บทที่ 1 โฉมตรูแห่งนาโปลี 4

แคว่กก!!

“เสด็จพ่อ”

ดรุณีน้อยแตกตื่นตกใจเมื่อกระโปรงตัวสวยถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นสองเต้าอวบอึ๋มดีดเด้งออกมาท้าทายสายตา เขาจ้องพวงถันกลมกลึงสวยกับหัวนมสีชมพูน่ารักตาเขม็ง เขาต้องการจะขย่มพระธิดาโดยเร็วจึงดึงอันเดอร์แวร์ลง ถอดทิ้งไปไกลๆ

“อา... อวบอูมปิดสนิท น่ารักจริงๆ”

ราชาวิลเลียมจับสโนวไวท์ยกสะโพกลอยสูงขึ้นจนขาลอยชี้ฟ้า กลีบหอยแบะอ้า หยาดชุ่มจนเปียกหยด เม็ดเสียวเต่งตึงท้าทายกำหนัด พระองค์จึงเอานิ้วถ่างกลีบหอยสีชมพูสดสวยแล้วก้มหน้าลง แหย่ลิ้นไต่ไปตามร่องเสียวเกลี้ยงเกลาน่าขย่ม สโนวไวท์สับสนหนักขึ้น เรียวขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“อ๊า...” ทรงเลียโหนกนูน ริมฝีปากร้อนฉ่าก้มลงตวัดลิ้นเลีย ปัดไปปัดมาตามร่องกลีบและขบปุ่มเสียวเบาๆ จนเด็กสาวร้องเสียงหลง

“อา... อูยย... อย่าเลียตรงนั้นนะเพคะ อย่า”

“ข้าออกจะชอบเลีย หอยสวยๆอมชมพูและน้ำออกง่ายแบบนี้ ต้องเลียให้ทุกวัน คนสวยของพ่อ” เป้ากางเกงของราชาวิลเลียมตึงแข็งเป็นดุ้น สโนวไวท์กระตุกเสียว ร่างกายแอ่นลอยไปข้างหน้าเพราะนอกจากจะถูกออรัลเซ็กซ์ครั้งแรกแล้ว พระองค์ยังใช้นิ้วสะกิดเม็ดเสียวไปด้วย ความรู้สึกตอนที่ลิ้นสะกิดปุ่มเสียวช่างซาบซ่านจนบรรยายไม่ถูก สโนวไวท์สะอื้นขณะอ้าขาให้พระองค์ห่อลิ้นแยงเข้าไปในร่องแฉะ ลิ้นสากระคายลากป่ายปัดไปมาทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน

แผล่บๆๆ จ๊วบบบ... ซู้ดดด... แผล่บๆๆ

“อูยย... เสียว ซี้ดดด อูย... โอวว... อ๊าๆๆๆ”

“อ้าขากว้างๆ หน่อยสิ”

“อ๊าๆๆๆ หยุดนะเพคะ อ๊า...” ดรุณีน้อยเสียวจนทนไม่ไหวแล้วแต่พระองค์กระดกลิ้นถี่ยิบกว่าเดิม แล้วสอดนิ้วล่วงล้ำเข้าไปชักเข้าชักออก รีดน้ำให้แตกโดยพลัน

แจะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“อ๊า... อ๊า...”

“เอาล่ะลูกรัก พ่อจะสอนวิชาเสียวให้อร่อยๆ ทุกวันเลย รับรองว่าเจ้าชายฟิลิปจะต้องติดใจเจ้าแน่นอน”

“อะ... อึ่ก... อา....” โนมเนื้ออวบอั๋นดีดเด้ง พวงเต้าของดรุณีน้อยกลมกลึงใหญ่แต่ไม่หย่อนคล้อยเลย หัวนมสีชมพูจัดชี้พุ่งน่าดูดเลียเป็นที่สุด ราชาตัณหากลับสูดกลิ่นอายหอมหวานของเด็กสาววัยแรกรุ่นแล้วบีบคลึงหัวนมทั้งสองข้าง ดึงแล้วปล่อย ดึงแล้วก็ปล่อย เนื้อนมสาวก็เด้งดึ๋ง

“อา... สวยอะไรอย่างนี้ลูกพ่อ เห็นแล้วของขึ้นเลย” ริมฝีปากหนาจรดลงบนหัวนม ปลายลิ้นเขี่ยเบาๆ แล้วตวัดรับยอดเต้านั้นเข้าอุ้งปากร้อนผ่าว

จ๊วบบ จ๊วบบ จ๊วบบ...

“อูยย ซี้ดด...”

“ทั้งอวบทั้งอึ๋ม นมเจ้าเด้งในปากพ่อ น่าปี้มากรู้ตัวมั้ย” พระองค์กระซิบ ใบหน้าคลุกเคล้าอยู่บนเต้าเปลือย “ร่องหอยอวบอูมเต็มแน่น อกเอวนุ่มไปทั้งตัว น่าเสียดายจริงๆ ที่ต้องยกให้เจ้าชายฟิลิป”

ราชาวิลเลียมไม่อาจทนแรงกระหายได้ไหวอีกแล้ว จัดการผลักร่างพระธิดาให้นอนลงไปบนโต๊ะกลมเพื่อเริ่มบรรเลงเพลงกามหยาบช้าเสียโดยเร็ว พระองค์สาละวนอยู่กับการปลดกางเกง ปลดท่อนดุ้นให้ผงาดออกมา มันผงกหัวสั่นดิกๆ ด้วยความใคร่กระหาย

“เสด็จพ่อ?”

“จะหนีไปไหน มานี่”

ทรงคลึงเม็ดเสียวของพระธิดาเพื่อรีดน้ำหวาน ก่อนจะจับเรียวขาขาวผ่องแยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาแทนที่ช่องว่างอย่างเหมาะเจาะ เตรียมพร้อมจะสอดใส่เข้าไป แต่ว่าสโนวไวท์ขัดขืน จะปล่อยให้เสด็จพ่อทำแบบนั้นไม่ได้!

“เสด็จพ่อเพคะ ได้โปรดหยุดเถอะเพคะ มันไม่ถูกต้อง”

“เจ้าจะต่อต้านข้าไปก็เปล่าประโยชน์ เอาล่ะ อ้าขากว้างๆ”

“แต่... แต่เราเป็นพ่อลูกกันนะเพคะ” สโนวไวท์สะอื้น ร่างกายกระตุกเสียวกระสันยากจะระงับ ราชาวิลเลียมจึงหัวเราะร่วน

“พ่อลูกกันซะที่ไหนเล่า เจ้ามันก็แค่เด็กที่ติดท้องเมียข้ามา ข้าต้องการจะปี้เจ้าก็ไม่ผิดอะไรนี่” มุมปากของราชาวิลเลียมกระดกขึ้น แววตาของเขาใคร่กระหายล้วนๆ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรัก มือแกร่งบีบคางพระธิดา กระชากให้มาบดจูบอย่างรุนแรง

“อุ้ยๆ ดุ้นแยง นี่แน่ะๆ เป็นไง ฮ่าๆ เสียวจนดิ้นพล่านเลยนะ อูยๆ หอยตอด”

“อ่ะ... อืมม... เสียว... ไม่...”

สโนวไวท์ร่ำไห้น้ำตาไหลพราก แม้ใจเด็กสาวไร้เดียงสาจะคิดขัดขืนสักเท่าใด แต่ร่างกายมันกลับอ่อนแรงเมื่อลำเอ็นอันร้อนระอุถูไถร่างนุ่มๆ ลำเนื้อขยับอย่างหิวกระหายและปรารถนาที่จะสอดใส่เข้ามาในร่องหอยสดซิงอย่างไม่ต้องสงสัย และพระองค์ก็กำลังจะดันไอ้จ้อนเข้าไป

“ฮือๆ อย่านะ ไม่เอาแบบนี้”

จังหวะนั้นสโนวไวท์นึกกลัวจับใจจนร้องไห้ออกมาและเริ่มรู้สึกแล้วว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าตนกำลังจะถูกข่มขืน

“อา... ลูกพ่อ เป็นของพ่อซะดีๆ”

“มะ... ไม่!”

“อย่าขัดขืนข้านะนังเด็กโง่!” สโนวไวท์ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักร่างราชาวิลเลียมออกไป ร่างของราชากระเด็นไปกระแทกชั้นวางดาบจนล้มระเนระนาด สโนวไวท์หลับตาแน่นปี๋ พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สโนวไวท์ก็กรีดร้องสุดเสียง

“เสด็จพ่อ!”

ร่างของราชาวิลเลียมแน่นิ่ง มีดาบเล่มใหญ่ปักเสียบเข้ากลางอก เลือดแดงฉานทะลักจนสิ้นใจไปอย่างรวดเร็ว สโนวไวท์ผู้น่าสงสารตัวสั่นเทา พอตั้งสติได้ก็รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ข้าจะทำอย่างไรดี”

ประสบการณ์ชีวิตของสโนวไวท์ยังน้อยเหลือเกิน ไหนจะความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถม ร่างบอบบางทรุดตัวลงสะอื้นข้างศพพระบิดา สโนวไวท์คิดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็สลบไปด้วยความหวาดกลัว

“ทุบประตูนี่ทิ้งซะ! ลากคอนังเด็กร่านยั่วสวาทนั่นออกมาตัดหัว!”

เสียงราชินีใจร้ายดังแว่วเป็นระยะ พระนางมั่นใจว่าตอนที่ทรงเผลอ ราชาวิลเลียมคงจะกำลังสมสู่กับลูกสาวจนน้ำแตกไปหลายน้ำแล้ว ทรงค้นหาตัวทั้งคู่ไปทั่วก็ไม่พบจนมานึกถึงอุโมงค์ลับ พระนางจึงสั่งให้ทหารหาทางเปิดประตูโดยเร็ว

“ข้าจะฆ่านังโสโครกให้ตายคามือ เร็วเข้า! มันเป็นปีศาจพรางกายมาล่อลวงฝ่าบาท ฝ่าบาทกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

ตอนนี้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนี่ สโนวไวท์เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นศพบิดาเริ่มเน่าแล้ว ดรุณีน้อยกรีดร้องตกใจ และยิ่งตื่นกลัวเมื่อได้ยินเสียงคนเอะอะดังแว่วจากปากทางลับในห้องบรรทม

“ตามหาฝ่าบาทให้พบ! ฆ่านังสโนวไวท์ซะ!”

เสียงราชินีใจร้ายสั่งการ ทหารจำนวนหนึ่งวิ่งกรูลงมาตามทางในอุโมงค์ สโนวไวท์จึงต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปให้เร็วที่สุด หากตนอยู่ที่นาโปลีต่อไปคงจะไม่พ้นโทษอาญาใหญ่หลวง สุดท้ายร่างบอบบางจึงหนีเตลิดออกไปยังทางแยกที่เปิดออกสู่ป่ารกชัฏ มุ่งหน้าสู่ใจกลางป่าลึกโดยมิรู้เลยว่าตนกำลังเข้าสู่เขตแอชเมียร์ ดินแดนคนยักษ์ที่มนุษย์ที่กล้าหาญที่สุดก็ยังไม่มีชีวิตรอดกลับมา