Chapter 5

CHAPTER 5

          “Girl, si Chairman ‘yan,” kublit sa kanya ni Abigail saka magalang na yumuko. “Good morning po, Chairman.”

          Yumuko na rin si Sofia, hindi niya kinakaya ang titig ni Spiel. Pinapangapusan siya ng hininga sa hindi niya malamang dahilan.

          “G-Good morning po, Chairman.”

          Humakbang palapit sa kanya si Spiel hanggang sa tumigil ito sa mismong harap niya.

          “What’s your name?” malamig ang boses nitong tanong. Kasing-lamig ng boses noong unang mga araw niya sa Villa at demonyo pa ang ugali nito.

          “S-Sofia po.”

          “Look at me when I’m talking to you.”

          Nag-angat siya ng tingin dito. Pinigilan ni Sofia ang mapasinghap nang mapagmasdan ito sa malapitan.

          He looked more mature now that he’s already in his 35s, if she’s not mistaken. Hindi nakakatulong ang suot nitong salamin sa mata para mabawasan ang mabagsik at nakakaintimida nitong presensya.

          Sa tindig pa lang nito ay mangingimi ang kahit sino na lumapit. Hindi nakakapagtaka dahil dati itong sundalo.

          “Say my name,” he demanded in a very bossy tone.

          “Ano p-po?”

          “I said say my d amn name.”

          “C-Chairman,” kandapiyok ang nalilito niyang boses.

          “T anga ka ba?”

          Napapiksi si Abigail sa tabi niya habang si Sofia ay gulat na gulat. Alam niya naman na asal-demonyito ito si Spiel pero grabe naman kung makapagsalita ito sa harap ng marami.

          “Paanong nagkaroon ng empleyado ang Ralvan Banks na hindi alam ang pangalan ko!”

          “S-Sorry po.” Halos mapaiyak na siya sa kahihiyan lalo nang mapansin niya ngayon na kasama pala ni Spiel ang CEO.

          “Save your d amn sorry and say my name!”

          “S-Spiel po.”

          “Again. There’s no ‘po’ in my name.”

          Ano ba kasing ‘trip’ nito sa buhay at pinapahirapan siya ng ganito? “S-Spiel.”

          “Why the f uck are you crying? Stop crying and say my name straight!”

          Sumigok na si Sofia at nanginig ang mga labi.

          “Chairman, come on she’s new here. Let her pass this time,” singit ng CEO.

          “Shut up, Ellion!”

          “We still have meeting with Almeradezes,” wika ng CEO kahit napahakbang ito paatras nang asikan ni Spiel.

          Umigting ang panga ni Spiel habang hindi siya hinihiwalayan ng titig. Bakit ba kung makatingin ito ay parang galit na galit sa kanya?

Alam ba nito na siya ang kasama nito noon? Imposible dahil pinakasalan nga nito si Ma’am Margareth at saka kung alam nito dapat pinahanap na siya noon pa para ipakulong o kaya gumanti.

“Chairman…” tawag pa ni CEO Ellion kaya umalis na si Spiel matapos siyang bigyan ng matalim na tingin.

Hinila siya ni Abigail papasok sa pantry dahil mukha na siyang kaawa-awa sa kinatatayuan. Binigyan siya nito ng tubig at tissue.

“Pagpasensyahan mo na ‘yon. Ganon lang talaga kasi iyon si Chairman,” alo sa kanya ni Abigail. “Mabuti nga, hindi ka niya tinanggal sa trabaho. Perfectionist iyon, e. Ang laking ginhawa nga namin nang pumunta siya sa Japan. Ngayon bumalik na siya, malamang doble-ingat kaming lahat dito.”

Bahagyang naging maayos ang pakiramdam niya matapos uminom ng tubig. Halu-halo ang kanyang emosyon kanina kaya napaiyak siya—gulat, lungkot, kaba at…bigla ay parang gusto niyang magsumbong na namatay ang anak nila.

          “Iwasan mo na lang si Chairman at kung mapagalitan ka naman ulit ay ipasok mo na lang sa isa mong tainga at labas naman sa isa. Pagpasensyahan mo na siya kasi diborsyado ‘yon, e. Kaya saksakan ng kasamaan ng ugali.”

          “Diborsyado siya?” pabulong niyang ulit.

          “Oo! Nagdivorce sila ni Ma’am Margareth noong maggto-two years old ang anak nila. Isa pa iyon si Ma’am Marga na may ugali rin. Kaya hindi nakakapagtaka na saks-akan din ng kamalditahan iyong anak ni Chairman Ralvan. Kapag nakita mo rin ang batang iyon na pakalat-kalat dito, iwasan mo rin kasi d emonyita ang ugali no’n.”

[SPIEL]

          “DADDY, ayaw ko nga na pumunta riyan. Enet enet kasi!”  

          Napahilot ng sintido si Spiel sa maarteng boses ng anak niyang si Dhenaly. Pitong taong gulang pa lang ay ang talas-talas na ng bibig at sakit sa ulo niya.

          “Your Mamita needs to go to Spain. She can’t bring you with her. Kaya sa ayaw o gusto mo, uuwi ka rito.”

          “Ehhh!” malakas na reklamo ng bata saka nagsalita ng Japanese.

          “Dhenaly, don’t throw tantrums on me. Isa pa, bakit ang pula-pula na naman ng mga labi mo? For pete’s sake!, you’re just six years old!”

          “Magse-seven na nga ako. Dalaga na.”

          “Jesus!” Kumibot ang sintido ni Spiel lalo na nang maarteng ngumuso ang bata saka pinakita pa sa kanya ang parang rainbow na pisngi nito. Magpuputukan yata ang ugat niya sa noo.

          Mas gugustuhin niya pa na harapin ang mga problema sa Ralvan Banks o kaya makipagyera ng harap-harapan sa mga terrorista at rebelde sa Mindanao kaysa makipag-usap sa sariling anak.

          “Ba-bye na nga, Daddy. Tinatawag na ako ni Mamita.”

          “Dhenaly, we’re not yet done talking! Remove that lipstick and watercolor on your face!”

          Subalit, maarteng hinawi lang nito ang buhok saka p inatay ang tawag.

          Humugot siya nang malalim na hininga bago tumayo nang pinuntahan siya ni Ellion sa kanyang opisina. They have important meeting today at Almeradez Empire.

          Ang Almeradez Empire at iba pang naglalakihang kompanya sa Pilipinas ang dahilan kung bakit umuwi siya sa Pilipinas matapos ang ilang taon na pananatili sa Japan.

          He left the Philippines with his daughter after the divorce because Spiel was so f ucking heartbroken. Sobra-sobra ang kanyang pagkadismaya kay Margareth dahil malayung-malayo ito sa bersyon nitong nakasama niya sa Villa.

          Ilang beses niya na rin pinagdudahan na hindi talaga ito ang nakasama niya pero lahat ay nagtutugma. Maging si Dhenaly ay pinagdudahan niya kung anak niya ba talaga pero nang pina-DNA test niya ay siya lamang ang napahiya dahil ‘Matched’  sila ng bata.

          Nang malaman iyon ni Margareth ay galit na galit ito sa kanya. Palagi siyang inaaway kaya nagdisisyon siyang bumalik muna sa Military ng higit isang taon. Baka-sakaling maisalba pa ang kasal nila kung pansamantala silang malayo sa isa’t isa.

          But when he came back, Spiel only get dissapointed and angry because Margareth was maltreating their child. Sising-sisi si Spiel na iniwan niya si Dhenaly dahil ang payat-payat nito at palaging may mga pasa kapag nasa bahay si Margareth, ayon sa kasambahay.

          “Iyong LBC pa daw.”   

          Nasa lobby na sila ni Ellion nang marahas siyang napalingon sa pinanggalingan ng boses na iyon. “Ayoko! Kabagu-bago ko pa lang baka mawalan ako ng trabaho.”

          That f ucking b-tch Margareth is here?! Hindi siya pwedeng magkamali na kaboses ni Margareth ang naririnig niya.