مشاركة

So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ
So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ
مؤلف: Phat_sara

บทที่ 1

مؤلف: Phat_sara
last update تاريخ النشر: 2025-06-23 15:10:04

"คุณแม็ค! มาถึงเมื่อไหร่คะ"

"มาถึงเมื่อไหร่? ถามแปลก ๆ นะป้าสุ ไม่มาถึงวันนี้แล้วจะให้ผมมาถึงวันที่เผาศพคุณแม่เรียบร้อยแล้วรึไง!"

"เอ่อ...ป้าขอโทษที่ถามค่ะคุณแม็ค ป้าแค่ถามเพราะไม่เห็นไข่นุ้ยมันไปรับคุณแม็คค่ะ"

"...ช่างมันเถอะ บอกไอ้นุ้ยเตรียมรถให้ผมด้วย"

"ค่ะคุณแม็ค"

"อ้อ! ผมจะไปแค่คนเดียว ส่วนคนอื่น...ให้หาปัญญาไปเอง"

"เอ่อ แต่..."

"ทำไม? มีปัญหาอะไรกับคำสั่งของผม"

"ไม่...ไม่มีค่ะคุณแม็ค"

ก๊อก ๆๆ

"เข้ามาเลยค่ะประตูไม่ได้ล็อก"

"คุณข้าวคะ"

"อ้าวป้าสุเองเหรอคะ ข้าวนึกว่าพี่ขวัญใจ"

"ค่ะคุณข้าว" ฉันหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่ ป้าสุเป็นแม่บ้านที่เป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้เอง

"มีอะไรรึเปล่าคะ" ฉันถามป้าสุเพราะสีหน้าของป้าแกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อันที่จริงช่วงนี้ก็ไม่มีใครสดใสหรอกค่ะ คนในบ้านกำลังทุกข์เพราะเสาหลักของบ้านท่านได้จากไป แต่สีหน้าป้าสุดูกังวลจนฉันสัมผัสได้ว่ามันมีเรื่องอื่น

"คือว่า..."

"เขามาแล้วใช่ไหมคะ" คงไม่ต้องเดาให้ยากเพราะงานนี้ถ้าเขาไม่มามันก็คงเกินไปหน่อย

"ค่ะ ดูอารมณ์ไม่ดีเลยค่ะคุณข้าว"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะป้าสุที่มาบอกข้าว ป้าสุไปเตรียมตัวเถอะนะคะเราจะได้ไปวัดกัน"

"คือคุณแม็คเธอ...บอกว่าจะไปคนเดียวค่ะ ส่วนคนอื่น..." หึ! นิสัยเดิม ๆ

"ก็ให้เขาไปคนเดียวอย่างที่เขาต้องการนั่นล่ะค่ะ ป้าสุไม่ต้องกลัวข้าวจะรู้สึกแย่หรอก" เพราะฉันก็ไม่ได้อยากจะนั่งรถไปกับคนแบบนั้นเหมือนกัน แค่มองหน้ายังยังรู้สึกลำบากใจ

"ค่ะคุณข้าว ถ้างั้นเดี๋ยวป้าให้ไข่นุ้ยมันรีบกลับมารับคุณข้าวนะคะ อย่าไปกับเด็กในบ้านเลยรถมันคับแคบคุณข้าวจะอึดอัด"

"ไม่เป็นไรค่ะป้าสุ เดี๋ยวข้าวไปกับพี่เชนก็ได้ค่ะ ยังไงพี่เชนก็ไปวัดอยู่เเล้ว"

"จะดีเหรอคะ เดี๋ยวคนอื่นจะมองไม่ดีนะคะคุณข้าว" พอบอกจะไปกับพี่เชน พี่ชายข้างบ้านป้าสุก็ทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที

"ใครจะมองไม่ดีคะ มีแค่คนนั้นคนเดียวไม่ใช่รึไง เขาก็ไม่เคยมองข้าวดีอยู่แล้ว ช่างเขาเถอะค่ะ"

"ก็ได้ค่ะคุณข้าว แต่ถ้าเปลี่ยนใจบอกป้านะคะป้าจะได้สั่งไข่นุ้ยมันเลย ป้าไม่อยากให้คุณทะเลาะกันตั้งแต่วันแรกที่เจอ ยังไงก็..."

"ข้าวสะดวกแบบนี้ค่ะ ป้าสุไปเถอะนะคะเดี๋ยวข้าวจะรีบแต่งตัวแล้ว วันนี้แขกท่าทางจะเยอะข้าวอยากไปดูแลความเรียบร้อยก่อน"

"ได้ค่ะ" ป้าสุรับคำแล้วก็เดินออกไป ส่วนฉันก็รีบแต่งตัว วันนี้นอกจากจะต้องรับแขกในงานศพของคุณป้า ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับอะไรอีก อาจจะพายุทอร์นาโดเลยก็ได้

-สามชั่วโมงต่อมา-

"ทำไมคุณข้าวไม่ไปนั่งฟังสวดข้างหน้าล่ะคะ"

"นั่งตรงนี้นี่แหละพี่ขวัญใจ ข้าวไม่อยากเข้าไปกลัวเจอพายุ" ฉันกระซิบบอกพี่ขวัญใจแม่บ้านอีกคนอย่างรู้กัน เพราะวันนี้เจ้าภาพของงานตัวจริงมาแล้ว ฉันที่เป็นแค่คนอาศัยไม่กล้าไปนั่งตรงนั้นหรอกค่ะ ขืนไปก็ได้โดนด่าว่าเสนอหน้าพอดี

อ้อ! ไม่ใช่แค่ไม่ไปนั่งตรงนั้นนะ แต่ฉันไม่โผล่หน้าไปให้เขาเห็นเลยต่างหาก ตั้งแต่มาถึงงานก็หลบอยู่ข้างหลังศาลาคอยดูแลความเรียบร้อยต่าง ๆ พอถึงเวลาสวดพระอภิธรรมฉันถึงได้แอบมานั่งตรงที่นั่งแถวหลังสุดกับคนในบ้าน

"เดี๋ยวคุณแม็คก็ได้หาเรื่องว่าคุณข้าวไม่ช่วยงานนะคะ"

"ไม่หาเรื่องหรอกค่ะ เขาจะสบายใจมากกว่าที่ไม่เจอหน้าข้าว"

"เฮ้อ! ไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์วันต่อ ๆ ไปเลยค่ะคุณข้าว ไม่มีคุณท่านอยู่แล้วใครจะปกป้องคุณข้าว จะให้พี่ ป้าสุ ไอ้นุ้ยเหรอ เฮ้อ! จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้รบกับคุณแม็คกัน" พี่ขวัญใจบ่นออกมาเบา ๆ ส่วนฉันก็ได้แต่ยิ้มอ่อน

"ฟังพระสวดดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคุณป้ารู้เข้าจะไม่สบายใจเอานะคะ" เพราะเราสองคนกำลังพูดถึงเรื่องที่คุณป้ากังวลที่สุดในงานศพของท่านเอง เดี๋ยวคนที่จากไปท่านจะไม่สบายใจเอา

ฉันหันกลับไปสนใจแค่สิ่งที่อยู่ข้างหน้า สนใจแค่ผู้มีพระคุณที่ท่านนอนหลับอยู่ในโลงสี่เหลี่ยม ท่านจากไปแล้ว จากไปโดยที่ฉันยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณของท่านเลย

หลังจากพระสวดพระอภิธรรมเสร็จฉันก็เลี่ยงไปจัดการสั่งงานสำหรับวันพรุ่งนี้ กว่าจะเสร็จแขกในงานก็กลับกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉันกับพี่เชนที่อยู่ช่วยงาน พอจัดการอะไรต่าง ๆ เสร็จถึงได้กลับบ้าน

"ขอบคุณพี่เชนมากเลยนะคะที่อยู่เป็นเพื่อน ข้าวทำให้พี่เชนต้องกลับดึกเลย"

"ไม่เห็นต้องขอบคุณเลยจ้ะ พี่ยินดีบริการน้องสาวคนนี้เต็มที่ข้าวก็รู้"

"ยังไงก็ต้องขอบคุณค่ะ เกรงใจจะแย่เพราะที่จริงข้าวกลับแท็กซี่เองก็ได้"

"ใครจะปล่อยให้คนสวยกลับแท็กซี่ได้ลงคอ กลับบ้านกันดีกว่าข้าวจะได้พักผ่อนด้วย"

"ค่ะ"

ฉันเดินไปขึ้นรถกลับบ้านกับพี่เชน พี่เชนเป็นพี่ชายข้างบ้านเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้ว ไปไหนไปกันคบกันแบบพี่ชายน้องสาวที่บริสุทธิ์ใจต่อกันจริง ๆ เวลาลำบากก็มีพี่เชนนี่แหละที่คอยอยู่ข้าง ๆ โดยเฉพาะช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่คุณป้าทรุดหนักฉันก็เหมือนโดนปล่อยให้เคว้งคว้างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไม่รู้จะร้องไห้กับใครหรือปรึกษาใคร ก็มีพี่เชนนี่ล่ะค่ะที่อยู่ข้าง ๆ คอยปลอบใจทุกครั้ง

พี่เชนมาส่งฉันที่บ้าน พอพี่เขากลับออกไปฉันก็เดินเข้าบ้าน บรรยากาศเงียบเหมือนทุกวันแต่ในความเงียบมันเหมือนมีรังสีชั่วร้ายอะไรบางอย่างแผ่ออกมา

"คุณข้าวคะ"

"อ้าวพี่ขวัญใจ ยังไม่อาบน้ำพักผ่อนอีกเหรอคะ" นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนี่แต่พี่ขวัญใจยังอยู่ชุดเดิมอยู่เลย

"คือ...คุณข้าวไปที่ห้องรับแขกดีกว่าค่ะ" เฮ้อ! เห็นหน้าพี่ขวัญใจฉันก็รู้แล้วว่าจะเจออะไร

พอมาถึงห้องรับแขกคนที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงให้ไม่ต้องเจอหน้ามากที่สุดก็นั่งทำหน้าทะมึงอยู่กลางโซฟาสีทองสุดหรูขนาดใหญ่ ท่านั่งประจำตัวของเขาคือการนั่งไขว้ห้างกอดอกนิด ๆ วางท่าเหมือนนายแบบที่คีพลุคเป็นเจ้าชาย แต่เชื่อเถอะท่านี้สรรค์สร้างเองไม่มีปั้นแต่งหรอก เห็นนั่งแบบนี้มาตั้งแต่เป็นเด็กแล้ว ท่านั่งน่าหมั่นไส้เกินมนุษย์

"เห็นพี่ขวัญใจบอกว่าคุณมีเรื่องจะคุยด้วย" พอมาถึงฉันก็ส่งสายตาให้พี่ขวัญใจออกไปแล้วก็เอ่ยปากถามเขาทั้งที่ยังยืนอยู่

"ทักทายกันแบบนี้? นี่เหรอที่คุณแม่ฉันบอกว่าสอนมาดี สอนเองกับมือ แต่ทำไมพอคุณแม่ไม่อยู่ถึงได้..." เขาหยุดพูดแล้วก็มองฉันหัวจรดเท้า จากนั้นก็ไล่จากเท้าขึ้นมาบนหัวก่อนที่จะเหยียดยิ้มมุมปาก

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรจะคุยกับดิฉันคะ" อยากให้ไหว้ก็ไหว้ แต่ช่วยมีสมองคิดด้วยว่าคนที่อายุน้อยกว่าเขาเจอหน้าแล้วไม่ไหว้ตัวเองมันเพราะอะไร ทำตัวไม่น่าเคารพเองรึเปล่า

"เสแสร้ง" เขามองฉันไหว้แล้วก็เบ้ปากใส่ เออแล้วไงก็เสแสร้งจริงๆ ไม่ได้อยากไหว้เลยสักนิด แต่ที่ต้องไหว้เพราะเจ้าที่มันแรง ไม่ทำตามแล้วมันจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงาน่ารำคาญ

"ตามที่จะสะดวกคิดค่ะ มีอะไรคะไม่มีจะได้ไปนอน ง่วง"

"ปากดี"

"ค่ะ ธุระล่ะคะ จะพูดไหม?"

"ข้าวแกง!" หึ! โกรธล่ะสิที่ฉันกล้าต่อปากต่อคำ เมื่อก่อนพูดอะไรฉันเคยเถียงที่ไหน ขนาดด่าว่าฉันเป็นขยะฉันยังไม่เคยต่อปากต่อคำหรือส่งสายตาไม่พอใจใส่เขาเลยสักครั้ง

"คะ?"

"อย่ามาปากเก่งกับฉัน" หึ! คนเกรี้ยวกราดอย่างเขาต่อให้ตอนนี้นั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าก็โมโหให้กับมารยาทไทยของฉันได้อยู่ดีนั่นแหละ

"ธุระล่ะคะ หรือว่าที่จริงไม่มีอะไรจะคุย อยากเห็นหน้าฉันเหรอคะ"

"หึ! ไปขนข้าวของ ๆ เธอกลับไปอยู่ที่เดิมซะยัยก้นครัว!" อ้อเรียกมาบอกเรื่องนี้นี่เอง ฉันได้แต่กรอกตามองบนเพราะรำคาญเขา

"ไม่เก็บค่ะ ไม่ย้ายห้องด้วย"

"เธอไม่มีสิทธิ์นอนที่ตึกใหญ่ อย่าเก่งให้มันมากข้าวแกง เพราะเธอไม่มีคุณแม่คุ้มกะลาหัวแล้วจำใส่สมองไว้"

"จำได้ค่ะ เพราะฉะนั้นฉันเลยต้องใช้สิทธิ์ของฉันคุ้มกะลาหัวตัวเอง"

"หึ! สิทธิ์อะไร? อ้อสิทธิ์เมียของฉันใช่ไหม เกือบลืมไปเลยว่ะว่าฉันมีเมียอยู่ทั้งคน เมียที่ไต่เต้าจากขยะมาเป็นเพชรด้วยการเอาของสกปรกให้ฉันกินเพื่อจับทำผัว!"

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 115

    “ตกลง อื้อ~ จะเร่งกับขยันอะไรคะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!” เพราะยังไม่ได้คำตอบฉันก็เลยวกกลับมาถามเขาอีกครั้ง“หึ ๆๆ อยากรู้เหรอคะ” พี่แม็คหัวเราะในลำคอแล้วก็ขยับตัวนั่งคุกเข่าเอาแขนมาเกี่ยวขาทั้งสองข้างของฉันไว้อีกครั้งแล้วก็กดกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้ามารัวเร็วพั่บ พั่บ พั่บ!“ค่ะ อ๊ะ!” ​“พี่จะเสร็จ โอ้ว~ โคตรมัน

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 114

    “ข้าว อื้อ~ ข้าวเสียว~” จากหนึ่งนิ้วถูกสอดเพิ่มเข้าไปเป็นสองนิ้วทำให้ฉันเสียวจนเผลอยกสะโพกขึ้นส่ายร่อนรับนิ้วร้อนของเขา แต่มันอึดอัดเพาะเขาสอดเข้าไปในกางเกงและมันก็ค่อนข้างจะเข้ารูปพอสมควร“พี่ชอบเวลาข้าวเสียวที่สุด”​“อื้อ~ ถอดกางเกงให้หน่อยข้าวอึดอัด” ฉันหลับตาพริ้มกับคำพูดของเขาเมื่อกี้ ก่อนที่จะ

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 113

    “พี่ขอโทษนะครับข้าวแกง เกิดมาพี่ก็ไม่เคยคิดจะลักหลับใครเลยสักครั้งแต่ข้าวก็ยั่วพี่เหมือนกันจะให้พี่ทำยังไง” เขาขอโทษเสียงหงอยแต่ประโยคสุดท้ายกลับบ่นอุบอิบเหมือนจะโทษฉัน“ยั่วอะไรคะ ข้าวหลับไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ พี่แม็คแอบทำอะไรข้าวยังไม่รู้ตัวเลยแล้วข้าวจะยั่วพี่ได้ยังไง พูดดี ๆ นะ”“หึ! ไม่ยั่วอะไรพี

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 112

    -วันต่อมา-“พี่แม็คคะตื่นได้แล้วค่ะ”“พี่แม็คมันจะเย็นแล้วนะคะ” ฉันพยายามเขย่าตัวคนขี้เซาที่นอนหลับสนิทชนิดที่ว่าไม่แม้แต่จะขยับตัว เมื่อช่วงสายฉันตื่นขึ้นมาเห็นพี่แม็คนอนท่าไหนผ่านมาเกือบสี่ชั่วโมงเขาก็ยังคงนอนอยู่ท่าเดิม บอกตรง ๆ ว่าตอนแรกตอนฉันเดินเข้ามาเมื่อห้านาทีที่แล้วฉันขาสั่นมากเพราะคิดว่าพ

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 111

    #KWOGANG END#MAX TALKพุทโธ พุทโธ พุทโธ...ผมต้องพยายามท่องคำนี้ในสมองอยู่ตลอดเวลาที่จับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กชุ่มน้ำค่อย ๆ เช็ดหน้าอกให้ข้าวแกง“อ่าส์~ ปลุกเมียมาอาบน้ำเองมันจะดูเหี้ยไหมวะ” ผมบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองด้วยการหันหน้าหนีข้าวแกงที่หลับสนิทไปแล้วผมเล่นสงครามสวา

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 110

    “หึ ๆๆ พี่ชอบเวลาที่รักร้องขอที่สุด” พี่แม็คยิ้มออกมาด้วยความพอใจก่อนที่จะถอนท่อนเอ็นออกจนหมดทั้งลำ“อื้อ!” ฉันร้องประท้วงด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่เขาออกไปแต่เขาก็จับฉันนอนคว่ำทันที“เปลี่ยนท่าที่รัก” เขาโน้มลงมากระซิบบอกข้างหูแล้วก็จับสะโพกฉันยกขึ้นฉันเองก็พอจะเข้าใจว่าเขาต้องการทำอะไรก็เลยรีบขยับตั

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 107

    จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ~เสียงพี่แม็คดูดหน้าอกดังขึ้นคลอไปกับเสียงครางไม่หยุดของฉันเพราะเขาสอดมือเข้าไปในกางเกงชุดนอนแล้วใช้นิ้วสะกิดสิ่งสวาทของฉันอยู่ตลอดเวลา“ซี๊ด~ ที่รักคะ ข้าว อื้อ~ ข้าวไม่ไหวแล้ว~” ฉันลูบผมของเขาพร้อมกับกดให้หน้าเขาฝังลงมาที่หน้าอกมากขึ้นแล้วส่ายร่อนสะโพกรับการสัมผัสจากนิ้วของเขา“เยิ้

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 106

    -หนึ่งอาทิตย์ต่อมา- หลังจากผ่านเหตุการณ์ร้าย ๆ และงานศพของพี่เชนก็เสร็จเรียบร้อยไปแล้วฉันกับพี่แม็คก็เพิ่งจะได้ทิ้งตัวนอนแบบสบายก็วันนี้นี่ล่ะค่ะ ที่บอกว่าสบายเพราะรู้ว่าวันพรุ่งนี้ไม่มีอะไรให้ต้องทำไม่ต้องไปเจอตำรวจไม่ต้องไปจัดการงานศพ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามันเหนื่อยมากจริง ๆ“พรุ่งนี้ตื่นสายได้นะ

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 105

    “ข้าวปลอดภัยแล้วนะคะ ไม่เป็นอะไรแล้ว” ฉันปลอบเขาเพราะรู้ว่าลึก ๆ แล้วเขากลัวที่ฉันต้องตกอยู่ในสถานการณ์นั้นแล้วความเป็นความตายก็มีเส้นกั้นแค่นิดเดียว แต่เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวก็เลยต้องเก็บความกลัวพวกนั้นเอาไว้แล้วเป็นหลักที่มั่นคงให้ฉันแทน“พี่จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก จะไม่มีทางปล่อยให้ข้าวกับ

  • So Hot หลอมไฟร้ายละลายหัวใจ   บทที่ 103

    ปัง!“เชน! / ไอ้เชน!”ฉันได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่นัดแรกคือนัดที่พี่เชนโดนยิงเข้าที่ข้อมือ พอมันดังขึ้นฉันก็เลยรีบกลับเข้าไปตรงจุดนั้นอีกครั้งเพราะความเป็นห่วงพี่แม็ค แต่เสียงตะโกนลั่นของหลายคนดังขึ้นจนฉันไม่รู้ว่าใครเป็นอะไรกันแน่“...กรี๊ด!” พอฉันเข้าไปถึงที่ตรงนั้นภาพตรงหน้าก็ทำฉันช

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status