Mag-log inAria's point of view
Bumagsak ang katahimikan sa sala. Ramdam ko ang biglang pagbaba ng temperatura ng paligid habang unti-unting rumehistro sa utak ko ang sinabi niya. Sinundan sila? At nasa labas pa talaga na? Napatingin ako kay Ingrid na ngayon ay napakapit na rin sa gilid ng sofa, bakas ang labis na pag-aalala sa mukha para sa ari-arian, at higit sa lahat, sa buhay naming lahat na nandito sa loob.Pero bago pa man ako tuluyang lamunin ng panic, isang malalim at sarkastiAria's point of view Bago pa ako makasagot, naramdaman ko na lang ang malalaki at maiinit niyang kamay na humila sa akin patungo sa mas madilim na bahagi ng villa.Habang naririnig ko ang sunod-sunod na putukan at sigawan sa labas, para akong basang sisiw na sumusunod lang sa hila niya. Dinala niya ako sa isang makipot na daan sa ilalim ng hagdan, para siyang secret pantry o storage area na gawa sa reinforced concrete. Basta 'yun na 'yun. Pagkabukas niya ng pinto, laking gulat ko nang makita kong nandoon na rin si Ingrid, nakaupo sa sahig habang yakap-yakap ang mamahalin niyang unan mula sa guest room."Dito lang kayo. Huwag kayong lalabas kahit anong mangyari," maotoridad na bilin ni Roigie. Tsk. Isang mabilis na sulyap lang ang ibinigay niya sa akin, puno pa 'yun ng warning at hindi madaling basahin ang emosyon, syempre nagiging robot na naman, e. Nag roll eyes na lang ako. 'Yun na ang way ko ng thankyou, sana tanggapin niya, marahas nalang niyang isina
Aria's point of view Bumagsak ang katahimikan sa sala. Ramdam ko ang biglang pagbaba ng temperatura ng paligid habang unti-unting rumehistro sa utak ko ang sinabi niya. Sinundan sila? At nasa labas pa talaga na? Napatingin ako kay Ingrid na ngayon ay napakapit na rin sa gilid ng sofa, bakas ang labis na pag-aalala sa mukha para sa ari-arian, at higit sa lahat, sa buhay naming lahat na nandito sa loob.Pero bago pa man ako tuluyang lamunin ng panic, isang malalim at sarkastikong tawa ang kumawala sa lalamunan ni Roigie.Inayos niya ang pagkakatayo niya, binalewala ang mga mantsa ng dugo sa kanyang damit, at lumingon sa assistant ni Dax nang may malamig at kalmadong ekspresyon. "Hayaan mo sila," utos niya, ang boses niya ay parang wala manlang bakas ng kahit na anong takot. "Hanggang gate lang sila. Don't underestimate the people of Dax and Leonhardt."Bahagyang natigilan ang assistant, na para bang natauhan sa narinig."The perimeter of
Aria's point of view Hindi namin namalayan ang paglipas ng oras. Mula sa mga kwento tungkol sa mga naging escapades namin nung college, hanggang sa kung gaano ka-demanding ang buhay-may-asawa ni Ingrid, nagpatuloy lang ang agos ng usapan namin. Nakatulong din siguro na maliwanag ang paligid ng veranda dahil sa mga aesthetic na lamps na nakapalibot sa villa, kaya feeling namin ay pang-hapon pa lang ang level ng energy namin."Wait, 8:00 PM na?!" bulalas ni Ingrid nang silipin niya ang kanyang mamahaling wristwatch. "My God, Aria! Akala ko ala-singko pa lang. Ang bilis naman ng oras!"Napatingin din ako sa langit. Madilim na nga at ramdam na ramdam na ang malamig na simoy ng hangin galing sa dagat. "Oo nga. Sobrang na-hook na tayo sa kwentuhan, hindi na natin napansin ang paglubog ng araw."Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa kawalan. Concern lang daw si Ingrid kaya siya napapunta rito, pinakiusapan daw siya ni Leonhardt na silipin ang vil
Aria's point of view "Lipat pala tayo sa veranda," aya ni Ingrid sabay tayo mula sa sofa habang bitbit ang kanyang luxury bag. Lumingon siya patungo sa kusina at medyo nilakasan ang boses. "Manang Elena! Padala na lang po ng mga finger foods at refreshments doon sa labas, salamat po!""Sige po, Ma'am Ingrid!" sagot naman agad ni Manang mula sa loob.Sumunod ako sa kanya palabas ng malaking sliding glass door patungo sa malawak na veranda ng villa. Ang ganda ng view dito, tanaw na tanaw ang asul na dagat at dinadaluyan ng malamig na hangin ang buong paligid. Humilig si Ingrid sa mamahaling outdoor chair habang ako naman ay naupo sa tapat niya, niyayakap ang sarili ko dahil medyo malamig ang simoy ng hangin galing sa baybayin."Grabe, Aria. Hindi ko inakalang pagbalik ko rito sa Pilipinas, makikita kita sa ganitong sitwasyon," panimula ni Ingrid, dahan-dahang tinatanggal ang kanyang sapatos para itampisaw ang paa sa hangin. "I mean, noong college,
Aria's point of view "Manang Elena," tawag ko sa caretaker habang nilalaro ng tinidor ko ’yung natitirang piraso ng bacon sa plato. "Saan po ba eksakto ’tong lugar natin? I mean, nasa lungsod o probinsya ba ’to?"Napatigil si Manang sa pagpupunas ng counter at ngumiti nang hinhin. "Ay, ija, ang alam ko lang ay nasa loob tayo ng San Antonio Resort Village. Pero pagdating sa mga eksaktong direksyon o lokasyon sa mapa, naku, hindi ko rin kabisado. Hatid-sundo lang din kasi ako ng driver nina Sir Leonhardt kapag may kailangang asikasuhin dito."Bumagsak ang balikat ko. Nagbakasali lang naman ako, baka sakaling pwede akong tumakas uli gamit ang Google Maps. Pero naisip ko rin ’yung sinabi ni Manang tungkol sa mga guwardiya sa labas. Sumilip ako nang bahagya sa bintana ng kusina at muntik ko nang maibuga ’yung iniinom kong hot chocolate. Shít, may dalawang lalaking naka-tactical gear at may hawak pang mahabang baril ang naglalakad sa gilid ng pool!Par
Aria's point of view Paggising ko, sinalubong agad ako ng maliwanag na sikat ng araw na tumatagos sa dambuhalang glass window ng kwarto. Sandali akong napatitig sa puting kisame habang pilit kong inaalala kung paano ako napadpad sa estrangherong kama na ’to.Parang biglang bumalik ang lahat.Ang huli kong natatandaan, nasa Café Serenade ako. Kasama ko sina Rheinn, Ihmsol, at Khara. Masaya kaming nagkukuwentuhan, tumatawa pa nga ako habang iniinom ang Caramel Macchiato ko dahil sa wakas ay nakatakas ako sa hawla ni Roigie. Pero pagkatapos kong maubos ’yung kape, biglang umikot ang paligid ko. At ang pinakamalinaw at pinakamasakit na memoryang nakatatak sa utak ko ngayon... ay ang mukha ng tatlo kong kaibigan bago ako tuluyang mawalan ng malay.Wala manlang nag-panic, kahit na sumigaw manlang. Ang huli kong nakita ay ang pag-iyak ni Rheinn habang bumubulong ng sorry, habang si Ihmsol naman ay dahan-dahang lumapit para saluhin ako na parang alam na
Aria's point of view The footsteps outside stopped right in front of the door. Ramdam ko ang pagsasara ng lalamunan ko sa tindi ng kaba. Grabe naman 'to si tits Victoria. Alam kong nandoon na siya, nakatayo sa labas, at malamang sinisigurado kung talagang hindi ako makakatakas sa impiye
Aria's point of view Nanatili akong nakaupo, nakatitig lang sa sahig habang hinihintay siyang bumalik. Nag-iisip ako okay? If may isip pa ba ako. Ano bang pumasok sa utak mo, Aria? sitas ko sa sarili ko. Twelve million? Pwede ka namang mag-beg kay Tita Victoria, eh. At least doon, pamilyar na 'y
Aria's point of view Malakas ang ulan. I was driving like a maniac, trying to outrun the suffocating feeling of being a Zaldivar. "Damn it!" I hissed, mas hinigpitan ko ang hawak sa steering wheel. Kasama ko lang sina Khara, Ihmsol, at Rheinn kanina, drinking our hearts out at a dive bar. Pe
Aria's point of view Sa gitna ng mahinang tugtog mula sa labas ng room, ang tanging maririnig ko na lang ay ang mabilis na pagtibok ng puso ko at ang naghahabulang hininga namin ng stranger na kasama ko. Isang langhap ko pa lang sa pabango ng stranger na 'to na may halong amoy ng alak, alam kong







