บทที่ 4 แบบร่างธุรกิจ

             “คุณริกะไม่จำเป็นต้องทิ้งอะไรเลยครับถ้าคุณริกะร่วม มือกับผม ผมจะทำแทนคุณริกะเองครับ” ฉันนั่งนิ่งเพราะตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้ยินคนพูดแบบนี้กับฉัน

             “...”

             “เอ่อ... ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ” เหมือนคนตรงหน้าฉันจะเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าเมื่อครู่ตัวเองพูดอะไรออกมา คุณธันวายกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยของตัวเองเบา ๆ พลางยิ้มออกมาอย่างเคอะเขิน “ถ้าผมพูดอะไรเลอะเทอะไปก็ขอโทษดัวยนะครับ”

             ฉันเพียงแค่เผยรอยยิ้มออกมาเบา ๆ แล้วพับแท็บเล็ตของตัวเองลงกระเป๋า “คุณยังมีสติไม่ครบถ้วนเท่าไรไม่เหมาะกับการมาพูดเรื่องจริงจังแบบนี้หรอกมั้งคะ”

             “จริงด้วยครับ ผมนี่จริง ๆ เลยพูดอะไรก็ไม่รู้” ฉันรู้นะว่าที่เขาพูดมันหมายความว่ายังไง ตอนนี้เขาก็คงอยากจะหาใครสักคนไปเป็นพาร์ตเนอร์ทางด้านธุรกิจ แล้วที่มันดันบังเอิญมาเป็นฉันมันก็เป็นเพราะว่า...

             ฉันเป็นแหล่งเงินทุนที่ดียังไงล่ะ

             “ทำไมคุณถึงอยากทำธุรกิจล่ะคะ” ฉันเอ่ยถามออกไป

             “พูดตามตรงแบบเปิดใจเลยนะคุณ ผมมีปัญหากับที่บ้านมาน่ะ” แววตาของธันวาฉายแววเศร้าออกมาจนฉันรับรู้ได้ อาจเป็นเพราะเขาเมานิดหน่อยเลยไม่อาจเก็บอาการได้ดีเท่าที่ควร

             “...” ฉันไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่นั่งนิ่งตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาเล่าต่อไป

             “ที่จริงผมทำงานอยู่ที่บริษัทของพ่อผมมาก่อน แต่ผมรู้สึกฝืนตัวเองมากเพราะในใจผมมีความฝันที่อยากจะสานต่ออยู่ครับ” ทุกคำที่เขาพูดออกมาล้วนออกมาจากใจจริง ๆ อย่างกับว่ามีเขาในวัยเด็กมานั่งเล่าความฝันอันแสนใสซื่อของตัวเองให้ฉันฟังอย่างนั้นแหละ “ผมอยากเป็นนักแคสต์เกมมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ก่อนผมทำมันได้ดีและมีความสุขมาก ๆ จนกระทั่งต้องมาสานต่อความฝันของพ่อ ผมไม่มีความสุขเลย ในแต่ละวันต้องตื่นมาพบว่าความฝันของผมจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว”

               “ฉันเห็นใจคุณจริง ๆ นะคะ”

               “ขอบคุณครับ วันหนึ่งผมก็ดันหมดความอดทนทะเลาะกับพ่อ จะว่าผมงี่เง่าก็ได้ที่หนีออกจากบ้านตอนอายุเท่านี้ แต่ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

               “อย่าบอกนะคะว่าที่อยากจะทำธุรกิจก็เพื่อจะพิสูจน์ตัวเองกับพ่อ” ฉันเลิกคิ้วเอ่ยถาม ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับฉัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำเอาใจฉันสั่นสะท้านตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ พอได้เห็นแววตาของเขาที่จ้องมองมาแค่ที่ฉันคนเดียวมันก็ทำเอาฉันอดใจเต้นแรงไม่ได้ทุกที

               ไม่สิริกะ แกจะมาใจเต้นกับผู้ชายที่กำลังจะมาหาประโยชน์จากแกไม่ได้นะ

               “ผมตอบอย่างไม่อายเลยนะ ผมต้องการจะทำอย่างนั้นจริง ๆ ครับ”

                                                                      ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

               ฉันกับเขาเดินแยกกันที่หน้าห้องของตัวเอง ต่างฝ่ายก็แยกย้ายกันเพื่อที่จะเข้าห้องของตัวเอง

               “คุณริกะครับ” ฉันหันมาตามเสียงเรียกชื่อ คุณธันวาเปิดประตูห้องค้างเอาไว้พลางหันมามองที่ฉัน ฉันได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

               “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

               “ผมอยากให้คุณเอาเรื่องอุตสาหกรรมเกมไปคิดดูดี ๆ อีกทีนะครับ ผมว่าผมคิดอะไรดี ๆ ออกแล้วอยากจะเอามาเสนอคุณน่ะ”

               “ฉันไม่อยากคุยเรื่องงานในเวลาส่วนตัวนะคะคุณธันวา” ฉันหันไปพูดกับอีกฝ่ายเสียงเรียบเหมือนว่าฉันจะทำเขาประหม่าหน่อย ๆ แฮะ

               “แล้วที่คุณถามเรื่องบริษัทกับผมเมื่อกี้ล่ะครับ” ฉันเผลอลอบปล่อยลมหายใจออกมา

               “เพราะฉันอยากรู้จักคุณมากขึ้นต่างหากเล่า” คิดไปเองหรือเปล่านะ ฉันเห็นเหมือนคุณธันวาจะหน้าแดงเล็กน้อยแล้วหันหน้าหนีหลบตาฉันไป

               “ถ้าอย่างนั้นไว้มีโอกาส ผมจะขอพบคุณอย่างเป็นทาง การนะครับ” เขาว่า

               “ได้สิ” ฉันส่งยิ้ม “ขอตัวนะคะ”

               “ครับ ฝันดีนะครับคุณริกะ”

               “เช่นกันค่ะคุณธันวา” ฉันเดินเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูลง ฉันแอบเขย่งเท้าเล็กน้อยขึ้นไปมองตาแมวว่าเขาเดินเข้าห้องไปหรือยัง หลังจากที่เห็นว่าประตูห้องของเขาถูกปิดลงฉันก็เดินไปนั่งบนโซฟาในบริเวณห้องรับแขก ฉันถอนลมหายใจออกมาก่อนจะเผลอระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

               น่าอิจฉาจังนะคนที่ยังมีแรงวิ่งตามความฝันเนี่ย

               ฉันยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเข้าแอปพลิเคชันกดอัดเสียง อันที่จริงนี่ก็เป็นหนึ่งในไดอารี่ที่ฉันเอาไว้จดบันทึกความทรงจำในแต่ละวัน

              “วันที่ 11 พฤศจิกายน 67 ฉันว่าฉันเจอคนที่ตรงใจเข้าให้แล้ว เขาคนนั้นเปล่งประกายมากจนฉันไม่อาจแม้แต่จะละสายตาได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ตอนที่เขาพูดถึงความฝันเขามักจะยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะมองว่ามันยากจะเชื่อถือแต่ในใจเขาก็ยังคงมีแรงศรัทธาที่น่านับถือ จนฉันอิจฉาขึ้นมา ฉันเอง...”

              ในระหว่างที่กำลังอัดเสียงอยู่นั้นสายตาของฉันก็ดันแอบไปชำเลืองมองยังตู้หนังสือที่วางอยู่ไม่ไกล กองหนังสือที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยดั่งสมบัติล้ำค่าที่ฉันรักษาเอาไว้ดิบดี

              “ฉันเองก็อยากจะลองวิ่งตามความฝันดูสักครั้งเหมือน กันนะ”

                                                                        ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

              พาร์ตธันวา

              “ทำไมมึงไม่ขอคอนแท็กต์เขาไว้ล่ะ” รูบี้เอ่ยถามผมหลังจากที่มันซื้อของเข้ามาเพื่อเยี่ยมเยือน เป็นพระคุณอย่างสูงที่เพื่อนนึกถึงผมในวันสิ้นเดือนแบบนี้

              “เออนั่นสิ” ผมว่าพลางแกะขนมที่มันซื้อมากินด้วยความอยาก ผมไม่ได้กินขนมขบเคี้ยวมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนมัดกล้ามของตัวเองมันหายไปด้วย น่าเสียดายจริง ๆ

              “มึงนี่นะ แต่ก่อนไม่เคยหาคอนเน็กชันเองเลยไง ปกติคอนเน็กชันมีแต่วิ่งเข้าหา” เพื่อนผมว่าด้วยความเหนื่อยใจ แต่ที่มันว่าก็ถูกแล้ว ผมไม่โกรธอะไรมันหรอก ก็แต่ก่อนผมออกจะเพอร์เฟ็กต์ขนาดนั้น ดูตอนนี้สิ แทบไม่เหลืออะไรเลย

              “เขาอยู่ตรงข้ามห้องกูแท้ ๆ จะหนีไปไหนได้วะ”

              “แต่ถ้ามึงไม่รีบอะนะ มีหวังเขาอาจจะถูกคาบไปก็ได้นะเว้ย มึงคิดว่าคนอย่างเขาจะมีแค่มึงมาเสนอการเป็นพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจแค่คนเดียวเหรอวะ”

              “มึงพูดอีกก็ถูกอีก กูเครียดจนเส้นเลือดในสมองกูจะแตกแล้วเนี่ย” ผมว่าพลางขยี้กลุ่มผมของตัวเองจนผมมันยุ่งเหยิงไปหมด

              “แล้วมึงมัวแต่นั่งบื้ออะไร ยังไม่รีบเตรียมแผนงานอีก จะทำไหมบริษัทอะ อยากใช้อยู่ไหมนามสกุลปรัชญ์ธนัชไพศาล”

              “ไม่อยากว่ะ” รูบี้ง้างมือสูงเตรียมที่จะตบลงบนศีรษะของผมอย่างเต็มแรงดีที่ผมรีบยกมือห้ามไว้ได้ทัน “แต่อยากให้ภรรยาใช้แล้วว่ะ”

              “ไอ้เหี้ยนี่ขอสักหมัดได้ปะ”

              “โธ่เพื่อน ก็ไม่อยากให้เครียดไง”

              “เพราะมึงเป็นอย่างนี้ไงกูถึงได้ไม่มั่นใจว่ามึงจะทำได้ แต่ก่อนตอนที่มึงทำงานกับพ่อมึง มึงจะทำยังไงก็ได้เพราะไม่มีใครเขากล้าบ่นกล้าว่ามึง แต่นี่มึงต้องยืนด้วยขาของตัวเองนะเว้ย มึงอย่าลืมสิว่ามึงกำลังทำอะไรอยู่”

              “กูกำลังพิสูจน์ตัวเอง”

              “เออ รู้ตัวแล้วก็ทำสิวะ” รูบี้พูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย

              “ขอบคุณนะมึงที่คอยเตือนกูตลอดเลยอะ”

              “ไม่ต้องมาทำซึ้ง กูไม่ซึ้งหรอกนะตราบใดที่มึงยังห่วย แตกอยู่แบบนี้” พูดแล้วขึ้นเลยนะไอ้เพื่อนเวร ผมทำได้แค่จิ๊ปากก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

              ได้ มึงพูดอย่างนี้ใช่ไหมเพื่อน เดี๋ยวมึงเจอกู

                                                                            ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

              หลังจากที่ผมนั่งพิมพ์เอกสารอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นเวลาติดกันกว่าหลายชั่วโมง จนไอ้เพื่อนรักของผมแม่งหลับไปแล้วก็ตื่นขึ้นมาไม่รู้ตั้งกี่รอบในที่สุดเอกสารร่างบริษัทของผมก็ถูกพรินต์เอกสารออกมาเป็นรูปเล่มได้สำเร็จ

              ผมจับมันขึ้นมาอย่างพอใจก่อนจะกอดมันเอาไว้ในอ้อมกอดด้วยความภูมิใจ เอกสารเล่มแรกในชีวิตที่ผมทำมันออกมาทั้งเล่มได้อย่างสมบูรณ์แบบ

             “ไหนเอามาดู”

             “มึงจะได้เห็นความเก่งกาจของกูเว้ย” พูดยังไม่ทันขาด คำเอกสารปึกหน้าก็ถูกตีเข้าที่หัวของผมเบา ๆ แต่ความหนักก็ทำเจ็บอยู่เหมือนกัน

             “อ้าว กูผิดอะไร”

             “มึงนี่ ตอนเซ็นเอกสารได้ดูรูปหน้าบ้างไหมวะ มึงจัดหน้ากระดาษเป็นไหมเนี่ย” รูบี้บ่นออกมาก่อนจะนั่งตรวจเอกสารของผมไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เจอข้อบกพร่องหนึ่งจุดผมจะโดนมันตีหัวระบายความหงุดหงิดหนึ่งครั้ง

             ไม่รู้มันเยอะไปไหม จนผมเดาองศามือแล้วหลบได้ทัน ท่วงทีแล้ว

             “เอกสารสำคัญขนาดนี้มึงไม่หาข้อมูลอ้างอิงได้ไงวะ ของแบบนี้คิดว่าทำภายในวันเดียวมันเสร็จที่ไหนกัน ตัวอย่างงานล่ะ คำผิดอีก มันแสดงให้เห็นถึงความไม่ใส่ใจนะเว้ย”

             ผมแทบจะสำนึกไม่ทันยิ่งทำผมเครียดมากกว่าเดิมอีกนะ

             “กูจ้างมึงทำได้ไหม”

             “มึงเอาเงินมาจ่ายค่าข้าวให้ได้ก่อนไหมค่อยเอาเงินมาจ้างกูเนี่ย” เจ็บ เจ็บมากแต่ละคำ ทำไมเพื่อนผมถึงได้พูดแรงได้ขนาดนี้กันนะ

            “มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ไหมวะ กูสัญญาเลยว่าถ้าบริษัทกูประสบความสำเร็จกูจะไม่มีทางลืมมึงแน่นอน”

            “กูเห็นแววแล้ว กูไม่เสี่ยงดีกว่าว่ะ” รูบี้ว่าก่อนจะวางเอกสารของผมไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี อะไรวะ มันแค่เป็นก้าวแรกของความสำเร็จเฉย ๆ เอง ความสำเร็จอยู่ไม่ไกลแท้ ๆ ทำไมมีตาแต่ไม่มีแววเลยนะ

            “มึงอย่าเพิ่งดูถูกกูดิวะ มึงไม่เชื่อใจในตัวกูจริง ๆ เหรอ”

            “กูให้เวลามึงหนึ่งสัปดาห์ ทำร่างเอกสารเสนอนี้ให้เสร็จก่อนที่จะเอาไปส่งคุณริกะ”

            “กูจะให้คุณริกะแล้วเกี่ยวอะไรกับมึง”

            “มึงก็ต้องให้กูตรวจก่อนไง ไปสภาพนี้ กูว่าคุณริกะอาจจะไม่อยากเห็นหน้ามึงไปอีกตลอดชีวิตก็ได้นะ” ผมลอบถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

            “เป็นเลขาฯ กูหรือไง”

            “กูก็ไม่ได้อยากจะเป็นหรอกนะ แต่เห็นสภาพมึงตอนนี้แล้วน่าสังเวชว่ะ” ผมกลอกสายตามองบนใส่เพื่อนสนิทก่อนจะยืดเส้นยืดสายด้วยความเมื่อยล้า

            ผมปรึกษาแพทย์เรื่องโรคออฟฟิศซินโดรมอยู่บ่อยครั้งต่อเนื่องมาตั้งแต่ผมเรียนจบแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ดีขึ้นเลย แรก ๆ ผมออกกำลังกายก็พอจะหายไปบ้าง

            แต่ทำไมตอนนี้กลับมาปวดกว่าเดิมอีกวะเนี่ย