Ch. 2: Crash

Aria's point of view

Malakas ang ulan. I was driving like a maniac, trying to outrun the suffocating feeling of being a Zaldivar.

"Damn it!" I hissed, mas hinigpitan ko ang hawak sa steering wheel.

Kasama ko lang sina Khara, Ihmsol, at Rheinn kanina, drinking our hearts out at a dive bar. Pero ang kulit ni Tita Victoria, hindi tumitigil ang pagtawag niya, reminding me of the important meeting tomorrow. Another business deal kung saan ako na naman ang gagawing main course.

As I took a sharp turn, my tires screeched against the wet asphalt. Biglang may lumabas na obsidian-black sports car mula sa kanto. My eyes widened. I slammed the brakes as hard as I could, pero huli na ang lahat.

The sound of metal crunching against metal echoed sa tahimik na kalsada. My head hit the steering wheel, and for a second, everything went dark. Naririnig ko pa yung ugong sa tenga ko habang pilit kong iminumulat ang mga mata ko. Great, Aria. Just great. Another car for the graveyard.

I groaned, hinawi ko ang gulo-gulo kong buhok bago marahas na sinipa ang pinto ng kotse. Ramdam ko yung pintig sa noo ko, parang may martilyong pumupukpok sa loob, pero mas matindi ang init ng ulo ko. Lumabas ako, handang makipagsabayan sa kahit na sinong tarpulano. "Hey! Tumingin ka naman sa sinusundan mo! Boset ka!" sigaw ko, kahit medyo hilong-hilo pa ako habang lumalapit sa kabilang sasakyan.

The door of the black sports car opened slowly. A man stepped out, and for a moment, parang tumigil ang mundo at pati ang bagsak ng ulan ay bumagal. He was tall, devastatingly tall—wearing a tailored black suit that screamed old money and power. Sinilip niya ang wasak na bumper ng sasakyan niya, bago dahan-dahang ibinaling ang tingin sa akin.

Doon na ako nakaramdam ng kilabot, yung tipong pati balahibo ko sa batok ay tumayo na. His eyes weren’t just cold, they were lethal. 'Yung tingin na parang kayang pumatay nang hindi man lang kumukurap. Hindi naman siya mukhang galit ha, he looked bored, na parang isa lang akong maliit at walang kwentang abala sa napakamahal niyang buhay. Pero kahit ganoon, damn, hindi ko maialis ang paningin ko sa kanya, mula sa matatalas niyang panga hanggang sa awra niyang nakakasuffocate. Ang lakas ng appeal niya, yung tipong kahit alam mong delikado, parang gusto mo pa ring lumapit. Gangster ata ako nung past life ko, e.

Napabalik ako sa wisyo nang magsalita siya.

"Your brakes were late," he said. His voice was deep, smooth, and had that baritone quality na jusme, nakakapanghina ng tuhod! Bakit gano’n? Parang pati ovaries ko nag-vibrate sa boses niya, errr, kahit magalit ata siya, parang musika pa rin sa pandinig ko. "And your lane was wrong."

"Excuse me? Ikaw itong biglang sumulpot!" I crossed my arms, trying to hide the fact na halos lumabas na ’tong puso ko sa ribcage ko sa sobrang kaba, at baka dahil na rin sa guwapo niya, let's be real. Hindi makatarungan yung mukha niya, ah. "I’m Aria Szarie Zaldivar. Just send the bill to my house and I'll—"

"I know who you are, Zaldivar," he cut me off, stepping closer. And damn, the scent! Isang alon ng mamahaling cologne at amoy ng cigar? Pero kahit ganun magandang sampal pa rin sa akin, amoy na alam mong yayamanin talaga, yung amoy na nananakop ng bawat hininga ko. "But I don't think your Tito can afford the repairs for this. This is a customized engine. The damage is... roughly twelve million pesos."

Literal na napaawang ang bibig ko. Pakiramdam ko ay biglang nanuyo ang lalamunan ko. Ano raw? Twelve million?! Biatch, parang gusto ko na lang magpalamon sa semento sa narinig ko. Kulang na lang ay himatayin ako sa kalsada. "Are you insane? Isang bangga lang 'yan, twelve million agad?"

"Quality comes with a price." Lumapit pa siya lalo, inches na lang ang distansya ng mukha niya sa akin kaya ramdam ko na ang init ng hininga niya sa balat ko. Jusme, ang guwapo talaga parang lalamunin ka niya na ewan. At ang mas malala, wala akong ideya kung sino ’tong lalaking ’to. "Since you obviously don't have that kind of cash lying around in your ripped jeans, let’s talk about another form of payment."

"What? Magre-report ako sa pulis! Hindi kita babayaran nang ganyan kalaki!"

He chuckled, a dark, vibrating sound. Boset pati ba naman tawa kinikilig ang mga daliri ko? Nasisiraan na ba ako sa pauntog kong 'yun?

"Go ahead. Tell them you were speeding while intoxicated. See where that gets you."

Napabuntong-hininga ako at napakagat-labi. Grabe, sapul ako doon. Isang maling galaw ko lang, siguradong gigisahin ako nang buhay ni Tita Victoria o baka mas malala, gamitin niya ang scandal na ’to para tuluyan akong ipakasal sa matandang Luigi na ’yun. Just kidding. Five years gap lang naman kami. Naalala ko rin na crush na crush ni Rheinn at Ihmsol ang damuho na 'yun. "Eh, anong gusto mo?"

He scanned me from head to toe, grabeng tingin naman niyan para bang wala akong suot na damit sa harap niya. Napabuntong hininga ulit ako at napakamot sa kilay ko. "I have a problem. A fiancée who thinks she owns me, and a family event tonight kung saan kailangan ko ng... distraction. A very loud, very convincing distraction."

"What are you saying?"

"Pretend to be mine for tonight," he whispered. Bago pa ako makasagot, bigla niyang hinawakan ang bewang ko at hinila ako palapit sa matigas niyang dibdib. Damn, parang nawalan ako ng buto sa katawan sa sobrang dikit namin. "Follow my lead, be a good girl in public, and stay in the room long enough para maabutan tayo ng fiancé ko. After that, your debt is cleared."

"You want me to do... nasty things with you? Para lang sa kotse?" Halos kapusin na ako ng hininga habang sinusubukan siyang itulak, pero damnshít, parang bakal ang mga kamay niya sa tigas, ayaw bumitaw at lalo lang akong nabaon sa dibdib niya.

"I didn't say we’d actually do it. I just said we need to look the part." He smirked, ’yung hinlalaki niya ay dahan-dahang hinaplos ang ibabang labi ko. My G, bakit parang biglang uminit ang paligid? Pakiramdam ko ay matutunaw ako sa kinatatayuan ko sa haplos na ’yun. "Unless, of course, you want to try the real thing. I don't mind."

Tiningnan ko siya nang matalim, I'm trying ha, na ibalik ang katinuan kong muntik nang liparin. Sino ba ’tong lalakeng ’to? Isang cold-blooded playboy look na walang pakialam sa mundo. Pero naisip ko, mas gugustuhin ko na ’to kaysa bumalik sa impiyernong naghihintay sa akin sa bahay, sa pamilyang handa akong ibenta.

"Fine," I spat, my eyes narrowing, kahit na deep inside ay naglulundagan ang mga kuto ko sa kaba. Pero jk wala akong kuto, imaginary kuto meron."But don't think for a second na magiging sa'yo talaga ako."

"We’ll see about that, Aria. By the way, her name is Gracia." Pinagbuksan niya ako ng pinto ng kotseng kababangga ko lang. Ang kapal ng mukha, ah, pinasakay pa ako sa mismong crime scene! Feeling ko ay mamatay ako sa hiya sa itsura ng sasakyan pero wala na akong choice. "Get in. We’re going to a party."

Wala akong ideya kung sino ang lalakeng ’to, pero habang nakaupo ako sa mamahaling leather seat na ’yun at nalulunod sa bango niya, isa lang ang pumasok sa isip ko. Mukhang nakipag-deal ako sa mismong demonyo, at hindi ko alam kung makakalabas pa ako nang buo. Hmmpp tingnan lang natin.

And that's where we met, and started the payment by me pretending to be his girl for a moment.