nga at ramdam na ramdam na ang malamig na simoy ng hangin galing sa dagat. "Oo nga. Sobrang na-hook na tayo sa kwentuhan, hindi na natin napansin ang paglubog ng araw."Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa kawalan. Concern lang daw si Ingrid kaya siya napapunta rito, pinakiusapan daw siya ni Leonhardt na silipin ang vil
Aria's point of view "Lipat pala tayo sa veranda," aya ni Ingrid sabay tayo mula sa sofa habang bitbit ang kanyang luxury bag. Lumingon siya patungo sa kusina at medyo nilakasan ang boses. "Manang Elena! Padala na lang po ng mga finger foods at refreshments doon sa labas, salamat po!""Sige po, Ma'am Ingrid!" sagot naman agad ni Manang mula sa loob.Sumunod ako sa kanya palabas ng malaking sliding glass door patungo sa malawak na veranda ng villa. Ang ganda ng view dito, tanaw na tanaw ang asul na dagat at dinadaluyan ng malamig na hangin ang buong paligid. Humilig si Ingrid sa mamahaling outdoor chair habang ako naman ay naupo sa tapat niya, niyayakap ang sarili ko dahil medyo malamig ang simoy ng hangin galing sa baybayin."Grabe, Aria. Hindi ko inakalang pagbalik ko rito sa Pilipinas, makikita kita sa ganitong sitwasyon," panimula ni Ingrid, dahan-dahang tinatanggal ang kanyang sapatos para itampisaw ang paa sa hangin. "I mean, noong college,
Aria's point of view "Nyssa, let's go. Uuwi na tayo," mahinahong sabi ko habang inaalalayan si Nyssa na nanginginig pa rin. Gusto ko nang lumabas sa mausok at magulong lugar na 'to. "I'll take you home," singit ni Roigie. Hindi iyon tanong kundi isang de
Aria's point of view Napilitang umurong si Luigi. Kahit gaano pa katapang ang apog niya sa mansyon namin, wala siyang laban sa mga Villarreal. He looked at me with pure hatred, yung tingin na babayaran mo 'to mamaya, bago siya bumalik sa bar area, bagsak ang mga balikat na parang basan
Aria's point of view Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na humawak si Luigi sa bewang ko, yung hawak na akala mo ay pagmamay-ari na niya ako. Jusme lang ha! Ramdam ko yung dumi ng palad niya kahit may tela pa ang damit ko. Gusto ko siyang sikuhin sa sikmura para
Aria's point of view "Aria Szarie! My God, look at yourself! You look like you just crawled out of a gutter! Kasama mo na naman ang asal-kalye mong mga kaibigan?" Huminga ako nang malalim at hindi pinansin ang matinis na boses ni Tita Victoria. Oops, no... my guardian. Kahit kailan talaga, ang







