บทที่ 3 ผู้หญิงขี้เหงา

               เป็นเวลากว่าเดือนกว่าแล้วที่ผมเฝ้าสังเกตการณ์หญิงสาวที่อยู่ห้องตรงข้าม อย่าว่าผมเป็นโรคจิตนะ ผมแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นคนอย่างไรแค่นั้นเอง

               ส่วนมากผมจะได้ยินเสียงเธอเปิดปิดประตูห้องเป็นเวลาเดิมซ้ำ ๆ ถ้าให้เดาก็คงทำงานประจำสินะ

               ผมมักจะเห็นเธอใช้เงินไปกับการช็อปปิงค่อนข้างจะบ่อยและแต่ละครั้งก็ไม่ต่ำกว่าแสนแน่ ๆ คนอะไรใช้เงินอย่างกับเป็นเศษใบไม้ที่หาได้ตามข้างถนน ถ้ามีเงินไว้ถลุงเล่นเยอะขนาดนั้น น่าจะพอมีเหลือ ๆ ให้ผมยืมได้สักนิดสักหน่อยไหมนะ

               นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย ผมจะไปขอยืมเงินคนแปลกหน้ามาเปิดบริษัทอย่างนั้นเหรอ

               ผมสลัดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวของตัวเองออกไปก่อนจะกลับมาโฟกัสกับเสียงดนตรีในบาร์แห่งหนึ่ง เวลาที่ผมคิดอะไรไม่ออกจะชอบมานั่งฟังดนตรีสดในบาร์นั่งชิลแห่งนี้

               “มึงว่าเขาเหงาไหมวะ” ผมหันไปมองคนพูด รูบี้ เพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย

               “ว่าไงนะ”

               “กูว่าที่เขาช็อปปิงเยอะขนาดนั้นเพราะเขาไม่รู้จะเอาเวลาไปใช้กับใครมากกว่า การช็อปปิงเลยเป็นทางออกให้เขาได้ใช้เวลากับตัวเอง” ผมตั้งใจฟังในขณะที่รูบี้ขยับกรอบแว่นเล็กน้อยยามที่พูด “เขาเคยพาใครมาห้องบ้างไหม”

               “ไม่เลย กูยังงงเลย เพื่อนก็ไม่มีเหรอวะ” ผมพูดพลางส่ายหน้าก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเพื่อซึมซับบรรยากาศรอบตัวให้ได้ผ่อนคลายสมองที่เอาแต่คิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไม่ตกมาทั้งวัน

               “เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเลือกที่จะอยู่ตัวคนเดียวมากกว่ามีแฟนนะ กูว่าเขาอาจจะเหงาก็ได้ มึงลองเข้าหาเขาแล้วชวนเขามาร่วมหุ้นกับมึงดูดีไหม”

               “แบบนี้เหมือนกูเข้าไปหลอกเขาปะวะ” ผมเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล

               “มึงไม่ได้ไปหลอกเอาเงินเขาสักหน่อย มึงก็แค่อยากให้เขามาร่วมหุ้นด้วย ยังไงพอมีเงินปันผลแล้วมึงก็ต้องให้เขาอยู่ดี แค่ไปคุยเรื่องธุรกิจเองมึงถนัดอยู่แล้วนี่”

               “ยังไม่รู้ชื่อแซ่เขาเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำงานอะไร เขาจะมาสนใจหรือเปล่ายังไม่รู้” ผมว่าด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง

               “มึงสนใจเขาไม่ใช่เหรอไม่งั้นมึงจะมาเล่าให้กูฟังเพื่อ”

               “จะลองดูก็แล้วกัน ถ้าเขาสนใจเรื่องธุรกิจกูจะลองชวนเขามาลงทุนดู”

               “เออดี แบบนี้สิวะค่อยสมกับเป็นธันวาเพื่อนกูหน่อย” ผมพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปจนหมด เหล้าที่ว่าขมยังไม่สู้ชีวิตของผมตอนนี้เลยแต่ทำไงได้ก็ผมเลือกแล้วนี่

                                                                     ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

               รูบี้ขับรถมาส่งผมที่คอนโดมิเนียมเพราะว่ามันไม่ได้ดื่มเป็นเพื่อนผม ผมเดินเข้ามาในคอนโดมิเนียมก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่จริงผมก็ไม่ได้เมามากหรอกนะแค่กรึ่ม ๆ เท่านั้น เอง

               ผมเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดมิเนียม ผมดัดลอนปล่อยสยายยาวจนถึงกลางหลัง ใบหน้าไม่มีการแต่งแต้มอะไรแถมยังอยู่ในชุดสบาย ๆ กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอุ่นพลางใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปด้วย

                สลัดลุกในวันแรกที่เราเจอกันเลยแฮะ เข้าไปทำความรู้จักก็คงจะไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง

                ผมเดินเข้าไปในร้านก่อนจะซื้อเครื่องดื่มอุ่น ๆ มาดื่มให้สร่างเมาแล้วเดินมาหาหญิงสาวที่โต๊ะ

                “ขอโทษนะครับตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า” เธอเงยหน้ามามองผมด้วยความงุนงงแต่พอเห็นว่าผมเป็นใครเลยส่ายหน้าก่อนจะผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ

                “ไม่มีค่ะ คุณจะนั่งเลยก็ได้นะคะ”

                “ขอบคุณครับ” ผมยิ้มรับก่อนจะนั่งลงตรงหน้าเธอ “มานั่งรอใครเหรอครับ”

                “เปล่าหรอกค่ะ มานั่งเล่นคนเดียวแค่นั้นเอง” ท่าทางจะเหงาจริง ๆ นั่นแหละ ผมแอบเห็นว่าเธอนั่งอ่านอะไรบางอย่างอย่างใจจดใจจ่อ ตัวหนังสือเต็มไปหมดจนผมได้แต่มองตาปริบ ๆ

                “ผมยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย อยู่ห้องตรงข้ามกันแท้ ๆ น่าจะทำความรู้จักกันนะครับ” เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมอีกครั้งก่อนจะปิดแท็บเล็ตลงเพื่อให้ความสนใจกับบทสนทนาของเรามากขึ้น ผมชอบท่วงท่าของเธอจัง มันดูน่ามองไปนาน ๆ

                “ฉันชื่อริกะค่ะ ขอโทษที่ยังไม่ได้แนะนำตัวนะคะ”

                “ไม่เป็นไรเลยครับ ผมชื่อธันวานะ”

                “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอยิ้มตอบแล้วนิ่งชะงักเพื่อรอว่าผมจะพูดอะไรต่อไป กลายเป็นว่าผมรู้สึกประหม่าไปเลย กลัวว่าสิ่งที่ผมจะพูดต่อจะดีพอที่เธอยอมสละเวลามาฟังหรือเปล่า

                “คุณริกะมาอยู่ที่นี่นานแล้วเหรอครับ”

                “ก็ประมาณสองเดือนกว่าได้แล้วมั้งคะ” เธอยิ้มตอบ

                “ก่อนผมไม่นานเองสินะ” ผมนั่งหลังตรงยามที่สายตาของเธอจับจ้องมาทางผม สายตาคู่นั้นทำเอาผมใจสั่นอย่างบอกไม่ถูกเลย

                “ค่ะ ฉันย้ายมาเพราะมันอยู่ใกล้ที่ทำงาน แล้วทำไมคุณธันวาถึงมาอยู่คอนโดฯ นี้เหรอคะ” จะบอกว่ายังไงดีว่าผมเป็นหุ้นส่วนของที่นี่น่ะ แล้วถ้าพูดเรื่องที่ผมออกจากบ้านมาเพราะอยากพิสูจน์ตัวเองมันจะเหมือนเด็กที่ต่อต้านพ่อแม่จนหนีออกจากบ้านไหมนะ

                ความน่าเชื่อถือก็ลดฮวบลงไปน่ะสิ

                “ผมกำลังจะทำธุรกิจเป็นของตัวเองน่ะครับ เลยไม่อยากรบกวนที่บ้าน”

                “ทำธุรกิจเหรอคะ” ริกะเลิกคิ้วด้วยความสนใจ “อยากทำธุรกิจประเภทไหนเหรอคะ”

                “สร้างและพัฒนาเกมน่ะครับ” ผมเริ่มรู้สึกใจชื้นเมื่อเธอแสดงออกว่าสนใจในสิ่งที่ผมพูดอยู่ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ดูเข้าถึงยากเหมือนการวางตัวเลย ออกจะ... ดูเหมือนเด็กเสียด้วยซ้ำ

                “เดี๋ยวนี้อุตสาหกรรมเกมเติบโตอย่างก้าวกระโดดมากเลยนะคะ มีเกมใหม่ ๆ ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดเลย”

               “คุณสนใจเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ” ผมเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

               “ใช่ค่ะ เคยสนใจอยู่พักหนึ่ง แต่ด้วยความที่มันเติบโตเร็วมาก พวกค่ายใหญ่ ๆ ทำเงินได้มหาศาลก็จริงแต่พวกค่ายเกิดใหม่ก็ตายกันเพียบเลยล่ะค่ะ การแข่งขันมันค่อนข้างจะสูง” ผมแทบสะอึกตรงคำว่าค่ายเกิดใหม่ก็ตายกันเพียบนี่แหละ

                แล้วผมที่กำลังจะเปิดค่ายเกมก็ใจแป้วเลยน่ะสิ

                “เอ่อ... ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำให้คุณรู้สึกไม่ดีนะคะ” ผมรีบคลี่ยิ้มกว้างออกมาเหมือนกับว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร

               “ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมยอมทิ้งทุกอย่างมาเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง ผมต้องทำให้ได้เพราะมันคือเดิมพันชีวิตของผม”

               “ถ้าคุณมั่นใจอย่างนั้นฉันก็เอาใจช่วยนะคะ” เธอยิ้มกว้างตอบกลับมา อะไรกันขนาดไม่ได้แต่งหน้าทำไมถึงได้ส่องประกายขนาดนี้กันนะ นี่คือการแต่งตัวแบบชิล ๆ จริง ๆ เหรอ

               “ขอบคุณนะครับ” ให้ตายสิ ผมลืมคุยเรื่องชวนให้เธอมาลงทุนเลย ทำไงดี

               “คุณเพิ่งกลับมาจากปาร์ตี้ใช่ไหมคะ” ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก้มมองตัวเอง ทำไมเธอถึงรู้กันนะ

               “ครับ คุณรู้ได้ยังไง”

               “ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์น่ะค่ะ แต่ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ ฉันก็ดื่มบ้างบางเวลา” ริกะว่าอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรก่อนจะก้มลงไปมองแท็บเล็ตของตัวเองต่อ อยากรู้จังว่าคนอย่างริกะกำลังสนใจเรื่องอะไรอยู่นะ

               “คุณทำอะไรอยู่เหรอครับ”

               “อ่านนิยายน่ะค่ะ”

               “ฮะ?” ตัวหนังสือยาวเหยียดนั่นคือนิยายหรอกเหรอ ผมคิดว่าเธอจะอ่านพวกปรัชญาชีวิตหรือไม่ก็หนังสือเกี่ยวกับเรื่องการเงินอะไรทำนองนั้นเสียอีก

               “ก็นิยายไงคะ อ่านเล่นเวลาว่าง ๆ น่ะ” เธอขมวดคิ้วคล้ายว่าสับสนที่ผมแสดงออกมาเช่นนี้ “แปลกเหรอคะ”

               ผมกลับมายิ้มเหมือนเดิมหลังจากที่เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้ทำตัวเสียมารยาทไปมาก “เปล่าเลยครับ คุณริกะสนใจนิยายแนวไหนเป็นพิเศษเหรอครับ”

               “นิยายวาย” นิยายวาย? เหมือนจะคุ้นหูแต่ก็ไม่รู้เลยแฮะ มันคือนิยายแบบไหนกัน

               “ไม่รู้จักเหรอคะ” ริกะแอบขำออกมาเมื่อเห็นว่าผมขมวดคิ้ว ผมเลยส่ายหน้าตามความจริง หรือที่เขาบอกว่าผมเป็นลุงนี่เห็นทีจะเรื่องจริงสินะ

               “นิยายวายคืออะไรเหรอครับ คล้ายไซไฟอย่างนี้หรือเปล่า” ผมตอบกลับไปยิ่งทำคุณริกะขำออกมามากกว่าเดิม

               “นิยายวายคือนิยายชายรักชายค่ะ”

               “คุณริกะชอบอ่านเหรอครับ”

               “ใช่ค่ะ ช่วงนี้มันเป็นเทร็นด์เลยนะคะ อุตสาหกรรมเกมที่ว่าเติบโตเนี่ยยังไม่เท่าอุตสาหกรรมวายเลยค่ะ” ริกะพูดพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ เหมือนว่าเธอจะชอบเรื่องนี้จริง ๆ สินะ

               ทำให้ผมนึกไอเดียบางอย่างออก

               เกมจีบหนุ่มยังไงล่ะ

               ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องที่คุณริกะพูด แต่ผมก็ยอมรับเลยว่ามันน่าสนใจเอามาก ๆ ยิ่งพอเธอพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดีผมก็เผลอยิ้มตามเธออย่างไม่รู้ตัว

              “เดี๋ยวนี้น่ะนะ มีทั้งภาพยนตร์ ซีรีส์ หรือนิยายที่เกี่ยวกับเรื่องความเท่าเทียมทางเพศเยอะมากเลยค่ะ แถมเป็นอุตสาหกรรมที่ส่งออกได้ง่ายด้วย ฉันสนใจด้านนี้มากเลยล่ะ”

              “คุณริกะทำงานเกี่ยวกับสายงานนี้เหรอครับ” ผมเอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นว่าดวงตาของเธอนั้นเป็นประกายยามที่พูดถึงเรื่องนี้ ผมชอบมากเลย มันเหมือนเธอเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่เล่าในสิ่งที่ตัวเองชอบ ไม่เหมือนผู้หญิงลุกเย่อหยิ่งที่ผมเห็นที่หน้าลิฟต์เลย

              “เปล่าหรอกค่ะ” แต่ทำไมเธอถึงได้ตอบกลับด้วยสีหน้า ที่ดูหมองลงกันนะ “ฉันเป็นเจ้าของคลินิกเสริมความงาม”

              “คนละสายงานเลยนี่ครับ” ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยพลางทอดสายตามองเธอ หญิงสาวถอนหายใจออกมาเหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะเอ่ยถึงเลย

              “ฉันเดินตามรอยคุณพ่อน่ะค่ะ ตอนที่คุณพูดว่ายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความฝันของตัวเอง ฉันก็นับถือคุณนะคะ คุณกล้ามากจริง ๆ ฉันคงทำเหมือนคุณไม่ได้หรอก” ริกะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาแต่มันกลับไม่ส่งถึงแววตาของเธอเลยสักนิด อะไรกันเมื่อกี้ยังดวงตาเป็นประกายอยู่เลย ทำไมถึงได้ดับลงไปเสียแล้วล่ะ

              “ลองดูไหมล่ะครับ”

              “อะไรนะคะ” เธอเลิกคิ้วสูงแล้วสบตากับผม เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดแต่ก็ตั้งหน้าตั้งตารอว่าผมต้องการจะสื่ออะไร

              “คุณริกะไม่จำเป็นต้องทิ้งอะไรเลยครับถ้าคุณริกะร่วม มือกับผม ผมจะทำแทนคุณริกะเองครับ”